Tagarchief: Thuis

Terugblik #8: regelzaken, dagbesteding en naar huis!

Tjonge, ik heb alweer meer dan een maand hier niet geblogd. Er is heel veel gebeurd de afgelopen maand, dus tijd voor een terugblik. šŸ™‚

Mijn ontslagdatum uit de psychiatrische instelling stond al maanden gepland op 1 mei. Er was echter een week tevoren nog niks geregeld wt betreft nazorg. Dit bleek mijn verantwoordelijkheid, want, zoals mijn psycholoog het zei, anders lukt het haar en de maatschappelijk werker altijd om nazorg te regelen. Ze stond er dus in eerste instantie op dat ik gewoon 1 mei weg zou gaan. De woensdag daarvoor had ik mijn “exitgesprek”. Zo noemde ze het echt. Ik ben daar boos uit weggelopen en heb de patiĆ«ntenvertrouwenspersoon gebeld. Die kon helaas niks voor me doen. Toen heb ik mijn man en mijn schoonmoeder gebeld. Mijn schoonmoeder kreeg het uiteindelijk voor elkaar dat ik een week uitstel kreeg.

Regelzaken

Vrijdag 28 april had ik mijn intake voor ambulante behandeling bij het FACT-team. Dit ging goed. Ik ging er op dat moment wel enigszis vanuit dat ik de eerste week of weken zonder nazorg zou komen te zitten. Ik zou immers 8 mei met ontslag gaan en 12 mei had ik mijn adviesgesprek voor FACT. De verpleegkundig specialist die mede de intake deed, gaf wel aan dat, als ik dan nog geen dagbesteding had, het FACT in de weer zou gaan met regelen.

De maandag daarop, 1 mei, had ik mijn adviesgesprek van de second opinion bij het Radboudumc. De psycholoog begon met de uitslag: ik heb volgens haar wel autisme. Daarnaast heb ik een depressie en emotieregulatieproblemen. Advies was om te beginnen met emotieregulatietraining, zoals dialectische gedragstherapie. Verder adviseerde ze dat ik training zou krijgen in zelfredzaamheid, zowel zodat ik uiteindelijk met minder zorg toe kan als om mijn depressieve klachten te helpen verminderen. Als laatste adviseerde ze EMDR als behandeling voor een aantal belastende ervaringen.

Wat betreft dagbesteding wedde ik op twee paarden: een centrum van Siza voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel en een locatie van Zozijn voor verstandelijk gehandicapten. Van Siza hoorde ik die dag al en ik kon er die donderdag terecht voor een intake. Zozijn had ik gemaild maar ik bleek de manager te moeten bellen. Gelukkig lukte dit dinsdag 2 mei en ook hier kon ik die donderdag terecht.

Dagbesteding

Bij de locatie van Siza had ik twijfels. Ik was hier in augustus vorig jaar al geweest voor een rondleiding en het viel me toen een beetje tegen. Dit werd in de intake niet minder. Toen ik aangaf dat ik ook bij Zozijn zou gaan kijken, gaf de begeleider aan dat dit mogelijk beter zou passen. Als reden noemde ze het feit dat alle cliƫnten bij die locatie van Siza op latere leeftijd gehandicapt werden en ik hier dus geen aansluiting bij had. Ik had sowieso ook mijn twijfels over de mate van zelfstandigheid die verwacht werd.

Bij Zozijn was men een stuk opener. De manager had alvast bedacht in welke groep ik het beste zou passen. Dit is een groep met hoog niveau cliƫnten die vooral inpakwerk doen maar ook wel eens wandelen en op dinsdag soep maken. Het inpakwerk leek me erg saai en ook wel lastig met mijn niet heel geweldige motoriek. Het gaat me echter meer om de contacten dan om het werk zelf. Volgens de manager kon ik de week erop al beginnen daar. Wowie, dat zou mooi zijn! Uiteindelijk had dit nog iets meer voeten in de aarde dan de manager dacht, want de sociaal consulent van de gemeente wist van niks. Ze gaf echter toestemming voor vijf dagdelen dagbesteding. Beschikking volgt zo snel mogelijk.

Mijn eerste weken bij de dagbesteding zijn goed bevallen. Het inpakwerk is inderdaad best lastig maar er zijn ook genoeg activiteiten die me wel bevallen. Zo mocht ik a fgelopen week een paar keer naar de sneozelruimte. Vond dit erg fijn.< ?P>

naar huis

Maandag 8 mei was dus mijn officiƫle ontslagdatum. Ik ging uuiteindelijk al op de zaterdag ervoor, want dan hoefde mijn man me niet meer terug te rijden naar Wolfheze. De eerste weken thuis zijn best aardig bevallen. Beter dan ik had verwacht in elk geval. Mijn man zit met zijn werk best wel in een drukke periode maar het lukt me aardig om de tijd alleen thuis door te komen. Wat dat betreft is het wel fijn dat ik al dagbeseding heb.

Lichtpuntjes #1

De afgelopen tijd gaat het niet super. Ik ben erg somber en heb weinig motivatie om wat dan ook te doen. Bloggen schoot er sowieso al maanden zowat bij in, dus dat lukte me zeker niet. Niet verwonderlijk dus dat ik met de #AtoZChallenge op mijn Engelstalige blog al na een dag kapte. De #AtoZChallenge, waar ik in 2015 en 2016 aan meedeed, is een uitdaging waarbij je ielke dag van april behalve zondagen een bericht post volgens de letters van het alfabet. Veel mensen kiezen een thema en ik was zo stom om “ontwikkelingsstoronissen” te kiezen. Tcoh iets te lastig nu ik die diagnose kwijt ben.

Vorige week donderdag postte ik wel een bericht voor een linkparty, de Liked and Loved Linky. Ik noemde deze post op mijn Engelstalige blog “Rays of Sunlight”. Dit inspireerde me om het idee van het schrijven over lichtpuntjes, wat ik op al mijn eerdere Nederlandstalige blogs had, nieuw leven in te blazen. Beetje hetzelfde als een dankbaarheidslijstje maar ik vind “lichtpuntjes” een mooier woord. Helaas was ik de afgelopen week extreem somber. Vandaag is dat beter, dus hier volgen mijn lichtpuntjes van de afgelopen tijd.

I Love Myself Box

I Love Myself Box

Ik was eigenlijk al sinds ik hem in huis kreeg half februari van plan een volledige review van deze box te schrijven maar daar kwam ik niet aan toe. Ten eerste omdat het weken duurde voor ik eraan toekwam er een foto van te laten maken en ten tweede omdat ik nog steeds *schaam* niet alle producten heb uitgeprobeerd. Voor wie hem niet kent, de I Love Myself Box is een gepersonaliseerde verrassingsbox van Huidverzorging Mireille. Je krijgt, als je de box bestelt, een vragenlijst, op basis waarvan Mireille producten die bij je kunnen passen, selecteert. Mijn box is echt super. Ik ontving een handcrĆØme met aardbeiengeur, een Pupa Milano lipgloss, een set gezichtsverzorging, een badbruisbal el een doosje Little Hotties. Little Hotties zijn tere waxmelts, dus super dat die erbij zaten. De bruisbal moet ik wel snel gaan gebruiken, want thuis heb ik geen bad.

Lekker eten

Een paar weken terug besloot mijn man dat de zaterdag voortaan “pizzaterdag” was. Deze week hebben we ons hier niet aan gehouden maar de vorige drie weken wel. We haalden twee keer pizza en Ć©Ć©n keer smeten we er zelf Ć©Ć©n in de oven. Onze oven was trouwens kapot maar inmiddels hebben we een nieuwe.

Donderdag kookten een paar patiƫnten samen met de verpleging spaghetti bolognese voor de afdeling. Dit was ook erg lekker en dan bedoel ik niet alleen in vergelijking tot de kant-en-klaartroep die we normaal krijgen.

Herinrichting keuken en nieuwe vloer boven

Toen we een nieuwe oven kochten, besloten we ook gelijk de keuken opnieuw in te richten. Geen nieuwe apparatuur, behalve die oven dan maar mijn man veprlaatste de koelkast en magnetron. Nu kookt hij geloof ik ook weer elektrisch op ons tweepittertje, wat ooit bedoeld was voor als ik wilde koken. Ik heb het zelf nog niet geprobeerd.

Boven in mijn en zijn werkkamers heeft mijn man nieuwe vloerbedeking gelegd. Nou ja, er lag eigenlijk nog geen vloerbedekking. Nu ligt er mooi laminaat.

Wandelen, boxen en nagels lakken

Afgelopen week was ik dus best somber. EĆ©n van de verpleegkundigen heeft mij toen een paar keer voor een flinke wandeling uitgenodigd. Ik ben dol op wandelen en, al kan ik er op zo’n momnet niet zo van genieten, ik kan er wel mijn energie in kwijt. Dat geldt ook voor boxen. Diezelfde verpleegkundige doet in haar vrije tijd aan boxen en had bedacht dat ze een keer de boxpads voor me zou meenemen. Dit had ze al een paar keer eerder gedaan en afgelopen donderdag nam ze ze weer mee. Lekker rammen op die dingen. zij zorgde ervoor dat ik tegen de pads ramde en niet tegen haar. Overigens leert ze me ook echt wat technieken van boxen. Zo probeerde ik donderdag voor het eerst een upper cut. Best vermoeiend maar heerlijk.

Donderdag had Ć©Ć©n van de stagiaires van mijn afdeling ook nagellak meegenomen. Ik bijt nagels maar vond het toch wel leuk om even mijn nagels gelakt te hebben.

Het weer

Nou ja, vandaag dan. De afgelopen dagen was het op zich ook niet koud of regenachtig maar vandaag is het echt lekker. Vorige week donderdag, toen het ook zulk mooi weer was, zat ik helaas bijna de hele dag binnen. Ik moest namelijk thuis zijn en was bang dat Barry, de kat, naar buiten zou glippen als ik in de tuin zou gaan zitten. Wel ben ik toen ’s avonds bij mijn schoonouders geweest en heb daar in de tuin gezeten. Ik heb toen ook Ć©Ć©n van de paarden van mijn schoonfamilie geaaid.

Wat waren voor jou lichtpuntjes de afgelopen tijd?

Terugblik #3: bodylotion, huisarts en vier nachten thuis

Het is alweer anderhalve maand geleden dat ik een terugblik postte. Vandaag kun je lezen over mijn pogingen tot het maken van een bodylotion en over mijn vier nachten thuis.

Ik ben dus al een tijd bezig met het proberen te maken van een bodylotion. Van alles ging eraan mis. Eerst vergat ik dat het water wat erin moet, ook verhit moet worden. Toen vergat ik het conserveermiddel, gebruikte ik een slecht excuus voor een emulgator en toen ik dacht alles eindelijk begrepen te hebben, was er nog Ć©Ć©n ding: ik was zo stom gewoon met een lepel te roeren i.p.v. met een mixer te mixen. Toen mijn eerste bodylotion een succes was, wilden gelijk een paar verpleegkundigen er ook Ć©Ć©n. Die heb ik vandaag gemaakt. Een post met instructies volgt nog.

Overigens heb ik denk ik alweer een maand geleden ook het volledige recept van de geitenmelk-honingzeep waar ik vorige maand al over schreef nagemaakt.

Goudkleurige en oranje geitenmelkzeep met honing

Verder zijn er, zoals ik in mijn dankbaarheidslijstje al schreef, sinds een paar weken twee stagiaires op de dagbesteding. Dit betekent niet alleen dat er meer tijd is om mij te helpen met zeep en andere verzorgingsproducten te maken maar ook dat we vaker kunnen wandelen. Ik ga dus weer bijna elke week op vrijdagochtend naar de markt voor croissantjes. Vorige week waren ze helaas al uitverkocht maar vandaag waren ze er nog.

Afgelopen maandag waren mijn man en ik vijf jaar getrouwd. Mijn man had deze week vakantie van zijn werk. We grepen deze combinatie van gelegenehden aan om mij wat langer thuis te laten zijn. Eerst wou ik een hele week thuis zijn maar dat had ik te laat bedacht om het met de medicatie nog te kunnen regelen. Ik bleef dus van zaterdag tot woensdag thuis. Zaterdagavond hebben we door mijn schoonvader zelf gebakken pizza gegeten. Mijn schoonouders stelden toen voor dat wij maandag ergens op hun kosten uit eten konden gaan. Niet dat we anders niet uit eten waren gegaan maar toch heel leuk!

Zondag gingen we een rodnje rijden. Nou ja, rondje? We reden via Duitsland en Limburg naar Brabant. Toen stelde mijn man voor om ook nog “even” door naar BelgiĆ« te rijden. Ik speelde voor navigatie maar kon dat niet zo goed, want ergens in de buurt van Eindhoven (dacht ik) bleek het nog een uur rijden te zijn naar de grens. Toen zijn we toch maar weer via Limburg en Duitsland teruggereden. Wel een andere route maar we wilden niet over Nijmegen, omdat we daar maandag al heen zouden gaan. We hebben in Kevelaer een schnitzel met enorme hoeveelheid friet gegeten. Er hing aan de kerk daar echt een enorm portret van de paus. Ik wist wel dat Kevelaer een bedevaartsoord is maar toch verbaasde dit mij.

Maandag gingen we dus naar Nijmegen. We gingen eerst de stad in. Ik kocht bij de Xenos wat flesjes voor mijn bodylotions en bij The Body Shop ook nog wat spullen. Hier schrijf ik later nog over. Hierna gingen we uit eten bij mijn favoriete restaurant, De Dromaai. Ik nam zoals altijd de gemarineerde kalkoenspies met friet. Helaas was de pittige pepersaus uit het assortiment maar de “chittige pilisaus” was ook lekker.

