Tagarchief: Afvallen

Astrid valt af: de eerste maand

Een maand geleden ging ik voor het eerst sinds ik thuis woon op de weegschaal en ik schrok me kapot. Mijn man had mijn gewicht nogal naar beneden afgerond, maar “79 kilo” klonk al vrij erg. Ik ben maar 1,53 m lang, dus dit betekent een BMI van dik over de 30. Dat ik obesitas heb, wist ik op zich wel maar ik zat nu op mijn hoogste gewicht ooit. Ik had toch echt gehoopt in die eerste maand thuis wat te zijn afgevallen, want ik had eigenlijk geen eetbuien gehad. Ik snaaide echter wel vaker dan alleen in het weekend samen met mijn man een zak chips leeg, waarbij ik verreweg het meeste pakte. Ik wilde dus heel graag afvallen. Maarja, dat wil ik al jaren. Ik was nu echter wel gemotiveerder dan ooit. “Wil je dit echt?” vroeg mijn man. Hij wilde me dan wel bij het afvalproces helpen. Daarop volgde van mij een volmondig “Ja.” Hoe gaat het nu de eerste maand?

Ik had me vorige maand als doel gesteld over een jaar onder de 70 kilo, de grens van obesitas bij mijn lengte, te zitten. Mijn man rekende uit hoeveel calorieën ik hiervoor moest minderen of extra verbranden. Het precieze getal ben ik kwijt maar het stond gelijk aan 36 minuten stevig wandelen per dag. “Nu 36 minuten wandelen?” vroeg mijn man. Prima. I love wandelen. Nou, daar verkeek ik me op. Na vijf minuten begon ik al zwaar te ademen. Dit vond ik niet erg maar na een kwartier begon mijn rechter achillespees tegen te stribbelen. Mijn voet deed na 23 minuten zo’n pijn dat ik amper verder kon lopen en teruggeslenterd ben.

Wij hebben thuis een crosstrainer staan, dus nadat ik van de ergste spierpijn, schrik en teleurstelling was bekomen, besloot ik daar maar verder op te trainen. Dit gaat een stuk beter. Ik wil nog steeds wel beter leren wandelen en heb ook wandelschoenen gekocht maar ik probeer me vooral op de crosstrainer te richten. Ik wil immers vooral conditie opbouwen en afvallen en dan helpt elke vorm van cardio. Ik kan inmiddels ruim 25 minuten achter elkaar crosstraineren.

Het minder eten valt me egenlijk reuze mee. In eerste instantie had ik echt totaal geen verstand van hoeveel calorieën er in bepaald voedsel zitten. Zo dacht ik dat ontbijtkoek calorie-arm was en nam gerust een dikke plak op dagbesteding. Toen ik het op Calorielijst.nl opzocht, bleek dat in zo’n dikke plak bijna 150 kCal zit. Het omgekeerde kwam echter ook voor, dat ik bijvoorbeeld 150 gram wortels at en dacht dat dat veel was.

Ik ga eens in de twee weken met mijn schoonmoeder naar de apotheek. Dan doe ik gelijk boodschappen. Ik kocht eerst drop maar nu koop ik tomaatjes en appels en oh natuurlijk aardbeien, want daar kun je ook een heel bakje van leegeten zonder aan te komen. Niet dat ik trouwens een heel bakje leegeet. Ik houd namelijk vrij nauwkeurig bij wat ik eet en dat helpt wel om het overmatig snaaien te verminderen. Ii bedoel, schrok al toen ik vorige week een dag 10 suikervrije dropjes had gegeten. Toen ik nog in de kliniek zat, merkte ik het nauwelijks als ik een hele zak drop (met suiker) had leeggegeten.

Met mijn verjaardag vorige week dinsdag vonden zowel mijn man als ik dat ik wel wat mocht smokkelen. We vierden mijn verjaardag voornamelijk het weekend ervoor en ik was bang dat dit, met mijn eigenlijke verjaardag erbij, drie dagen van losgaan zouden worden en ik vervolgens kilo’s zou zijn aangekomen. Ik ging echter niet los. Ik bedoel, ja, natuurlijk heb ik taart genomen op de zaterdag dat mijn zus kwsam. En een kaneelbroodje op de zondag dat mijn ouders kwamen. En een stroopwafel als traktatie op dagbesteding dinsdag. Zo’n verjaardagsreeks moet ik niet elke maand doen. Toch lukte het me juist niet door te schieten in overeten en daar ben ik trots op.

