Tagarchief: Crisis

Herstellen na een psychische crisis

Afgelopen dinsdag was ik in een flinke psychische crisis. De details zal ik jullie besparen maar het was even goed mis. Gelukkig hoefde ik echter niet in de GGZ opgenomen te worden en kon dus vrij snel de draad van mijn leven weer oppakken. Dit blijkt lastiger dan ik had gedacht. Vandaag deel ik mijn ideeën en tips voor herstel na een psychische crisis.

Een psychische crisis komt niet uit de lucht vallen. Ook al was de acute nood zoals bij mij meer een paniekreactie dan zorgvuldig gepland, dan nog zijn er signalen die eraan vooraf gaan. Ik merkte bijvoorbeeld al een paar weken dat ik meer moeite had als mijn man laat thuis was van zijn werk. De aanleiding voor mijn crisis was dan wel iets heel specifieks, maar de oorzaak lag dieper.

Veiligheid

Het allereerste wat belangrijk is na een crisis, is dat je zorgt dat het niet snel nog eens fout gaat. Als je bijvoorbeeld suïcidaal of ernstig zelfdestructief gedrag vertoonde, zorg dan dat iemand anders je medicatie en scherpe voorwerpen in beheer neemt. Natuurlijk moet je uiteindelijk weer zelf deze verantwoordelijkheid aankunnen maar in eerste instantie is het voor ieders gemoedsrust beter als iemand anders ervoor zorgt dat je jezelf niks aan kan doen.

Ritme

Daarnaast is het belangrijk zo snel mogelijk weer een normaal ritme op te pakken. Vroeger werd gedacht dat mensen na een psychische crisis het vooral rustig aan moesten doen. Dit blijkt niet te werken. Ik ben dus, zodra ik lichamelijk enigszins hersteld was, weer naar dagbesteding gegaan. Ook probeer ik de draad van het sporten en gezond eten weer op te pakken, ook al voelt dit soms als nutteloos.

Het is belangrijk niet te blijven hangen in negativiteit. Dit is moeilijk, want je zult na een crisis weer terug moeten naar het leven waar je juist van weg wilde vluchten. Ikzelf realiseerde me gelukkig vrij snel dat ik niet opgenomen wilde worden en dus terug naar huis wilde. Dat dit betekende dat ik weer hele middagen en een deel van de avond alleen zou moeten zijn, besefte ik wel.

Hulp inschakelen

Wel kon ik wat meer hulp inschakelen. Ik ben in behandeling bij een FACT-team. Dit is een team wat mensen met langdurige, ernstige psychiatrische problemen behandelt. Ik had dinsdag tijdens mijn crisis mijn verpleegkundige proberen te bereiken maar zij was druk. Nu heeft zij mij geadviseerd om de volgende keer naar de verpleegkudnige van dienst te vragen. Ook hebben we afgesproken dat een medewerker van het FACT-team de komende tijd eens per week contact met mij zoekt. Er bestaat ook een telefoon-op-receptregeling, waarbij je buiten kantooruren contact kunt hebben met een verpleegkundige. Meestal wordt dit vanuit een kliniek georganiseerd en krijg je dus iemand aan de lijn die jou niet persoonlijk kent. Voor nu lijkt dit nog niet nodig.

Gelukkig gaat er nu ook eindelijk haast gemaakt worden met het regelen van woonondersteuning. Dit is dan weliswaar niet geschikt voor crisisinterventie maar ze kunnen mij wel helpen met de praktische problemen die mij anders spanning zouden geven.

Al met al is het belangrijk dat je de oorzaak van de crisis aanpakt door bijvoorbeeld meer hulp in te schakelen. Daarnaast is het belangrijk te bedenken wat jou tot nu toe op de been hield. In mijn geval is dit bijvoorbeeld mijn dagbesteding. Dit moet je dan zo snel mogelijk weer oppakken.

Ik schrijf in deze post over een acute crisis met een specifieke aanleiding. Ik was niet depressief. Ook in dit geval kan het echter zo zijn dat de gedachte om jezelf iets aan te doen, nog langer blijft bestaan. Maak deze gedachte bespreekbaar met je behandelaren. Zij kunnen je immers tips geven om je gedachten te veranderen.

Negen jaar

Vandaag is het negen jaar geleden dat ik in crisis belandde. Doordat dit ’s avonds gebeurde en ik uren op het politiebureau heb gewacht op de GGD-arts, crisisdienst en vervolgens tot ik opgenomen kon worden, ben ik feitelijk op 3 november opgenomen. Ik vier mijn opname ieder jaar met een zelfgebakken appeltaart. Omdat er morgen geen tijd is op dagbesteding om hem te bakken, staat hij nu al in de oven. Ik ging er vorig jaar vanuit dat dat de laatste keer zou zijn. Helaas niet dus maar dit jaar ga ik hier weer ten volle vanuit. Vandaag wil ik met jullie het verhaal van mijn crisis delen. Het kan triggerend zijn. Toen ik net opgenomen was, heb ik mijn verhaal al eerder op een oude versie van mijn Engelstalige blog, die ook mijn volledige naam in de URL heeft, geschreven. Ik heb een jaar later waarschijnlijk tevergeefs de ergste details eruit gehaald. Die ga ik nu ook waarschijnlijk niet delen.

