Tagarchief: Studeren

Omgekeerde bucketlist tag

Vanavond ben ik al twee keer aan een post begonnen maar kon deze niet afmaken. Toch voel ik de behoefte om iets op mijn blog te zetten. Ik vul daarom de omgekeerde bucketlist tag in. Deze gaat erover wat je in je leven al bereikt hebt tot nu toe.

1. Wat is je burgerlijke staat?
Ik ben gehuwd. Op 19 september 2011 trouwden Jeroen en ik. Ik schreef al eerder een terugblik op mijn trouwdag.

2. Heb je gestudeerd?
Ja maar ik heb niks afgemaakt. Ik heb een jaar een oriënterende propedeuse in de psychologische en pedagogische studies gedaan (collegejaar 2006/2007) en in 2007 twee maanden taalwetenschap gestudeerd. Later heb ik nog enkele cursussen op de Open Universiteit gevolgd.

3. Welke landen heb je bezocht?
Daar heb ik ook al eerder over geblogd. Het mooiste land waarheen ik tot nu toe op vakantie ben geweest, was Zwitserland.

4. Wat is je duurste / grootste aankoop?
Onze vorige auto, de Kia Rio. Die heb ik grotendeels betaald en kostte 2250 euro. Aan onze huidige auto, die duurder was, heb ik in de aanschaf niets bijgedragen.

5. Wat heb je ooit gegeten dat je niet snel weer zal eten?
Als er iets “bijzonders” wordt bedoeld (zoals insecten of zo), kan ik niks bedenken. Het eerste wat bij mij opkwam, was zuurkool. Bah, als ik één ding echt niet lust, is het dat wel.

6. Wat heb je als puber gedaan, waar je misschien liever niet meer aan terugdenkt?
Ik was fysiek agressief. Zelf kan ik me dat überhaupt niet herinneren maar mijn ouders hebben dit aan de psycholoog die mijn autismediagnose oorspronkelijk stelde, verteld. Ook liep ik vaak weg van huis. Niet dat ik echt dagen wegbleef. Meestal was ik binnen een paar uur weer terug.

7. Wat is je levensinstelling / motto?
Nou ik ben best wel een pessimist en heb niet echt een inspirerend motto. Ik probeer wel zo veel mogelijk te genieten maar dat lukt lang niet altijd.

8. Waar ben je het meest trots op, op professioneel vlak?
Als er werk wordt bedoeld, heb ik echt niks bereikt. Ik heb namelijk nooit een baan gehad. Ik zeg dus maar het feit dat ik mijn vwo-diploma heb gehaald. Eigenlijk ben ik daar helemaal niet zo trots op. Op mijn Engelstalige blog ben ik wel vrij trots en ook op het feit dat ik dit blog toch redelijk volhoud. Beide zijn echter puur hobby.

9. Noem drie dingen die je hebt gedaan waarvan je verwacht dat niet iedereen dat heeft gedaan.
Drie? Tjonge, ik kan echt alleen maar negatieve dingen bedenken, zoals opgenomen zijn. Oh ja, de enige die nu bij me opkomt, is een stuk gepubliceerd krijgen in een boek. In 2015 kwam Typed Words, Loud Voices onder redactie van Elizabeth Grace en Amy Sequenzia uit. Hier staat van mij een stuk in.

Dit waren alweer de vragen. Als je wilt, mag je natuurlijk deze tag overnemen.

Wat ik vroeger wilde worden #30DayBlogChallengeNL

Het is weer tijd voor een onderwerp uit de #30DayBlogChallengeNL. Dit keer schrijf ik over wat ik vroeger wilde worden. Ik heb hiermee een aantal onderwerpen overgeslagen. Op sommige kom ik later nog terug.

Toen ik in de kleuterklas zat, gingen we een keer bij een “waarzegster” langs. Je kent het wel, de juf van groep vier met een glazen bol die vraagt wat je later wilt worden en op basis daarvan een “voorspelling” doet. Echt stereotiep wilden alle meisjes prinses worden. IK herinner me niet meer wat ik toen zei dat ik wilde worden.

