Astrid valt af: de eerste maand

Een maand geleden ging ik voor het eerst sinds ik thuis woon op de weegschaal en ik schrok me kapot. Mijn man had mijn gewicht nogal naar beneden afgerond, maar “79 kilo” klonk al vrij erg. Ik ben maar 1,53 m lang, dus dit betekent een BMI van dik over de 30. Dat ik obesitas heb, wist ik op zich wel maar ik zat nu op mijn hoogste gewicht ooit. Ik had toch echt gehoopt in die eerste maand thuis wat te zijn afgevallen, want ik had eigenlijk geen eetbuien gehad. Ik snaaide echter wel vaker dan alleen in het weekend samen met mijn man een zak chips leeg, waarbij ik verreweg het meeste pakte. Ik wilde dus heel graag afvallen. Maarja, dat wil ik al jaren. Ik was nu echter wel gemotiveerder dan ooit. “Wil je dit echt?” vroeg mijn man. Hij wilde me dan wel bij het afvalproces helpen. Daarop volgde van mij een volmondig “Ja.” Hoe gaat het nu de eerste maand?

Ik had me vorige maand als doel gesteld over een jaar onder de 70 kilo, de grens van obesitas bij mijn lengte, te zitten. Mijn man rekende uit hoeveel calorieën ik hiervoor moest minderen of extra verbranden. Het precieze getal ben ik kwijt maar het stond gelijk aan 36 minuten stevig wandelen per dag. “Nu 36 minuten wandelen?” vroeg mijn man. Prima. I love wandelen. Nou, daar verkeek ik me op. Na vijf minuten begon ik al zwaar te ademen. Dit vond ik niet erg maar na een kwartier begon mijn rechter achillespees tegen te stribbelen. Mijn voet deed na 23 minuten zo’n pijn dat ik amper verder kon lopen en teruggeslenterd ben.

Wij hebben thuis een crosstrainer staan, dus nadat ik van de ergste spierpijn, schrik en teleurstelling was bekomen, besloot ik daar maar verder op te trainen. Dit gaat een stuk beter. Ik wil nog steeds wel beter leren wandelen en heb ook wandelschoenen gekocht maar ik probeer me vooral op de crosstrainer te richten. Ik wil immers vooral conditie opbouwen en afvallen en dan helpt elke vorm van cardio. Ik kan inmiddels ruim 25 minuten achter elkaar crosstraineren.

Het minder eten valt me egenlijk reuze mee. In eerste instantie had ik echt totaal geen verstand van hoeveel calorieën er in bepaald voedsel zitten. Zo dacht ik dat ontbijtkoek calorie-arm was en nam gerust een dikke plak op dagbesteding. Toen ik het op Calorielijst.nl opzocht, bleek dat in zo’n dikke plak bijna 150 kCal zit. Het omgekeerde kwam echter ook voor, dat ik bijvoorbeeld 150 gram wortels at en dacht dat dat veel was.

Ik ga eens in de twee weken met mijn schoonmoeder naar de apotheek. Dan doe ik gelijk boodschappen. Ik kocht eerst drop maar nu koop ik tomaatjes en appels en oh natuurlijk aardbeien, want daar kun je ook een heel bakje van leegeten zonder aan te komen. Niet dat ik trouwens een heel bakje leegeet. Ik houd namelijk vrij nauwkeurig bij wat ik eet en dat helpt wel om het overmatig snaaien te verminderen. Ii bedoel, schrok al toen ik vorige week een dag 10 suikervrije dropjes had gegeten. Toen ik nog in de kliniek zat, merkte ik het nauwelijks als ik een hele zak drop (met suiker) had leeggegeten.

Met mijn verjaardag vorige week dinsdag vonden zowel mijn man als ik dat ik wel wat mocht smokkelen. We vierden mijn verjaardag voornamelijk het weekend ervoor en ik was bang dat dit, met mijn eigenlijke verjaardag erbij, drie dagen van losgaan zouden worden en ik vervolgens kilo’s zou zijn aangekomen. Ik ging echter niet los. Ik bedoel, ja, natuurlijk heb ik taart genomen op de zaterdag dat mijn zus kwsam. En een kaneelbroodje op de zondag dat mijn ouders kwamen. En een stroopwafel als traktatie op dagbesteding dinsdag. Zo’n verjaardagsreeks moet ik niet elke maand doen. Toch lukte het me juist niet door te schieten in overeten en daar ben ik trots op.

En, vraag je je nu af, wat is het resultaat? Mijn riem kan een gaatje strakker maar ik dacht dat ik mezelf misschien meer insnoerde om mezelf de indruk te geven afgevallen te zijn. Gisteren ging ik dus op de weegschaal. Dit was niet de eerste keer in die maand hoor, dus ik wist al dat ik aan het afvallen was. Ik dacht echter dat ik dit met mijn verjaardag teniet had gedaan. Wat bleek? Ik woog gisteren 75,1kg. Mijn man haalde zijn spreadsheet met mijn getallen erbij en zei dat nog een keer zoveel afvallen als ik in de afgelopen maand had gedaan, al een BMI van 30 zou betekenen. Onze weegschaal meet overigens ook het percentage water, vet, botten en spieren in je onderlichaam. Dit geeft een te optimistisch beeld bij mij, aangezien mijn vet vooral op mijn buik zit. Ik gebruik de weegschaal echter vooral om de verandering te meten. Mijn waterpercentage, bot- en spiermassa waren allemaal gestegen en mijn vetpercentage is de afgelopen maand gedaald. Dit geeft mij echt motivatie om door te zetten.

4 gedachten over “Astrid valt af: de eerste maand

  1. Netjes hoor!!! Het is best lastig om op een verantwoorde manier af te vallen maar dat doe je goed. Ik weet nog hoe ik schrok toen ik tijdens de opname op de weegschaal stapte en 100 (ja omg 100) kilo woog. Dat is gewoon veel te zwaar met mijn 1.59 m
    Dat snaaien gaat te makkelijk bij mij, nu nog steeds, maar op de opname was het het ergste.

    Fijn dat er al lekker wat af is, geeft altijd een goede motivatie om door te gaan! Goed bezig ?

    1. Dankje voor je compliment. Wat vervelend dat jij tijdens je opname zoveel aankwam. Ik heb zoals je kunt lezen op mijn blog, ook (langdurig) opgenomen gezeten en toen vlogen de kilo’s er ook aan. In het begin niet, ook al snaaide ik heel veel. Toen ik eenmaal aan medicatie begon, werd het wel erger. Had ook minder gelegenheid om verantwoord te eten tijdens mijn opname natuurlijk, want ja je krijgt toch de kant-en-klaarmaaltijden die besteld worden daar. Als ik het niet lustte, ging ik dus maar naar de cafetaria op het terrein een patatje halen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge