Tagarchief: Psychiatrisch ziekenhuis

Terugblik #10: woonbegeleiding, iPhonetraining, paardrijden en op bezoek in Wolfheze

Er is de afgelopen maand best veel gebeurd. Gelukkig waren het over het algemeen positieve dingen. Tijd dus voor weer een terugblik. Lees je mee?

Woonbegeleiding

Jeej, de woonbegeleiding is eindelijk rond. Ruim drie weken terug had ik een gesprek met de consulent van de gemeente, de coördinerende van de ambulante woonbegeleiding van Zozijn en mijn sociaal psychiatrisch verpleegkundige van GGnet. Degene die mijn woonbegeleider zou worden, kon er helaas niet bij zijn. We hebben in dit gesprek afgesproken wie wat gaat doen. Ik krijg twee uur per week woonbegeleiding, op maandag en donderdag. Mijn woonbegeleider is inmiddels inderdaad een paar keer langs geweest. Nu is ze op vakantie. Dit wist ik van tevoren. Het leek me echter toch wel fijn om vast te beginnen.

iPhonetraining

Ik wachtte al een hele tijd erop om te kunnen starten met de training om als blinde met de iPHone te leren omgaan. Twee weken terug kreeg ik een mailtje van de trainer. Ik kreeg het mailtje op vrijdag: of ik dinsdag al kon beginnen. Nou, dat kon wel. Ik heb er nu één training op zitten. Had mezelf al aardig wat aangeleerd, gelukkig niet veel wat ik weer meost afleren. Het is echt een leuk speledingetje, zo’n iPhone.

Paardrijden

Bijna drie maanden geleden had ik me aangemeld om te gaan paardrijden bij manege Zandewierde in Nieuw-Wehl. Door de vakantie die ertussednoor kwam hoorde ik echter alsmaar niks. Vorige week heben we tijdens mijn laatste afspraak met mijn woonbegeleider voor haar vakantie, de manege gebeld. Ik werd teruggebeld en kon deze vrijdag beginnen. Ik vind het super! In het begin was het wel even spannend. Het was namelijk twaalf jaar geleden dat ik voor het laatst op een paard gezeten had en ik heb nooit les gehad. Ik zat dus in het begin enorm gespannen op het p aard. Ik zat trouwens op een dekje met singel in plaats van op een zadel. Voordeel hiervan is dat je de bewegingen van het paard beter voelt.

De les duurt een halfuur. Dit lijkt kort maar voor mij was het wel genoeg hoor, zeker als beginner. Als je zelfstandig kunt rijden, kun je eventueel over naar een groepsles van een uur.

Na deze les kreeg ik een inschrijfformulier mee. Dit moet ik volgende week ingevuld mee terugnemen. Ja, want ik wil echt heel graag blijven rijden.

Op bezoek in Wolfheze

Tot slot besloot ik afgelopen woensdag op bezoek te gaan in de kliniek in Wolfheze waar ik tot afgelopen mei gezeten heb. Ik belde dinsdag of het oké was. Toen was de verpleging druk, dus de reactie kwam een beetje bot over. Ik dacht dus al gelijk dat ik niet welkom was. Toen ik echter later terugbelde, bleek dat het prima was. Ik ben dus woensdagmiddag met Valys (taxivervoer voor gehandicapten) erheen geweest. Mijn favoriete verpleegkundige was toevallig in dienst. Dat was wel leuk. Ook ben ik bij de dagbesteding langs geweest. Mijn behandelaar is op bevallingsverlof, dus die trof ik niet. Vind ik prima ook, want ik had toch al niet zo’n goede band met haar (understatement van de eeuw). Ik bedoel, ja, het gaat goed, dus heeft zij nou gelijk gekregen? Dat gun ik haar niet.