Dinsdag was ik al aardig moe. We reden toen naar een heuvelachtig gebied tussen Kilder en Zeddam. Daar hebben we even gewandeld maar ik vond hier weinig aan.

Woensdag ben ik weer teruggegaan naar Wolfheze. Ik had toen een gesprek met mijn psycholoog. Dat leverde me weinig op. Ik had ook naar de huisarts gemoeten, omdat ik ondanks medicatie toch last blijf hoduen van brandend maagzuur. Mijn medicatie was een pa ar weken terug veranderd van eenmaal daags 40mg pantoprazol naar tweemaal daags 20mg. Het idee was dat ik mijn 40mg altijd ’s ochtendds nam en vooral ’s avonds last had van maagzuur, dus als we de dosis zouden verdelen, zou dit misschien helpen. Helaas niet. Ik moest vandaag bloed laten prikken. Dit was onder andere voor iets met mijn maag maar ook voor leverfunctie en nog iets. Ik weet niet waarom het moest. Hopen op een goede uitslag.

Mijn (t)huis #30DayBlogChallengeNL

Tjonge, alweer meer dan een week niet geblogd. Ik ben ook niet echt geĆÆnspireerd op het moment. Heb wel zin om te schrijven maar weet niet waarover. Ik keek dus weer eens in de onderwerpenlijst voor de #30DayBlogChallengeNL. EĆ©n van de onderwerpen waar ik het nog niet over gehad heb, is over mijn (t)huis. Je ziet, ik behandel de onderwerpen totaal niet op volgorde, want ik wil nog over een aantal onderwerpen lager op de lijst ook schrijven. Maar nu even niet.

Zoals mensen die mij kennen zullen weten, heb ik twee plekken waar ik regelmatig verblijf: het huis van mijn man en mij in Olburgen (gemeente Bronckhorst) en de instelling in Wolfheze. Eerlijk gezegd voel ik me nog steeds meer thuis in Wolfheze, ook na ruim negen maanden in ons nieuwe huis. We zijn eind vorig jaar vanuit een flat in Doorwerth naar Olburgen verhuisd. Vandaar ook dat ik in Wolfheze, wat niet bepaald de regio van Olburgen is, verblijf. Sinds ik in Olburgen een eigen werkkamer heb, voel ik me wel beter maar ik kan nog moeilijk wennen.

In Wolfheze heb ik een eigen zit-/slaapkamer waar ook mijn bureau, waar ik nu achter zit te typen, staat. Verder staat er een bed, kast, tafel waar ooit een tv op stond, stoel en een nachtkastje. De tv die ooit op de tafel stond, is door een stichting aan de instelling voor de cliƫnten ter beschikking gesteld. Ik kijk echter bijna nooit tv en had de tafel nodig voor mijn hobbyspullen.

Naast een eigen slaapkamer hebben we gezamenlijke ruimtes op de afdeling. We hebben een huiskamer met keuken en badkamers in de slaapgang. De huiskamer, keuken en badkamers delen we met zijn elven. Helemaal vooraan is een hal voor zowel mijn groep als de andere groep die in ons gebouw zich bevindt. Daar zijn ook de kantoren van de verpleging. Lekker handig maar niet heus, want de verpleging hoort zo nooit wat er in de huiskamer (“op de groep”) gebeurt.

In Olburgen hebben mijn man en ik een Ć©Ć©ngezinswoning met voor- en achtertuin. De voortuin is voornamelijk nuttig als parkeerplaats voor mijn man zijn auto. In de achtertuin hebben we fruitbomen, een hoekje wat ooit als mijn kruidentuin was bedoeld, zitplekken en de schuur. Mijn man noemt de schuur soms voor de grap zijn mancave. (Ik neem aan dat hij het althans voor de grap zo noemt, want hij heeft een hekel aan dat soort moderne taal.) Hij komt inderdaad veel vaker in de schuur en de tuin in het algemeen dan ik.

Op de begane grond hebben we een woonkamer, gang, wc en keuken. In de keuken kunnen we ons helaas niet met zijn tweeƫn tegelijk met het koken bezighouden, want ik loop dan constant in de weg.

Boven hebben we een slaapkamer, kleine badkamer en allebei een werkkamer. Ik heb de grootste werkkamer, die ruim tweemaal zo groot is als de miniwerkkamer van mijn man. In mijn werkkamer staat tot nu toe alleen een bureau. O ja, ook nog een kattentunnel voor onze kat Barry, die hier nooit gebruik van maakt volgens mij. Er moet nog een kast en eventueel een luie stoel komen. Overigens is het bureau in mijn kamer in Wolfheze, in tegenstelling tot de rest van de inrichting, ook van mijzelf. Wat ik hiermee ga doen, weet ik nog niet. Ik vind het wel een heel fijn bureau, dus wegdoen sowieso niet.