En, vraag je je nu af, wat is het resultaat? Mijn riem kan een gaatje strakker maar ik dacht dat ik mezelf misschien meer insnoerde om mezelf de indruk te geven afgevallen te zijn. Gisteren ging ik dus op de weegschaal. Dit was niet de eerste keer in die maand hoor, dus ik wist al dat ik aan het afvallen was. Ik dacht echter dat ik dit met mijn verjaardag teniet had gedaan. Wat bleek? Ik woog gisteren 75,1kg. Mijn man haalde zijn spreadsheet met mijn getallen erbij en zei dat nog een keer zoveel afvallen als ik in de afgelopen maand had gedaan, al een BMI van 30 zou betekenen. Onze weegschaal meet overigens ook het percentage water, vet, botten en spieren in je onderlichaam. Dit geeft een te optimistisch beeld bij mij, aangezien mijn vet vooral op mijn buik zit. Ik gebruik de weegschaal echter vooral om de verandering te meten. Mijn waterpercentage, bot- en spiermassa waren allemaal gestegen en mijn vetpercentage is de afgelopen maand gedaald. Dit geeft mij echt motivatie om door te zetten.

Dromen voor 2017

Wauw, het is alweer 2017! De tijd vliegt en gaat tegelijk tergend langzaam. Ik heb in december nauwelijks geblogd op dit blog. Ik merk namelijk, zoals al jaren, dat twee blogs tegelijk redelijk vaak updaten, niet echt werkt. Toch wil ik het niet opgeven. Ik ga ook niet weer een nieuwe blog starten omdat ik de laatste tijd over dit blog niet zo tevreden was. Dat heeft namelijk geen zin.

Als mijn eerste dagen van het jaar een indicatie zijn voor hoe het de rest van het jaar gaat, ben ik niet blij. Dat gold echter vorig jaar en het jaar daarvoor volgens mij ook. Ik ben gewoon niet zo in mijn hum tijdens en vlak na de feestdagen.

Dit jaar heb ik geen zin in goede voornemens waar ik me toch niet aan houd. Ik heb er echter wel zin in om een lijstje met doelen te maken. Ik noem ze alleen meer dromen, omdat dat minder verplichtend klinkt.

1. Bloggen. Ik hoop vooral dat ik dit blog ga blijven volhouden. In 2015 en 2016 startte ik om de paar maanden een nieuw Nederlandstalig blog, omdat ik dan weer niet vaak genoeg gepost had op de oude versie. Dat heeft, zoals ik zei, geen zin. Ik hoop dus dat ik aan het eind van het jaar nog steeds op AstridVanWoerkom.com blog. Ik heb eind 2016 ook mijn Engelstalige blog wat verwaarloosd. Laat ik me niet, zoals e jaren hiervoor, voornemen tweemaal per week te bloggen. Dat gaat me toch niet consequent lukken. Ik hoop dus gewoon ook dat ik beide blogs – deze en mijn Engelstalige – nog in de lucht heb aan het eind van het jaar.

2. Lezen. Ik was oorspronkelijk van plan aan een leeschallenge mee te doen in 2017 maar ik kon er geen vinden die niet te veel druk oplegde. Ik ga dus geen aantal boeken noemen wat ik moet lezen. Wel hoop ik veel interessant leesvoer te ontdekken. Dit zal vooral Engelstalig leesvoer zijn, vanwege mijn abonnement op Bookshare. Ik heb nog een best lange to-readlijst maar zal vast nog wel meer ontdekken.

3. Creatief. Ik hoop de zeephobby voort te zetten dit jaar. De laatste maanden is dit er wat bij ingeschoten. Nu ga ik sinds twee weken naar een andere dagbesteding op het terrein van de GGZ-instelling. Hier heb ik afgesproken onder andere met de zeephobby bezig te gaan. Mijn eerste twee zeepjes waren compleet mislukt, werkelijk nog slechter dan die uit juni. Ik geef echter niet op!

4. Geuren. Ik ben sinds een paar dagen lid van een superleuke groep op Facebook over geurkaarsen en waxmelts. Ik heb nu weer helemaal zin om allerlei waxmelts uit te proberen. Ga die dus binnenkort eens shoppen. Verder hoop ik nog veel beautyproducten te ontdekken. Ik wil ook eindelijk eens bij een parfumerie advies vragen over een geur die goed bij me zou passen. Ik heb namelijk maar één geurtje ooit geshopt en dat was geen succes.

5. Technologie. Dit jaar wordt het waarschijnlijk tijd voor een nieuwe computer. Het ding doet het nog maar begint al aardig kuren te vertonen. Ik ga me dus ergens dit jaar oriënteren op een andere en die vervolgens kopen. Ik hoop ook echt zo dat ik dit jaar training kan gaan volgen om een smartphone te leren gebruiken. Als dat lukt, wil ik ook dolgraag een smartphone.