Vanaf het moment dat ik kon schrijven, wilde ik echter schrijfster worden. Mijn ouders zijn best wel no-nonsense en ik leerde hierdoor al heel jong dat je van schrijven alleen niet kan leven. Toch was schrijfster jarenlang wat ik zei dat ik wilde worden. Ik wilde natuurlijk als kind altijd kinderboeken schrijven, want ik kende niks anders. Als puber wilde ik tienerverhalen schrijven. Ik was een enorme fan van Caja Cazemier. Ik heb al haar boeken van tot 2000 gelezen en plagieerde ze vrolijk in mijn eigen verhaaltjes.

Vanaf dat ik een jaar of elf was, wist ik zeker dat ik later naar de universiteit zou gaan. Niet dat dat me daarvoor niet duidelijk was maar ik was me er nooit zo sterk bewust van. Ik heb op de vakantie op Vlieland toen ik twaalf was, vrolijk staan verkondigen aan iedereen dat ik later Neerlandicus werd. Hoezo nerd?

In het jaar erop wilde ik wiskundige worden, omdat dat mijn lievelingsvak in de brugklas speciaal onderwijs was. Mijn vader is ervan overtuigd dat ik, als ik had kunnen zien, natuur en techniek als profiel had gekozen op de middelbare school. Ik meen inderdaad dat ik één blinde pesoon ken die een halfjaar wiskunde heeft gestudeerd op de universiteit. Toch zou hier denk ik ook als ik kon zien mijn interesse uiteindelijk niet liggen.

Toen ik op mijn dertiende naar het gymnasium ging, bewonderde ik mijn leraressen Nederlands en Latijn. Ik wilde dan ook afwisselend lerares Nederlands of klassieke talen worden. Al langer had ik wel eens een fase gehad waarin ik juf wilde worden maar het idee om docent op een middelbare school te worden, bleef wel lang hangen.

Toen ik eenmaal in de vierde klas gymnasium kwam, had ik inmiddels internet en zo contact met mensen uit Amerika. Zo ontstond het idee dat ik Amerkanistiek wou studeren, aan het eind van mijn studie naar Amerika vertrekken en – vraag niet hoe – nooit meer terug zou keren. Op de Radboud Universiteit kon je in je eerste jaar al kiezen om de Amerikaanse uitspraak te leren bij je studie Engels. Vanaf je tweede jaar kon je dan voor Amerikanistiek gaan. Dit leek me wel wat en ik heb me zelfs aangemeld voor deze studie. Mijn droom was toen – of althans dat dacht ik – om professor te worden in de Amerikaanse studies.

Toen ik in 2005 eindexamen deed, besloot ik toch een tussenjaar te nemen om aan mezelf te werken. Tjdens dit tussenjaar ontdekte ik dat mijn interesse veel meer bij de psychologie lag. Ergens wist ik dat wel, want ik had ooit in de vierde klas een informatiebijeenkomst over pedagogiek en psychologie bezocht en vond dit super interessant. Helaas is psychologie studeren aan de universiteit voor mij om verschillende redenen niet mogelijk. Ten eerste leerde ik tijdens mijn jaar op het hbo, waar ik een oriënterende propedeuse in de psychologische en pedagogigsche studies volgde, dat ik niet bepaald de vereiste communicatieve vaardigehden bezit. Bovendien is als blinde psychologie nogal lastig vanwege het enorme aandeel aan statistiek.

Mijn uiteindelijke keuze wat betreft studie viel op taalwetenschap. Ik wilde daarbij nog steeds richting psycholiguïstiek of taal- en spraakpathologie. Uiteindelijk heb ik deze studie maar twee maanden volgehouden. Op dit moment ben ik gruwelijk blij dat ik geen taalprof ben geworden.

Wat wilde jij vroeger worden?

Studeren met een psychische ziekte

Gisteren vertelden een paar mensen in een Facebookgroep voor bloggers dat ze aan het “blokken” waren. Ik dacht eerst dat het een typefout was en ze “bloggen” bedoelden. Dat bleek niet het geval. De bloggers waren toevallig ook student en blokten voor hun tentamens. Het is bij mij alweer zo’n 8 1/2 jaar geleden dat ik een tentamen had. Ik weet het og precies, want het was drie dagen voor mijn opname in de psychiatrie. Vandaag wil ik vertellen welke invloed een psychische ziekte kan hebben op je studie.

