Categorie archief: Persoonlijk

Terugblik #10: woonbegeleiding, iPhonetraining, paardrijden en op bezoek in Wolfheze

Er is de afgelopen maand best veel gebeurd. Gelukkig waren het over het algemeen positieve dingen. Tijd dus voor weer een terugblik. Lees je mee?

Woonbegeleiding

Jeej, de woonbegeleiding is eindelijk rond. Ruim drie weken terug had ik een gesprek met de consulent van de gemeente, de coördinerende van de ambulante woonbegeleiding van Zozijn en mijn sociaal psychiatrisch verpleegkundige van GGnet. Degene die mijn woonbegeleider zou worden, kon er helaas niet bij zijn. We hebben in dit gesprek afgesproken wie wat gaat doen. Ik krijg twee uur per week woonbegeleiding, op maandag en donderdag. Mijn woonbegeleider is inmiddels inderdaad een paar keer langs geweest. Nu is ze op vakantie. Dit wist ik van tevoren. Het leek me echter toch wel fijn om vast te beginnen.

iPhonetraining

Ik wachtte al een hele tijd erop om te kunnen starten met de training om als blinde met de iPHone te leren omgaan. Twee weken terug kreeg ik een mailtje van de trainer. Ik kreeg het mailtje op vrijdag: of ik dinsdag al kon beginnen. Nou, dat kon wel. Ik heb er nu één training op zitten. Had mezelf al aardig wat aangeleerd, gelukkig niet veel wat ik weer meost afleren. Het is echt een leuk speledingetje, zo’n iPhone.

Paardrijden

Bijna drie maanden geleden had ik me aangemeld om te gaan paardrijden bij manege Zandewierde in Nieuw-Wehl. Door de vakantie die ertussednoor kwam hoorde ik echter alsmaar niks. Vorige week heben we tijdens mijn laatste afspraak met mijn woonbegeleider voor haar vakantie, de manege gebeld. Ik werd teruggebeld en kon deze vrijdag beginnen. Ik vind het super! In het begin was het wel even spannend. Het was namelijk twaalf jaar geleden dat ik voor het laatst op een paard gezeten had en ik heb nooit les gehad. Ik zat dus in het begin enorm gespannen op het p aard. Ik zat trouwens op een dekje met singel in plaats van op een zadel. Voordeel hiervan is dat je de bewegingen van het paard beter voelt.

De les duurt een halfuur. Dit lijkt kort maar voor mij was het wel genoeg hoor, zeker als beginner. Als je zelfstandig kunt rijden, kun je eventueel over naar een groepsles van een uur.

Na deze les kreeg ik een inschrijfformulier mee. Dit moet ik volgende week ingevuld mee terugnemen. Ja, want ik wil echt heel graag blijven rijden.

Op bezoek in Wolfheze

Tot slot besloot ik afgelopen woensdag op bezoek te gaan in de kliniek in Wolfheze waar ik tot afgelopen mei gezeten heb. Ik belde dinsdag of het oké was. Toen was de verpleging druk, dus de reactie kwam een beetje bot over. Ik dacht dus al gelijk dat ik niet welkom was. Toen ik echter later terugbelde, bleek dat het prima was. Ik ben dus woensdagmiddag met Valys (taxivervoer voor gehandicapten) erheen geweest. Mijn favoriete verpleegkundige was toevallig in dienst. Dat was wel leuk. Ook ben ik bij de dagbesteding langs geweest. Mijn behandelaar is op bevallingsverlof, dus die trof ik niet. Vind ik prima ook, want ik had toch al niet zo’n goede band met haar (understatement van de eeuw). Ik bedoel, ja, het gaat goed, dus heeft zij nou gelijk gekregen? Dat gun ik haar niet.

Terugblik #9: dagbesteding en nog meer regelzaken

Jongens, het is alweer de derde maandag van juli. Morgen begint de vierdaagse in Nijmegen. Niet dat ik iemand ken die hem loopt. Ik ben het ooit zelf van plan geweest, omdat ik in Nijmegen woonde. Lijkt me echter veel te druk en bovendien kan ik amper vijf kilometer lopen, laat staan 40 en dat vier dagen achter elkaar. Met sporten gaat het sowieso wisselend bij mij.

Het gaat de laatste tijd verder ook nog steeds wisselend. Meestal gaat het wel oké maar het blijft best wennen om thuis te wonen. Vandaag is het wel weer eens tijd voor een terugblik. Hoe gaat het nu op dagbesteding en met de regelzaken rondom mijn zorg?

Woonbegeleiding

Toen ik net thuis woonde, leek het allemaal zo vlot te gaan met het regelen van zorg. Ik kon al gelijk beginnen bij dagbesteding. Ik heb echter ook al vanaf het begin aangegeven dat ik woonbegeleiding nodig heb. De korte versie van het verhaal is dat deze nog steeds niet geregeld is.

De medewerker van het sociaal team van de gemeente twijfelde eerst of ik echt begeleiding nodig heb of dat ik meer heb aan training, dus ergotherapie, wat vanuit de zorgverzekering en niet vanuit de Wmo vergoed wordt. Ik heb al vanaf het begin aangegeven dat ik voor het bespreken van praktische problemen en het aanbrengen van structuur in mijn dag/week, echt begeleiding nodig heb. Uiteindelijk leek de medewerker hier wel van doordrongen maar toen bleef de vraag waar we die ondersteuning gaan halen.

Ik heb vorig jaar een gesprek gehad met mensen van de woonbegeleiding van GGnet, de psychiatrische instelling hier in de regio. Dat liep compleet mis. Volgens deze mensen had ik geen hulpvraag. Ik vond het inderdaad moeilijk om mijn hulpvraag duidelijk te maken maar dat betekent nog niet dat ik die niet heb.

Mijn dagbesteding krijg ik van Zozijn, een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking of niet-aangeboren hersenletsel. Hier ben ik erg tevreden over, dus ik stelde voor dat ik ook mijn woonbegeleiding van Zozijn zou krijgen. Dit was volgens de medewerker van Zozijn die erover gaat geen probleem, mits er een indicatie is. Ik besprak dit met mijn behandelaren van GGnet, waar ik immers wel psychiatrische behandeling krijg. In eerste instantie leek dit een goed idee. We mailden de gemeente.