6. Gezondheid. Ik hoop dat ik me de rest van het jaar lichamelijk en psychisch beter voel dan de eerste dagen van 2017. Ik hoop vooral dat ik van die eeuwige vermoeidheid af kom. Uiteraard moet ik nog altijd flink wat kilo’s kwijt, dus bij deze het verplichte voornemen om af te vallen. Zo, nou kan ik het voor de rest van het jaar weer vergeten tot ik in 2018 concludeer dat ik het niet gehaald heb. Nee, grapje maar ik merk dat ik hoog in de frustratie zit en dus wil gaan (vr)eten.

7. Weg uit de kliniek, potverdrie. Ik keek een paar dagen geleden naar mijn doelen voor 2016 en was er blijkbaar toen minder zeker van dat dit zou lukken dan ik dacht. Het is ook niet gelukt dus. Daarom stel ik me nu als keihard doel dat ik dit jaar opdonder uit de kliniek. Nou loopt mijn indicatie ook eind dit jaar af, dus als ik niet uit mezelf oprot, trapt men me er gewoon uit.

Vijf dingen die je niet moet zeggen tegen iemand met een eetstoornis

Op The Mighty, een Engelstalige site waar mensen met een handicap of ziekte en hun familie schrijven, worden regelmatig lijstjes gepost van dingen die je niet of juist wel moet zeggen of doen om mensen met een handicap of ziekte te helpen. Er verscheen rond Thanksgiving in november een artikel met dingen die je niet moet zeggen tegen iemand met een eetstoornis. Zelf heb ik geen gediagnosticeerde eetstoornis maar wel een flink eetprobleem. Helaas hoor ik deze opmeringen maar al te vaak.

1. “Je ziet er goed uit.” Hiermee benadruk je iemands uiterlijk. Je bedoelt misschien dat iemand een gezonde blos op haar gezicht heeft maar onbewust kan zij hierbij denken aan haar gewicht. Als degene met een eetstoornis al niet de connectie met haar figuur of gewicht maakt, zal ze waarschijnlijk terecht opmerken dat je bedoelt dat ze eruitziet alsof ze zich goed voelt. Dat kun jij echter niet weten.

2. “Ben je aangekomen sinds we elkaar de laatste keer zagen?” Laat die opmerkingen over gewicht nou eens achterwege! Bij iemand met anorexia vindt jij het misschien een compliment als ze is aangekomen maar zij denkt daar mogelijk nog heel anders over. Mensen met boulimia of een eetbuienstoornis kunnen ook heel erg getriggerd worden door opmerkingen over hun gewicht. Ikzelf zit het dichtst bij de eetbuienstoornis qua wat mijn eetprobleem is en vind opmerkingen over gewicht alleen maar stresserend. Je laat met een opmerking als deze onbewust blijken dat iemand alleen maar goed is als ze een bepaald gewicht of een bepaalde maat heeft.

3. “Is dat alles wat je eet?” In deze categorie vallen ook opmerkingen als “Eet maar lekker, dat kan jij wel hebben,” of “Eet je zoveel?”. Kortom, alle opmerkingen die een oordeel vellen over hoeveel iemand eet. Voor een persoon met anorexia is het misschien een enorme strijd geweest om het kleine beetje wat ze eet te nemen. Iemand met boulimia of een eetbuienstoornis gaat ook niet minder eten als jij haar eetgedrag veroordeelt. Hoogstens voelt ze zich schuldiger of gaat ze compenseren.

4. “Ik wou dat ik jouw wilskracht had!” Nee, dat wil je niet. Je wilt echt serieus geen last hebben van de allesbepalende obsessie van een eetstoornis. Ik heb zelf nooit anorexia of iets wat erop lijkt gehad en moet eerlijk toegeven dat ik soms wel eens dacht: “Ik wou dat ik dat kon.” Andere eetstoornissen worden toch meer gezien als “gebrek aan wilskracht”. Als je dus een goedbedoelde opmerking over wilskracht maakt tegen iemand die gezond is afgevallen, kan dat ook weer heel triggerend zijn als een ander boulimia of een eetbuienstoornis heeft. Niemand kiest ervoor om een eetstoornis te hebben.

5. “Ik ben net aan dit-of-dat nieuwe dieet begonnen.” Kies alsjeblieft een gesprekspartner die niet getriggerd wordt om destructief (eet)gedrag te vertonen als je dit zegt. Mij en veel anderen met zware eetproblemen of een eetstoornis triggert het enorm als je over diëten praat. Het zet mensen met “gewoon” overgewicht misschien aan om oook te gaan lijnen, al is dat nog niet zeker. Mensen met een eetstoornis voelen zich alleen maar ongemakkelijk.