Ik was op de basisschool en middelbare school altijd een goede leerling. Als ik mijn best deed tenminste. Op de middelbare school was ik regelmatig vrij somber en deed dan minder aan school. In de derde klas heb ik zelfs een halfjaar bijna niks uitgevoerd, waardoor ik maar met de hakken over de sloto over ging. Nou wil ik niet alles aan mijn psychische ziekte wijten en speelde puberale luiheid vast ook gewoon een rol. Toch was het voor mij door mijn sombere stemming extra moeilijk om me tot studeren te zetten.

Het omgekeerde kan ook voorkomen: dat je je door je psychische stoornis juist te veel op je studie stort. Je op je studie richten als afleiding van je sombere of angstige gedachtes is natuurlijk niet erg, zeker niet als het werkt. Sommige mensen richten zich echter zo extreem op hun studie, dat ze erdoor overbelast raken. Op de universiteit heb ik voor het tentamen wat ik net noemde, nog een 8,5 gehaald.

Het kan ook zijn dat je door perfectionisme nooit tevreden bent met je studieresultaat. Een beetje perfectionisme kan motiverend werken. Als je perfectionisme echter je zelfbeeld gaat bepalen, kan dit tot behoorlijke angsten leiden.

Ik was zelf iemand die wel goed was in het onthouden van wat er in het studieboek stond. Naast puur theoretische tentamens heb je echter ook te maken met praktische opdrachten. Op de middelbare school was dat in de bovenbouw het ergst. Ik vrees dat dit met de onderwijsvernieuwingen alleen maar erger is geworden maar ook in mijn tijd moest je al veel zelf uitvogelen. Dat vond ik moeilijk. Ook op het hbo was ik niet goed in praktisch gerichte opdrachten, al ging het wat beter dan op de middelbare school. Op de middelbare school liep ik er namelijk vooral tegenaan dat ik niet wist hoe ik mensen moest aanspreken om mee samen te wereken. Ik heb dus een keer een één gekregen voor een spreekvaardigheidsopdracht die ik niet had gedaan, omdat ik niemand durfde te vragen om met mij deze opdracht te doen.

Naast de onderwijsmoeilijkheden waar mensen met psychische problemen tegenaan kunnen lopen, speelt er nog het feit dat scholen zelf intens overweldigend kunnen zijn. Ik zat zelf op de middelbare school met dertig kinderen in de klas. Toen ik eenmaal op de universiteit kwam, had ik een studie gekozen waar relatief weinig studenten zich voor inschreven. Ik dacht dat ik dus in kleine groepen college zou hebben. Groot was dan ook mijn schrik toen ik op de eerste dag in een collegezaal met 200 man belandde. Wist ik veel dat sommige colleges van mijn studie waren samengevoegd met die van een veel grotere opleiding.

Je kunt als je psychische problemen hebt en toch wilt studeren, verschillende aanpassingen vragen bij je hogeschool of universiteit. Zo mocht ik mijn tentamen (dat ene tentamen van drie dagen voor mijn opname) in een aparte ruimte afleggen. Daarnaast bieden veel hogescholen en universiteiten cursussen aan voor het omgaan met (lichte) psychische klachten. Ik had zelf ook een maatje via een project wat toen net op mijn universiteit was opgezet. Zij ondersteunde mij bij het contact met docenten, het plannen van mijn studie, etc.

Voor veel mensen is student zijn natuurlijk meer dan studeren. Ook dit kan problemen geven voor mensen met psychische problemen. Zo kun je bang zijn in de kroeg, moeite hebben met vrienden maken of te moe zijn om na je studie nog naar de studentenvereniging te gaan. Dat niet volwaardig mee kunnen draaien kan dan weer je psychische klachten verergeren. Zelf heb ik hier nooit zoveel last van gehad. Pas toen ik al jaren gestopt was met mijn studie, baalde ik er wel heel erg van dat ik die tijd gemist had.

Nu ben ik op zich heel blij dat ik niet meer studeer. Ik heb nog wel een paar cursusen op de Open Universiteit gedaan. De OU is in mijn ervaring een stuk toegankelijker voor mij als student met beperkingen dan de gewone universiteit of hogeschool. Ten eerste kan het voor veel psychisch zieke mensen een voordeel zijn dat je de studie grotendeels thuis kunt doen. Daaarnaast heb je niet de druk van een bindend studieadvies of een strict tempo. Je kunt namelijk een jaar over een cursus doen. Wel moet je juist daarom meer discipline hebben dan op de gewone universiteit. Daar ontbrak het bij mij nogal eens aan, waardoor ik ook hier de meeste vakken niet heb gehaald.