Vorige week had ik dan een gesprek met de medewerker van de gemeente en mijn sociaal psychiatrisch verpleegkundige (SPV’er) van GGnet. Dit was een vrij lastig gesprek. Men vroeg zich af of het niet beter is als ik bij een instelling voor visueel gehandicapten mijn zorg afneem. Hier sta ik voor een deel wel voor open. Ik maak het echter nogal eens mee dat vanuit deze instantiies wordt gezegd dat mijn problemen niet aan mijn blindheid liggen en ze er dus weinig mee kunnen. Dan krijgen we een kringetje van het kastje naar de muur en weer terug. Ik denk zelf dat ik het beste van Zozijn mijn begeleiding kan krijgen met eventueel advies van Bartiméus, de visueel-gehandicapteninstelling waar ik bekend ben. Hierover is echter nog geen beslissing genomen.

Dagbesteding

Op dagbesteding gaat het ondertussen vrij goed. Het was wel erg wennen. Omdat ik vaak onrustig werd op de arbeidsmatige groep waar ik ben begonnen, ging ik al op woensdag, de drukste dag op die groep, naar een andere groep. Hier zitten verder ernstig verstandelijk of meervoudig gehandicapte mensen, die belevingsgerichte activiteiten doen. Die activiteiten bevallen me sowieso een stuk beter dan het arbeidsmatige werk. Bovendien bleef ik best onrustig op mijn groep.

Vorige week kwam er een gedragsdeskundige op mijn groep. Ze keek even mee hoe het ging en heeft ook met mij gepraat. Ik gaf aan dat ik het op de belevingsgroep fijner vind en me veiliger voel. Toch voelde dit raar, want ik ben niet verstandelijk beperkt, laat staan ernstig. Had toch de indruk dat ik “beter” moet kunnen.

Uiteindeijk hebben we besloten dat ik vanaf vandaag de dag begin op de arbeidsmatige groep, omdat de mensen op de belevingsgroep vaak later komen dan ik. Als zij er zijn, ga ik dan naar de belevingsgroep en mag aangeven als ik eventueel me goed genoeg voel om even naar de arbeidsmatige groep te gaan. Vandaag was de taxi laat, dus ben ik gelijk op de belevingsgroep begonnen. Voor de mensen op de arbiedsmatige groep was het wel even wennen en voor mij ook. Ik voelde me wel prettiger maar merkte dat ik nog worstel met de kloof tussen mijn intellectuele vermogens en mijn ja, hoe noem je zoiets? Emotionele functioneren? Ik merkte bijvoorbeeld dat de begeleding in mijn bijzijn over een medecliënt op de belevingsgroep praatte en ik het niet kon laten me ermee te bemoeien. Dit is nog wel lastig, want ik begrijp wel wat er gezegd wordt maar ben geen begeleider. Ik voelde me wel een stuk rustiger dan anders vandaag en dat was het doel.

Lichtpuntjes #2

De laatste tijd gaat het erg wisselend. Soms gaat het goed en voel ik me ontspannen maar het is ook nog erg wennen thuis. Toch maak ik de laatste tijd best veel leuke dingen mee. Tijd dus om wat lichtpuntjes te delen. Dit idee is duidelijk minder succesvol dan ik hoopte toen ik in april de dankbaarheidslijstjes voor lichtpuntjes verruilde. Nou ja.

Sporten

Het gaat de laatste tijd best goed met crosstraineren. Gisteren heb ik het zelfs een halfuur volgehouden. Ik heb nog wel af en toe flinke spierpijn maar ik had dan ook een paar maanden terug echt niet verwacht dat ik het zo lang zou kunnen volhouden.

Ook zijn mijn man en ik de laatste tijd een paar keer wezen zwemmen. Op het Rhederlaag (waar nu Dreamfields aan de gang is) is een recreatieplas vlakbij mijn schoonouders en daar hebben we een paar keer gezwommen. Ook zijn we een keer naar het zwembad in Steenderen, wat het warmste buitenbad van Gelderland is, geweest.

Ten slotte ben ik een paar keer op de tandem geweest. Eén keer met mijn man op onze tandem thuis. Het ding is achttien jaar oud en er mankeert nog wel wat aan maar hij rijdt nog. We hebben toen een rondje van zo’n twaalf kilometer gemaakt. Ook heb ik een paar keer op de tandem bij dagbesteding gefietst. Kleine stukjes maar hoor.

Lekkere geuren

Zoals ik woensdag al schreef, kreeg ik van dagbesteding waxmelts voor mijn verjaardag. De Mango peach salsa tart van Yankee Candle is erg lekker. Ook heb ik mijn AromaStream® olieverspreider aangesloten. Ik had die een keer meegenomen naar dagbesteding en er toen zoete sinaasappel etherische olie in gedaan. Nu heb ik er ylang ylang en bergamot in.

Ik kreeg trouwens van mijn schoonzus nog een zelfde aromaverspreider. Ik had me namelijk laten ontvallen dat ik er één wilde die minder geluid maakte. Dat doet hij niet maar het is toch leuk om er nu twee te hebben. Heb mijn oude dus nu beneden staan en de nieuwe boven op mijn werkkamer.

Eten

Op woensdag ga ik tegenwoordig soms naar een groep op dagbesteding waar belevingsgerichte activiteiten worden gedaan. Hier hebben we afgelopen woensdag pannenkoekjes gebakken. Lekker!/P>

Vrijdag besloot de begeleider van mijn eigen groep dat we eieren gingen bakken. We doen hier kruiden en kaas op. Ik hield eerst niet vn gebakken ei met kaas maar had de vorige keer een stuk ei met kaas geproefd en vond het lekker.

Ik denk dat ik deze week niet ben afgevallen, want als klap op de vuurpijl haalde mijn man vrijdag patat. Ik neem hier meestal een mexicano bij maar mijn man had in plaats daarvan een broodje kip teriyaki voor me meegenomen. Dat was lastig te eten maar wel erg smaakvol.

Zeep maken

Het leukste heb ik voor het laatst bewaard. Ik heb als hobby gietzeep maken maar had hier sinds ik bij mijn man woon, niks mee gedaan. Een paar dagen geleden vroeg ik aan mijn man of hij me een keer wilde helpen een zeepje te maken. Dat wilde hij wel. Gisteen hebben we een zeepje gemaakt voor mijn schoonzus, die jarig was. Het is een vrij eenvoudige zeep in één kleur, met één geur en zonder toevoeging van extra ingrediënten. Toch is hij heel mooi geworden. Ik was de alcoholspray vergeten. Dit gebruik je om belletjes weg te halen maar die zaten er helemaal niet in.

Zeepje vlinder roze met aardbeigeur

Ik heb ook een soort zeep met een hoog smeltpunt, die geschikt is om glitters aan toe te voegen. Bij normale zeep zinkt de glitter namelijk naar de bodem. Gisteren las ik de handleiding voor het maken van glitterzeep op de website van De Online Zeepwinkel. Dit ga ik ook eens proberen.

Ik heb me trouwens de laatste tijd best wel verdiept in het maken van andere verzorgingsproducten. Ik maakte op mijn vorige dagbesteding in de kliniek namelijk ook lippenbalsem, bodylotion en body butters maar ook dit heb ik al een tijd niet gedaan. Ik had dus pas het idee om op de belevingsgroep op dagbesteding mijn lippenbalsem te introduceren. Dit vond de begeleiding een goed idee. Dit heeft het voordeel ten opzichte van zeep of andere verzorgingsproducten dat alle ingrediënten food grade zijn en het dus niet uitmaakt als een medecliënt wat ervan opeet. Ik zal jullie nog laten weten hoe het bevalt.

Wat ik allemaal voor mijn verjaardag kreeg

Vorige week was ik jarig. Ik vierde het voornamelijk het weekend van tevoren. Mijn zus en zwager kwamen op zaterdag de 24ste langs en mijn ouders zondag de 25ste. Op dinsdag was mijn eigenlijke verjaardag. Omdat ik die dag anders geen bezoek zou krijgen en mijn man moest werken, bood mijn schoonmoeder aan een bakkie te komen doen. Dat was gezellig. ’s Avonds nodigde mijn man mijn schoonouders nog een keer uit op de thee. Ten slotte kwamen de twee zussen van mijn man afgelopen zaterdag langs. Al met al waren het gezellige dagen. Ik heb ook leuke cadeaus gekregen. Vandaag deel ik met jullie wat ik allemaal voor mijn verjaardag gehad heb.

Snoezelpoes

Snoezelpoes

Mijn verlanglijstje was redelijk specifiek dit jaar en ik heb veel spullen van mijn lijstje ook daadwereklijk gekregen. Een paar weken terug ontdekte ik Nenko, een webshop waar je allerlei artikelen voor snoezelen en ontspanning kunt kopen. Ik zette dus een aantal producten die daar te koop zijn, op mijn verlanglijstje.

Ik kreeg van mijn zus en zwager het geur- en warmtedier. Dit is een knuffel, in mijn geval van een kat, die je in de magnetron kan doen om te verwarmen. Hij is ook gevuld met lavendel, wat een heerlijk ontspannende geur geeft. Mijn schoonmoeder noemde het ding al snel de snoezelpoes.

Woensdag nam ik hem mee naar dagbesteding. Ik ga tegenwoordig vaak op woensdag naar een groep met ernstig meervoudig beperkte mensen. In overleg met mij besloot de begeleiding die ochtend te gaan snoezelen en mijn snoezelpoes mee te nemen. Ik legde de knuffel bij het gezicht van één van de cliënten van die groep, terwijl ze lag. Vond ze heel leuk. Dat maakte mijn dag ook weer goed.

Balanskussen

Van mijn ouders kreeg ik een air stepper pad, oftewel een balanskussen. Ik hoorde een paar maanden terug voor het eerst van “wiebelkussens”. Toen waren ze bij de Lidl in de aanbieding maar ik was net te laat om er één aan te schaffen. Ik stelde het daarna steeds uit om er één bij Bol.com of zo te kopen maar toen mijn verjaardag eraan kwam, dacht ik er weer aan. Ik sta overigens niet op het balanskussen. Dat heb ik wel een paar keer geprobeerd maar dat is geen succes. Ik gebruik het ding nu als extra kussen op mijn bureaustoel om wat actiever te zitten.

Keukengerei

Voordat ik een fatsoenlijk verlanglijstje had gemaakt, vroeg mjn man al wat ik wilde hebben. Ik besloot een citruspers te vragen en die kreeg ik ook. Ik heb er tot nu toe nog maar één keer sinaasappels mee geperst.

Van mijn schoonmoeder kreeg ik een drinkfles met een fruitfilter. Ik snapte eerst niet wat het was, ook al had ik het gevraagd, want het zag eruit als een drinkfles met onderin een omgekeerde citruspers. Dacht eerst: “Huh? Ik heb toch al een citruspers gekregen?” Ik heb nog niet helemaal uitgevonden hoe het ding werkt maar de eerste keer was mijn aardbei-muntwater wel lekker. Of je met dit ding ook daadwerkelijk aardbeien hoort te kunnen pletten, weet ik niet.

Al eerder had ik trouwens van mijn schoonouders een set plastic magnetronspul gekregen: een rond bord, een rechthoekig bord en een soepkom. Dit is handig, omdat onze Ikea-borden vaak heel heet worden in de magnetron.

Ruiken en proeven

Van mijn ouders kreeg ik nog een doosje waxmelts in de geur lavendel. Ook kreeg ik een doosje met een aantal flesjes geurolie voor in mijn AromaStream® oliediffuser. Van mijn schoonouders kreeg ik ook kersen (uit de tuin van hun buren) en een muntplant.

Van dagbesteding kreeg ik ook een cadeautje. Ik vroeg waxmelts maar mijn begeleider wist niet waar hij die kon kopen. Toen heb ik US Candles genoemd. Daar worden o.a. Yankee Candle wax tarts verkocht. We zijn toen de hele rij tarts langs gegaan en ik noemde op welke me lekker leken. Dit waren er natuurlijk veel te veel om te kopen, dus noemde ik vijf willekeurige getallen, die gekoppeld waren aan waxmelts. Zo bleef het toch nog een verrassing welke geuren ik zou krijgen. Ik heb uiteindelijk Mango Peach Salsa, Passion Fruit Martini, Sparkling Cinnamon, Autumn Night en Christmas Cookie gekregen. Nu ruikt dus mijn hele kamer en waarschijnlijk eigenlijk de hele bovenverdieping naar perzik en mango.

Verlengsnoer

Tot slot vroeg ik om een verlengsnoer, om mijn waxmeltbrander en olieverspreider in het stopcontact te kunnen doen. Ik verwachtte dat mijn vader er wel één van zolder zou vissen. Hij kwam met een standaard verlengsnoer met schakelar van de kringloop aan en had daarnaast nog een hele tas met snoeren voor het geval deze niet was wat ik bedoelde. Ik had echter de dag ervoor ook al een verlengsnoer van mijn man gekregen en wist dus dat de standaard maat past. Deze is echter zonder schakelaar. Ik moet hem nog omwisselen voor die van mijn ouders. Mijn schoonmoeder kwam dinsdag trouwens ook met een verlengsnoer aan maar toen had ik er dus al genoeg.