Als laaste hebben we nog een zolder. Daar kom ik echter nooit. Er staat volgens mij alleen maar rommel en water en een kattenbak voor Barry. KUnnen we hem op de zolder opsluiten als we de ramen open willen zetten. Barry heeft namelijk de neiging uit het raam te springen.

Ik zou het heel leuk vinden als jullie ook jullie (t)huis zouden beschrijven. Hoe ziet jouw kamer of huis eruit?

Over twee jaar

Woensdag had ik een gesprek met twee mensen van GGnet, de psychiatrische instelling in de Achterhoek, voor thuisbegeleiding. Het was geen fijn gesprek. Het blijkt dat zij mij niet voldoende begeleiding konden bieden. Dat wordt dus verder zoeken.

Een vraag die mij gesteld werd, was hoe ik over twee jaar mijn leven zie. Ik heb die vraag vaker gekregen gedurende mijn lange carriĆØre door de hulpverlening. In 2006 antwoordde ik op die vraag dat ik dan zelfstandig zou wonen en studeren. Twee jaar later zat ik op een gesloten afdeling opgenomen.

Een verpleegkundige van mijn afdeling gaf aan dat vragen als “waar sta je over vijf jaar?” bedoeld zijn om mensen hun wilskracht te laten tonen. Het zal wel zoiets van de rehabilitatiebullshit zijn, dat je constant doelen moet hebben voor hoe je vooruit wilt gaan in je leven. Alsof gewoon leven niet genoeg is. Nou had die man van GGnet de indruk dat ik pas eind 2017, als mijn idnicatie voor langdurende zorg afloopt, zou gaan samenwonen met mijn man. Misschien bedoelde hij dus hoe ik wil dat mijn leven eruitziet zodra ik bij mijn man woon. Laat ik dus over die vraag eens een blogpost schrijven.

Over twee jaar woon ik bij mijn man. We wonen dan nog in ons huidige huis in Olburgen. Ik hoop namelijk niet dat mijn man binnen twee jaar wil verhuizen, want dan ben ik net een beetje gewend in ons huidige huis. Mijn werkkamer is ingericht (dor mijn man denk ik) met de Lundiakast die er nu nog in delen staat, relaxstoel, mijn bureau wat er nu al staat. Waar mijn bureau, wat nu op de afdeling staat, komt te staan, moet ik nog bedenken. In mijn werkkamer vermaak ik me met bloggen, Facebooken en andere computerdingen. Ik hoop dat ik tegen die tijd ook echt mezelf kan vermaken daar, want nu verveel ik me nogal eens als ik thuis achter de computer zit.

Ik ga overdag een aantal dagdelen naar dagbesteding. Hier doe ik creatieve dingen. Ik hoop ergens dat ik daar de zeephobby deels kan uitvoeren, zoals bij mijn hudige dagbesteidng bij de afdeling. Als dat niet kan, heb ik een andere hobby gevonden die ik wel daar kan uitvoeren. Dat wordt nog lastig, want ik heb al veel geprobeerd.

Ik ga op zondag regelmatig naar de kerk. Niet elke week, want ik ben liever lui dan vroom. Ik hoop ook dat ik zo wat contacten kan opbouwen in de omgeving. De protestantse kerk is in Steenderen, het grotere dorp verderop. Ik heb echter gehoord dat er ook mensen uit mijn dorp in elk geval ingeschreven staan.

Ik ben over twee jaar psychisch nog steeds redelijk stabiel. Ik zal nog wel hulp nodig hebben als het minder goed gaat. Ik kan me echter overdag redelijk redden. Zo lukt het me dan om zelf ontbijt en/of lunch klaar te maken. Moet ik wel weten waar de cruesli staat, want die zoek ik al elke keer als ik thuis ben. Ik kan ook wat huishoudelijke taakjes zefstandig uitvoeren.

Barry, de kat, leeft uiteraard over twee jaar nog (hij is dan vijf). Hij is dan ook aan mij gewend en ik aan hem. Ik ben namelijk nu nog vaak erg bang dat hij wegloopt of iets anders doet wat niet mag en weet niet hoe ik hem in het gareel kan houden.

Het belangrijkste is echter dat ik me prettig voel in mijn vel thuis en niet meer het gevoel heb op bezoek te zijn. Het is immers ook mijn huis.