Ik was op donderdag 1 november 2007 naar mijn ouders, die toen nog in Apeldoorn woonden, vertrokken. Volgens mij kwam ik alleen maar een vaste telefoon ophalen, want ik was bang voor mobiele telefonie en wilde duseen vast toestel in mijn studentenhok in Nijmegen. Op vrijdag 2 november zou ik weer teruggaan. Ik raakte echter op het station in paniek. De reisassistent van de NS belde de politie en ik werd van het station verwijderd. Ik wilde niet terug naar mijn ouderlijk huis, dus vertrok ik naar het trainingshuis waar ik tot die zomer had verbleven. Ik belde daar mijn begeleider in NIjmegen dat ik niet op tijd terug kon zijn voor haar te zien, omdat ik nog moest zien hoe ik een trein kon krijgen naar Nijmegen als ik niet op het station mocht komen. Toen ben ik weer vertrokken.

Ik heb vervolgens de hele middag door Apeldoorn gezworven. De politie belde een paar keer het trainingshuis, omdat ik voor het politiedossier nog daar ingeschreven stond. Ik kende de weg in de wijk van het trainingshuis maar had geen doel, dus het zag er alsnog uit of ik maar wat zwierf. Op een gegeven moment belde ik mijn begeleider uit Nijegen nog een keer, omdat ik die maand helemaal vergeten was geld van mijn spaarrekening te halen voor de huur. Dat je je dit soort detials nog herinnert! Ik herinner me ook nog dat ik zei dat ik eens wat ging eten (het zal eind van de middag zijn geweest) en inderdaad een frikandel en patatje haalde bij de lokale snackbar. Ik had totaal niet door dat ik er gestoord uitzag zoals ik liep.

Je moet weten dat ik al de hele week erg vaak in paniek en in de war was. Ik heb sinds dat jaar een pesthekel aan de wintertijd, omdat ik precies begon met afglijden naar crisis toen de wintertijd dat jaar inging. De Nijmeegse crisisdienst was die week al minstens drie keer gebeld maar vond me telkens niet “gek” genoeg voor hulp.

Terug naar vrijdag 2 november. Op een gegeven moment was ik weer vlakbij het trainingshuis toen een ex-medecliënt me belde of ik bij haar binnen wilde komen. Dan konden we een oplossing vinden. Zij stelde voor dat ik die nacht bij haar zou slapen en dat we de volgende dag een oplossing zochten. De begeleiders gingen hier echter niet mee akkoord. Niet dat wij het ze gevraagd hadden maar ze hadden natuurlijk door dat ik bij die cliënt nar binnen was gegaan. Zij kwamen melden dat ik weg moest en ik vertrok, ook al hadden ze me nog wat tijd gegeven voor weet ik veel wat.

Ik stapte om naar achteraf bleek 20:01 uur op de bus. Ik was me op dat moment totaal niet bewust van mijn omgeving. Ik sprak de voicemail van mijn voormalig persoonljk begeleider van het trainingshuis in dat ik zelfmoord wilde plegen. Misschien had ik onbewust wel door dat iemand me hoorde. Ik raakte echter volledig in paniek toen ik merkte dat de buschauffeur de politie belde. Hij meldde dat hij rond kwart over acht op het station aanwam – zo weet ik hoe laat ik de bus had bij het trainingshuis. Er zat een vrouw in mijn buurt in de bus, die me probeerde gerust te stellen en me naar buiten hielp bij het station. In mijn herinnering was het nog licht toen de politie me meenam. Dat kan natuurlijk helemaal niet, want begin november is het al om halfzes donker.

Ik kwam op het politiebureau, waar de GGD-arts werd gebeld. Blijkbaar is dat procedure als je niet bekend bent bij de GGZ-instelling. Tjonge, wat was dat een lompe kerel. Hij probeerde me aan mijn verstand te peuteren dat ik mensen verantwoordelijk voor me had gemaakt. Zal best. Nu begrijp ik dit natuurlijk wel maar op dat moment was ik totaal afgestompt. Ik zat zelfs cynische grappen met de politie te maken. Had werkelijk niet door wat ik had gedaan.

Toen de crisisdienst kwam, was ik iets meer bij mezelf. De psychiater en haar medewerkers toonden een stuk meer empathie dan de GGD-arts of de crisisdienst in Nijmegen. Ik kon ze op dat moment ook uitleggen dat de crisis al langer gaande was en waar deze in mijn optiek door kwam. Ik kon echter niet duidelijk maken wat ik wilde dat er gebeurde. Ik wist het ook echt niet, want als ik de Nijmeegse crsideinst moest geloven, waren mijn enige opties naar huis of flink onder de pillen half in de swpareer. De psychiater stelde na wat overleg voor dat ik opgenomen zou worden. Ze had me het liefst op een open afdeling maar die was vol, dus werd het de gesloten. Ik ging akkoord. Het was op dat moment voor de psychiater al duidelijk dat het niet even een weekje uitrusten en dan weer naar huis werd, want er moest echt een blijvende oplossing komen. Dat die er na negen jaar nog niet is, wist zij natuurlijk niet.

Ik heb altjd gezegd dat de appeltaart op het jubileum van mijn opname een cynisch gebaar is. Vanmorgen zij één van mijn activiteitenbegeleiders dat het ook een symbool kon zijn van mijn dankbaarheid dat ik steun mag ontvangen. Dit vind ik wel mooi. Ik ben namelij de psychiater van de Apeldoornse crisisdienst eeuwig dankbaar dat ze me niet in die korte tijd dat ze me zag voor borderliner had versleten. Nou is mijn diagnose inmiddels aangepast van volledige borderline naar borderlinetrekken maar ik besef dat ik, als dit toen duidelijk was geweest, niet was opgenomen.