Wat doe ik zoal op dagbesteding?

Vorige week deelde ik al hoe mijn ochtendroutine eruitziet op dagen dat ik naar dagbesteding ga. Ik ga elke door-de-weekse ochtend van halfnegen tot twaalf naar dagbesteding. Nou zullen sommigen van jullie zich afvragen wat ik daar zoal uitspook. Vandaag deel ik met jullie wat ik op dagbesteding tot nu toe doe.

Sinds vier weken woon ik zelfstandig met mijn man en ga naar een dagbesteding die eigenlijk voor verstandelijk beperkte mensen is in Zutphen. Daarvoor verbleef ik in een psychiatrische instelling. Hier had ik twee uur in de week vast dagbesteding bij een atelier. De rest van de week kon ik inlopen bij de interne activiteitenbegeleiding (IAB) vlakbij de afdeling. Dit was erg laagdrempelig: je kon er koffie drinken wanneer je wou en hoefde niet per se iets uit te voeren. Je kon hier allerlei creatiefs doen, zoals breien of mandala’s kleuren. We deden echter ook wel eens een spelletje of puzzel. Er mocht van alles en hoefde weinig.

Op het atelier was wel een vast koffiemoment en werd verwacht dat je de rest van de tijd met creatieve activiteiten bezig was. Ik maakte hier zeepjes en kaarsen en soms sieraden.

Nu ga ik dus vijf hele ochtenden per week naar dagbesteding. Hier is ’s ochtends om halfelf een vast koffiemoment en wordt de rest van de tijd wel enige activiteit van je verwacht. Je hoeft echter niet snel te werken of wat ook.

De eigenlijke dagbesteding begint meestal pas rond negen uur. Omdat ik vroeg ben – soms al voor halfnegen -, drink ik vaak nog een kopje koffie van tevoren. De begeleider zit dan vaak wat achter de laptop en hangt om negen uur, soms met hulp van een cliënt, de picto’s op, waardoor de cliënten kunnen zien wat die dag van hen verwacht wordt. Ik moet nog een dagprogramma krijgen.

Ik zit in een groep die vooral inpakwerk, sorteerwerk en dergelijke doet. Zelf begon ik met het inpakken van vakantiesetjes. Dit zijn tasjes met een vaaddoek, vuilniszak, afwasborstel, spons en pakje lucifers, die in huisjes van dingen als Center Parcs klarliggen voor de gasten. Dit vond ik erg moeilijk. Tegenwoordig maak ik vooral papierproppen. Klinkt nutteloos maar ze worden gebruikt om verfblikken mee in te pakken.

Wandelen

’s Middags loopt mijn groep een route met de prikstok om zwerfvuil op te prikken. Aangezien ik dit door mijn blindheid niet kan, werd mij gezegd dat ik dit ook gewoon als een wandeling kan zien. Ik ben er ’s middags echter niet. Gelukkig gaan we ook ’s ochtends wel eens wandelen. De IJssel is op loopafstand en ook is er een winkelcentrum dichtbij. Hier gaan we eens per week boodschappen doen.

Soep maken

Eens per week, op dinsdag, kookt mijn groep soep voor de hele dagbesteding. Ik vind het vaak best leuk om groente te snijden. We maken meestal kippen-, tomaten- of groentesoep. Eens per maand maken we een aparte soep, zoals uiensoep.

De soep wordt bij de lunch opgediend. Aangezien mijn taxi om twaalf uur komt om me weer naar huis te brengen, mag ik meestal van tevoren alvast en kommetje.

Snoezelen

De dagbesteding waar ik heen ga, beschikt over een snoezelruimte. Dit is een ruimte waar mensen kunnen ontspannen met zintuigelijke activiteiten zoasl muziek en lichtjes. Er is ook een waterbed, een ding war je in kan gaan zitten om heen en weer te schommelen, een zitzak en nog veel meer.

Ongeveer een jaar geleden vroeg ik aan mijn psycholoog bij de instelling of ik op de verstandelijk-gehandicaptenafdeling mocht uitproberen of snoezelen iets voor me is. Dit mocht niet, omdat ik het in de thuissituatie niet zou kunnen toepassen en omdat dit alleen voor verstandelijk gehandicapten zou zijn. Ik voelde me dus best opgelaten toen de begeleider van dagbesteding, toen ik een keer onrustig was, me naar de snoezelruimte bracht. Ik vond het echter ook erg fijn. Sindsdien ga ik er bijna elke dag even tien minuutjes heen. Zo ben ik rustiger en kan me beter op de andere activiteiten richten.

Het is nog best wennen om elke ochtend naar dagbesteding te “moeten”. Toch vind ik het al jammer als het door een feestdag een keer niet doorgaat. Het is nog even zoeken welke activiteiten bij mij passen maar dat komt vast wel goed.

Terugblik #8: regelzaken, dagbesteding en naar huis!

Tjonge, ik heb alweer meer dan een maand hier niet geblogd. Er is heel veel gebeurd de afgelopen maand, dus tijd voor een terugblik. 🙂

Mijn ontslagdatum uit de psychiatrische instelling stond al maanden gepland op 1 mei. Er was echter een week tevoren nog niks geregeld wt betreft nazorg. Dit bleek mijn verantwoordelijkheid, want, zoals mijn psycholoog het zei, anders lukt het haar en de maatschappelijk werker altijd om nazorg te regelen. Ze stond er dus in eerste instantie op dat ik gewoon 1 mei weg zou gaan. De woensdag daarvoor had ik mijn “exitgesprek”. Zo noemde ze het echt. Ik ben daar boos uit weggelopen en heb de patiëntenvertrouwenspersoon gebeld. Die kon helaas niks voor me doen. Toen heb ik mijn man en mijn schoonmoeder gebeld. Mijn schoonmoeder kreeg het uiteindelijk voor elkaar dat ik een week uitstel kreeg.

Regelzaken

Vrijdag 28 april had ik mijn intake voor ambulante behandeling bij het FACT-team. Dit ging goed. Ik ging er op dat moment wel enigszis vanuit dat ik de eerste week of weken zonder nazorg zou komen te zitten. Ik zou immers 8 mei met ontslag gaan en 12 mei had ik mijn adviesgesprek voor FACT. De verpleegkundig specialist die mede de intake deed, gaf wel aan dat, als ik dan nog geen dagbesteding had, het FACT in de weer zou gaan met regelen.

De maandag daarop, 1 mei, had ik mijn adviesgesprek van de second opinion bij het Radboudumc. De psycholoog begon met de uitslag: ik heb volgens haar wel autisme. Daarnaast heb ik een depressie en emotieregulatieproblemen. Advies was om te beginnen met emotieregulatietraining, zoals dialectische gedragstherapie. Verder adviseerde ze dat ik training zou krijgen in zelfredzaamheid, zowel zodat ik uiteindelijk met minder zorg toe kan als om mijn depressieve klachten te helpen verminderen. Als laatste adviseerde ze EMDR als behandeling voor een aantal belastende ervaringen.

Wat betreft dagbesteding wedde ik op twee paarden: een centrum van Siza voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel en een locatie van Zozijn voor verstandelijk gehandicapten. Van Siza hoorde ik die dag al en ik kon er die donderdag terecht voor een intake. Zozijn had ik gemaild maar ik bleek de manager te moeten bellen. Gelukkig lukte dit dinsdag 2 mei en ook hier kon ik die donderdag terecht.

Dagbesteding

Bij de locatie van Siza had ik twijfels. Ik was hier in augustus vorig jaar al geweest voor een rondleiding en het viel me toen een beetje tegen. Dit werd in de intake niet minder. Toen ik aangaf dat ik ook bij Zozijn zou gaan kijken, gaf de begeleider aan dat dit mogelijk beter zou passen. Als reden noemde ze het feit dat alle cliënten bij die locatie van Siza op latere leeftijd gehandicapt werden en ik hier dus geen aansluiting bij had. Ik had sowieso ook mijn twijfels over de mate van zelfstandigheid die verwacht werd.

Bij Zozijn was men een stuk opener. De manager had alvast bedacht in welke groep ik het beste zou passen. Dit is een groep met hoog niveau cliënten die vooral inpakwerk doen maar ook wel eens wandelen en op dinsdag soep maken. Het inpakwerk leek me erg saai en ook wel lastig met mijn niet heel geweldige motoriek. Het gaat me echter meer om de contacten dan om het werk zelf. Volgens de manager kon ik de week erop al beginnen daar. Wowie, dat zou mooi zijn! Uiteindelijk had dit nog iets meer voeten in de aarde dan de manager dacht, want de sociaal consulent van de gemeente wist van niks. Ze gaf echter toestemming voor vijf dagdelen dagbesteding. Beschikking volgt zo snel mogelijk.

Mijn eerste weken bij de dagbesteding zijn goed bevallen. Het inpakwerk is inderdaad best lastig maar er zijn ook genoeg activiteiten die me wel bevallen. Zo mocht ik a fgelopen week een paar keer naar de sneozelruimte. Vond dit erg fijn.< ?P>

naar huis

Maandag 8 mei was dus mijn officiële ontslagdatum. Ik ging uuiteindelijk al op de zaterdag ervoor, want dan hoefde mijn man me niet meer terug te rijden naar Wolfheze. De eerste weken thuis zijn best aardig bevallen. Beter dan ik had verwacht in elk geval. Mijn man zit met zijn werk best wel in een drukke periode maar het lukt me aardig om de tijd alleen thuis door te komen. Wat dat betreft is het wel fijn dat ik al dagbeseding heb.

Lichtpuntjes #1

De afgelopen tijd gaat het niet super. Ik ben erg somber en heb weinig motivatie om wat dan ook te doen. Bloggen schoot er sowieso al maanden zowat bij in, dus dat lukte me zeker niet. Niet verwonderlijk dus dat ik met de #AtoZChallenge op mijn Engelstalige blog al na een dag kapte. De #AtoZChallenge, waar ik in 2015 en 2016 aan meedeed, is een uitdaging waarbij je ielke dag van april behalve zondagen een bericht post volgens de letters van het alfabet. Veel mensen kiezen een thema en ik was zo stom om “ontwikkelingsstoronissen” te kiezen. Tcoh iets te lastig nu ik die diagnose kwijt ben.

Vorige week donderdag postte ik wel een bericht voor een linkparty, de Liked and Loved Linky. Ik noemde deze post op mijn Engelstalige blog “Rays of Sunlight”. Dit inspireerde me om het idee van het schrijven over lichtpuntjes, wat ik op al mijn eerdere Nederlandstalige blogs had, nieuw leven in te blazen. Beetje hetzelfde als een dankbaarheidslijstje maar ik vind “lichtpuntjes” een mooier woord. Helaas was ik de afgelopen week extreem somber. Vandaag is dat beter, dus hier volgen mijn lichtpuntjes van de afgelopen tijd.

I Love Myself Box

I Love Myself Box

Ik was eigenlijk al sinds ik hem in huis kreeg half februari van plan een volledige review van deze box te schrijven maar daar kwam ik niet aan toe. Ten eerste omdat het weken duurde voor ik eraan toekwam er een foto van te laten maken en ten tweede omdat ik nog steeds *schaam* niet alle producten heb uitgeprobeerd. Voor wie hem niet kent, de I Love Myself Box is een gepersonaliseerde verrassingsbox van Huidverzorging Mireille. Je krijgt, als je de box bestelt, een vragenlijst, op basis waarvan Mireille producten die bij je kunnen passen, selecteert. Mijn box is echt super. Ik ontving een handcrème met aardbeiengeur, een Pupa Milano lipgloss, een set gezichtsverzorging, een badbruisbal el een doosje Little Hotties. Little Hotties zijn tere waxmelts, dus super dat die erbij zaten. De bruisbal moet ik wel snel gaan gebruiken, want thuis heb ik geen bad.

Lekker eten

Een paar weken terug besloot mijn man dat de zaterdag voortaan “pizzaterdag” was. Deze week hebben we ons hier niet aan gehouden maar de vorige drie weken wel. We haalden twee keer pizza en één keer smeten we er zelf één in de oven. Onze oven was trouwens kapot maar inmiddels hebben we een nieuwe.

Donderdag kookten een paar patiënten samen met de verpleging spaghetti bolognese voor de afdeling. Dit was ook erg lekker en dan bedoel ik niet alleen in vergelijking tot de kant-en-klaartroep die we normaal krijgen.

Herinrichting keuken en nieuwe vloer boven

Toen we een nieuwe oven kochten, besloten we ook gelijk de keuken opnieuw in te richten. Geen nieuwe apparatuur, behalve die oven dan maar mijn man veprlaatste de koelkast en magnetron. Nu kookt hij geloof ik ook weer elektrisch op ons tweepittertje, wat ooit bedoeld was voor als ik wilde koken. Ik heb het zelf nog niet geprobeerd.

Boven in mijn en zijn werkkamers heeft mijn man nieuwe vloerbedeking gelegd. Nou ja, er lag eigenlijk nog geen vloerbedekking. Nu ligt er mooi laminaat.

Wandelen, boxen en nagels lakken

Afgelopen week was ik dus best somber. Eén van de verpleegkundigen heeft mij toen een paar keer voor een flinke wandeling uitgenodigd. Ik ben dol op wandelen en, al kan ik er op zo’n momnet niet zo van genieten, ik kan er wel mijn energie in kwijt. Dat geldt ook voor boxen. Diezelfde verpleegkundige doet in haar vrije tijd aan boxen en had bedacht dat ze een keer de boxpads voor me zou meenemen. Dit had ze al een paar keer eerder gedaan en afgelopen donderdag nam ze ze weer mee. Lekker rammen op die dingen. zij zorgde ervoor dat ik tegen de pads ramde en niet tegen haar. Overigens leert ze me ook echt wat technieken van boxen. Zo probeerde ik donderdag voor het eerst een upper cut. Best vermoeiend maar heerlijk.

Donderdag had één van de stagiaires van mijn afdeling ook nagellak meegenomen. Ik bijt nagels maar vond het toch wel leuk om even mijn nagels gelakt te hebben.

Het weer

Nou ja, vandaag dan. De afgelopen dagen was het op zich ook niet koud of regenachtig maar vandaag is het echt lekker. Vorige week donderdag, toen het ook zulk mooi weer was, zat ik helaas bijna de hele dag binnen. Ik moest namelijk thuis zijn en was bang dat Barry, de kat, naar buiten zou glippen als ik in de tuin zou gaan zitten. Wel ben ik toen ’s avonds bij mijn schoonouders geweest en heb daar in de tuin gezeten. Ik heb toen ook één van de paarden van mijn schoonfamilie geaaid.

Wat waren voor jou lichtpuntjes de afgelopen tijd?

Terugblik #7: intake second opinion en psychologisch onderzoek

Afgelopen donderdag was het tien jaar geleden dat ik mijn autismediagnose kreeg. Ik heb hier wel bij stilgestaan maar vond het toch moeilijk hier in het openbaar over te schrijven. Ik bedoel, ik heb die diagnose niet meer. Bovendien heb ik het overgrote deel van die tien jaar in een instelling doorgebracht. Dit realiseerde ik me ook met een schok. De tijd vliegt als je ouder wordt.

De afgelopen weken zit er wel enige vooruitgang in. Er is inmiddels een richtdatum vor mijn ontslag uit de psychiatrische instelling bepaald: 1 mei. Niet dat er al iets geregeld is voor nazorg maar oké. Verder had ik 23 februair mijn intakegesprek voor de second opinion over mijn diagnose en afgelopen woensdag een psychologisch onderzoek. Vandaag praat ik jullie hierover bij.

intake

Ik heb mijn second opinion bij het Radboudumc. Bij de intake werd mij verteld dat ik op de goede plek was, want men kon hier zowel kijken naar autisme, hersenletsel als ook naar persoonlijkheidsproblematiek, wat mijn huidige diagnose is. Ik wist dit ergens wel, omdat ik zelf deze instantie had uitgezocht. Toch fijn om bevestiging te krijgen. Tijdens de intake namen we verder mijn levensloop door. Ik legde uit waar ik op verschillende leeftijden tegenaan liep en wat mijn sterke kanten en interesses waren. Het bleek dat de klinisch neuropsycholoog met wie ik het gesprek had, wel aanwijzingen voor autisme ziet. Ik had van tevoren ook al de autismespectrumvragenlijst (ook bekend als AQ-test) ingevuld naast nog wat andere vragenlijsten. Omdat de psych dus aanwijzingen voor autisme zag, kreeg ik voor mijn man en ouders ook een versie voor naasten mee en voor mijn ouders nog enkele andere vragenlijsten. Ik zat erbij toen mijn man de vragenlijst invulde en vond dit best lastig. Denk dat hij me autistischer heeft gescoord dan ik mezelf.

Psychologisch onderzoek

Als vervolg op de intake kreeg ik dus een psychologisch onderzoek. Dit bestond uit vragenlijsten en tests. Een deel van de vragenlijsten kunnen patiënten normaal gesproken zelf op papier invullen maar dit lukt voor mij natuurlijk niet en een computerversie was er niet. Er was bij de intake een stagiaire psychologie aanwezig en die zou met mij de vragenlijsten kunnen invullen. Dit vond ik wel fijn, want als ik ze met een verpleegkudnige of zelfs mijn man zou moeten invullen, zou ik misschien niet eerlijk durven zijn. Een deel van de vragenlijsten kende ik al van eerdere onderzoeken. Zo was er één over hoe je met problemen omgaat. Die hebben we ooit zelfs tijdens mijn hbo-studie in de psychologische richting moeten invullen. Omdat de docent hem wou voorlezen en mijn antwoorden opschrijven en omdat ik wist dat ik geen geweldige copingstijl heb, heb ik dit toen geweigerd. iK scoorde namelijk hoog op vermijding en hij hield een heel verhaal dat je dat soort mensen niet als werknemers wilt hebben.

Verder was er een vragenlijst over iets met herkennen van emoties. Vond ik best confronterend, want ik snap echt niks van nuances in emoties. Dan nog een vage vragenlijst die volgens mij het aandeel systematiseren versus empathiseren (één theorie over autisme) meet. Een vraag was bijvoorbeeld of je aandacht bij het lezen van de krant getrokken wordt door tabellen met informatie, zoals beurskoersen. Nou lees ik nooit de krant maar heb wel ooit een heuse fiep met beurskoersen gehad, zonder overigens het idee te begrijpen. Ik wilde namelijk dat de AEX laag stond, omdat er dan mooie getallen kwamen. Tegenover mijn interesse in getallen en rijtjes ifnormatie staaat echter dat ik er niets mee kan. Ik kan bijvoorbeeld echt geen kasboek bijhouden.

Naast deze vragenlijsten en nog een paar algemene persoonlijkheidsvragenlijsten kreeg ik dus ook tests. Er waren verschillende geheugentaken bij. Eén was echt heel frustrerend. Je krijgt hierbij een lange rij cijfers te horen en moet telkens de laatste twee optellen. Als de rij bijvoorbeeld begint met 5 4 2, is het eerste antwoord negen, dan zes enzovoort. Ik raakte op een gegeven mometn verveeld en afgeleid. Er was ook een taak, die geloof ik iets over taal zegt, waarbij je in één minuut tijd zo veel mogelijk woorden met een bepaalde letter of in een bepaalde categorie (bv. dieren) moet noemen. Bij de dierencategorie flapte ik er als eerste ezel, eekhoorn en bananenspin uit. “Ezel” is mijn mans nickname voor mij als hij mijn autistische identiteit erkent (van ass, de familienaam voor ezels in het Engels, of ASS voor autismespectrumstoornis). “Eekhoorn” is soms een nickname voor hem en “bananenspin” is ons codewoord voor verveling. Na die drie woorden blokkeerde ik vriwel.

Ik kreeg ook wat volgens mij een deel van de WAIS-IV intelligentietest is. Oudere versies van de WAIS bestaan uit een verbaal en een non-verbaal (performaal) deel. Het performale deel is voor mij niet mogelijk, omdat ik blind ben. In de nieuwe WAIS is deze onderverdeling overigens losgelaten maar dat betekent niet dat de non-verbale delen ineens mogelijk zijn. Ik deed het vast wel aardig en had denk ik nog steeds dezelfde sterke kanten (overeenkomsten, rekenen) en zwakkere kanten (begrijpen) als toen ik voor het laatst een intelligentietest kreeg. Toch viel het me tegen, omdat ik toch de ndruk wek een extreem hoog IQ te hebben. Althans, mijn ouders denken er zo over. Volgens mijn moeder wil ik dit gewoon niet weten. Of ze bedoelde dat ik mijn best niet deed, of dat ik mijn prestatie onderschatte, weet ik niet.

Ik kreeg nog één test, die volgens mij gericht is op theory of mind (een soort van inlevingsvermogen wat bij autitische mensen beperkt kan zijn). Die taak vond ik heel frustrerend. Ik vond hem zelfs erger dan de Dewey Story Test, een test voor sociaal inzicht die ik bij een eerder onderzoek kreeg en waarop ik zwaar faalde.

Ik vond voor het eerst dat ik een psychologisch onderzoek onderging, de vragenlijsten het minst erg. Ik bedoel, natuurlijk zijn er wel goede en foute antwoorden, oftewel antwoorden die op een stoornis duiden. Zo’n stoornis gaat echter niet over als ik zou liegen op een vragenlijst. Het lukte me dus om eerlijk te zijn. Ik ben benieuwd wat de uitkomst is.

Terugblik #6: feestdagen, nieuwe dagbesteding en leuke aankopen

Tjonge, alwéér een week niet geblogd. Ik had zó graag meer willen bloggen maar ik ben zo moe en nu ook nog eens snipverkouden. Ik geef mijn ouders de schuld. Nou was ik met oud en nieuw bij ze en zo lang is de incubatietijd van verkoudheid niet. Ik heb het dus vast telepathisch van ze overgenomen toen ik maandag mijn moeder aan de telefoon had. Ik wilde haar namelijk vertellen dat mijn man zijn vrachtwagerijbewijs heeft gehaald. Echt superleuk! Hij grapte al dat hij me dinsdag met één of andere Volvo-vrachtwagen zou komen ophalen, omdat hij onze Suzuki Alto gelijk had ingeruild. Doe toch maar niet.

Ik heb nog best wel wat ideeën voor blogposts maar wil ook even terugblikkne op de afgelopen tijd. Vandaag kun je dus lezen over mijn feestdagen, mijn nieuwe dagbesteding en een paar leuke aankopen die ik de afgelopen tijd gedaan heb.

Feestdagen

Eerste Kerstdag waren mijn man en ik bij mijn schoonouders. Mijn twee schoonzussen waren er ook. Mijn man had bedacht dat we kipdrumsticks zouden eten. Kip is namelijk zo’n beetje het enige vlees wat we allemaal graag lusten. Helaas werden het kippenbouten. Niks mis mee behalve dat het lastig te eten is voor mij. Verder hadden we Actifry-patat en volgens mij stoofpeertjes. Nog wel meer ook maar dat ben ik vergeten. Het was lekker. Als toetje maakte mijn man voor mij een crème brûlée. Nou ja, niet helemaal zelf. Hij ging wel met een gasbrander in de weer om de suiker te karameliseren. Vond ik best eng maar wel super lief. Ik was wel behoorlijk snel geprikkeld tijdens d e Kerst.

Tweede Kerstdag ging ik daarom al vrij snel naar de afdeling terug. ’s Middags heb ik vooral op mijn kamer gezeten. Als avondeten hadden we een soort buffet in de hal van de twee groepen die bij mijn afdeling horen. Ook best druk.

Met oud en nieuw reisden mijn man en ik af naar oost-Groningen, waar mijn ouders wonen. Mijn zus en haar man waren er ook. We vierden naast oud en nieuw ook een beetje mijn vaders verjaardag, omdat ik in elk geval dit weekend, als hij daadwerkelijk jarig is, niet naar Groningen ga. We gaven mijn vader een startersset Raspberry Pi.

Verder aten we ons bol en rond. Mijn moeder had oliebollen en appelflappen gebakken en ook nog appeltaart. ’s Avonds aten we rijst met kip. MIjn man houdt niet zo van rijst en ik zei dat hij dan pech had. Vond hij niet leuk, omdat hij wel zijn best had gedaan voor mij iets lekkers te regelen met Kerst. ik was ook weer behoorlijk snel geprikkeld. Gelukkig zijn de feestdagen nu voorbij.

Dagbesteding

Eind december ben ik gestart bij een nieuwe dagbesteding. Het is ook op het terrein van de instelling waar ik verblijf maar dan niet bij de afdeling. Ik heb afgesproken dat ik hier één keer per week twee uur naartoe ga. Ik maak dan een zeepje en besteed de rest van de tijd aan computerwerk. Had eigenlijk woensdag, toen ik er was, deze blogpost willen schrijvne maar kon me niet concentreren. Het zeep maken ging in eerste instantie ook minder goed dan ik gewend ben maar uiteindelijk heb ik toch een paar fijne zeepjes gemaakt.

Aankopen

De afgelopen week kwamen er twee pakketjes binnen met spullen die ik had besteld. In het eerse zaten gietzeepbasis voor het zeep maken, een heleboel etherische oliën en abrikozenpitolie. Die etherische oliën gebruik ik vooral voor in mijn AromaStream® verstuiver, aangezien ik het lastig vind te onthouden welke wel en niet geschikt zijn voor in verzorgingsproducten. Nu ik verkouden ben, heb ik een mengsel van pepermunt- en eucalyptusolie erin. Die abrikozenpitolie wil ik gaan gebruiken als basisolie voor in crèmes of bodylotions. Ik had namelijk tot nu toe alleen amandelolie.

In het tweede pakketje zaten een aantal nieuwe waxmelts, zowel van Yankee Candle als van Woodwick. Als ik niet meer verkouden ben en weer wat beter kan ruiken, schrijf ik weer eens een post met de geuren die ik gebrand heb.

En verder…

Na het conflict met mijn behandelaar liet ik haar maar een beethe met rust. Begin december heeft ze me aangemeld voor een second opinion over mijn diagnose. Ik hoorde hier steeds niks van. Heb deze week dus toch maar even gevraagd hoe het ermee stond. Bleek dat de instelling waar ik de second opinion ga halen, mij een brief had gestuurd met toestemmingsformulieren om mijn dossier te mogen inzien. Die brief is nooit aangekomen. Nou zei mijn psych dat ze hier ook wel van die formulieren hebben en dat ze me er wel één onder de neus zou duwen. Dat heeft ze nog niet gedaan. We wachten af.

Hoe waren jullie feestdagen? Blij dat ze voorbij zijn?

Terugblik #5: conflict met mijn behandelaar

Het is alweer even geleden dat ik een teruglik geschreven heb – of überhaupt heb geblogd. Ik vind het lastig om motivatie te vinden en ben ook veel met andere dingen bezig. Vooral met het voor mezelf opkomen richting mijn behandelaar en psychiater. Hieronder zal ik hierover vertellen.

Diagnose

Zoals ik al eerder schreef, is mijn diagnose de laatste tijd nogal herzien. In het kort komt het erop neer dat ik om allerlei wisselende redenen ineens geen autisme meer heb maar een persoonlijkheidsstoornis. Eerst was het dat autisme niet mag worden vastgesteld als je een waterhoofd hebt. Dit is grote onzin. Toen was het dat de dossiers van mijn vorige diagnoses zijn verdwenen. Toen weer dat mijn psycholoog niks had gehoord van mijn vader. Ik weet niet precies wat ze had willen horen, want ze heeft nooit om mijn vader gevraagd. Ten slotte voldeed ik “gewoon” niet aan de criteria. En oh ja, het feit dat ik geregeld twijfel of ik wel zelfstandig kan wonen, bewees dat ik een afhankelijke persoonlijkheid heb. Ik wil niet veel zeggen maar wat verwacht je dan na negen jaar opname? Een groot deel van mijn medepatiënten laat passief of actief weten tot hun 120ste op de afdeling te willen blijven. Die hebben toch ook niet allemaal een afhankelijke persoonlijkheidsstoornis?

Het belangrijkste conflictpunt is overigens niet of ik een persoonlijkheidsstoornis heb of niet maar of ik autisme heb of niet. Zelfs dat is wat zwart-wit gesteld, want ik ben een paar maanden terug akkoord gegaan met een diagnose van persoonlijkheidsverandering door hersenletsel. Het gaat er bij mij vooral om dat er voldoende erkenning is voor mijn beperkingen en dat die niet collectief als angst worden weggezet.

Ontslag?

Ruim twee weken terug vroeg ik aan mijn psycholoog uitleg over mijn diagnose. In dit gesprek liepen de emoties hoog op en zei ik dat ik erover dacht mezelf uit de kliniek te ontslaan. Ik schijn vervolgens tegen de verpleging te hebben gezegd dat ik inderdaad mijn spullen ging pakken. Mijn behandelaar werd gebeld en wilde mijn man spreken. Ik was toen net met hem aan de telefoon en had hem uitgelegd dat ik overwoog met otnslag te gaan. Mijn psycholoog ging er echter vauit dat ik diezelfde middag meteen met ontslag ging. Ze pushte dit naar mijn en mijn mans mening ook een beetje. Uiteindelijk ben ik een dag naar huis gegaan en heb vervolgens besloten toch niet acuut met ontslag te gaan. Ik had namelijk nog een gesprek met de patiëntenvertrouwenspersoon (PVP) gepland staan. Mocht ik daarna wel willen vertrekken, zou dat de week van 28 november plaatsvinden.

Second opinion

Ik had al eerder een gesprek met de PVP gehad over dit conflict. Toen had zij mij aangeraden een second opinion aan te vragen. Door omstandigheden is die second opinion niet gebeurd. Nu heb ik dit alsnog aangevraagd. Mijn psycholoog reageerde eerst dat ik dit met de psychiater moest bespreken. Dit klopt, want mijn psycholoog is geen hoofdbehandelaar. Toen ik vervolgens de psychiater mailde, reageerde die via de verpleging dat ik bij mijn eigen huisarts moest zijn. Dit klopt niet: voor een second opinion moet een medisch specialist een verwijzing regelen nar een andere arts van hetzelfde spcialisme.

Uiteindelijk heeft de PVP mijn psychiater overtuigd om de second opinion alsnog te regelen. Wel is het zo dat het traject met betrekking tot mijn ontslag uit de kliniek gewoon doorloopt. Dat wil zeggen dat ik met de huidige diagnose aangemeld ga worden voor ambulante zorg. Ik heb mijn behandelaar wel verzocht hierbij aan te tekenen dat ik niet akkoord ben met de diagnose.

Emoties

Het hele proces roept veel eoties bij me op. Ik weet dat een second opinion betekent dat mogelijk mijn ouders weer geïnterviewd moeten worden voor een hetero-anamnese (naastenonderzoek). Dit was de vorige twee keer erg confronterend. Mijn ouders hebben wel aangegeven bereid te zijn nog een keer deel te nemen aan een hetero-anamnese.

Het feit dat er dus inderdaad mensen zijn die niet vinden dat autisme me niet zou moeten belemmeren maar dat ik het überhaupt niet heb, verbaast me ergens ook. Ik weet dat er een kans is dat de second opinion uitwijst dat ik geen autisme heb maar ik vind me dit moeilijk voor te stellen. Ik denk dan echt: “Hoe dom kun je zijn?” Mogelijk ben ik daarin echter super kortzichtig.