Maandelijks archief: mei 2017

Mijn door-de-weekse ochtendroutine

Gisteren en vandaag had ik vrij van dagbesteding. Gisteren was mijn man ook vrij maar vandaag is voor iedereen buiten de (semi-)publieke sector een gewone werkdag. Ik vind het best jammer dat ik vandaag vrij ben van dagbesteding, want zo heb ik niet echt een ritme. Ik was wel om acht uur al wakker maar ben na een tijdje toch weer mijn bed in gekropen.

Vandaag deel ik mijn ochtendroutine op dagen dat ik naar dagbesteding ga. Zie dit als een soort vervolg op mijn post van vorig jaar over mijn routine toen ik nog in de instelling verbleef.

Mijn man moet op dagen dat hij moet werken op zijn laatst om zes uur op. Dit is als het niet druk is op zijn werk en hij dus om acht uur kan beginnen. Op dit moment is het druk op mijn man zijn werk en moet hij vaak om zeven en soms zelfs om zes uur beginnen. Dit betekent dus dat hij nog eerder orp moet. Ik ga natuurlijk niet met hem opstaan maar word meestal wel even wakker.

Mijn wekker gaat om halfzeven. De taxi komt pas om acht uur en dus heb ik meestal zeeƫn van tijd. Ik bene chter altijd bang dat ik niet op tijd klaar ben als de taxi komt. Bovendien vind ik het fijn om nog even te kunnen computeren voordat ik de deur uit moet.

Ik word meestal al iets voor de wekker wakker en sta dan op. Ik spring dan gelijk onder de douche. Vervolgens kleed ik me aan. Zoals ik vorig jaar al zei, moet ik vaak even checken wat voor weer het wordt. Mijn man doet dit soms de avond tevoren al, dus dan hoef ik het niet meer te doen. Ik ga naar beneden en geef Barry, de kat, te eten. Vaak geeft mijn man hem al een klein beetje voer voordat hij vertrekt. Zeker als hij om zes uur op zijn werk moet zijn, is dit echter al even geleden en staat Barry te bedelen.

Ik kan tegenwoordig zelf yoghurt met cruesli pakken als ontbijt. Soms wordt dit een bende maar meestal gaat het goed. Ik neem ook koffie en vul een fles met anderhalve liter water. Ik heb een bepaalde soort medicatie tegen obstipatie waar je veel bij moet drinken. Ik vergat dit altijd maar sinds ik de waterfles heb, gaat het aardig. Ik neem het betreffende poeder trouwens met multivitaminesap of Dubbelfrisss in. Toen ik nog in de instelling verbleef, had ik een variant die naar sinaasappelsap smaakte (maar dan wel viezer). Daar kon ik wel aan wennen. De variant die ik nu krijg, smaakt op zich nergens naar maar ruikt alsof hij beschimmeld is. Ik wist eerst niet dat je dit middel ook met iets anders dan water kon innemen maar dat kan dus. Mijn andere medicijnen neem ik wel met water in. Ik heb een weekdoos, waar mijn man eens per week mijn medicatie in uitzet. Deze bepaalde doos werkt een stuk hadniger dan de losse doosjes per dag die ik in de instelling had. Dat ligt er vooral aan dat mijn huidige doosjes minder snel opengaan terwijl dat niet moet. Ook zit hier een vaste vakverdeling per innamemoment in, terwijl in die andere de vakjes verschuifbaar zijn. Ik kon daar niet mee overweg en kreeg dus mijn avondmedicatie toen altijd van de verpleging.

Ik poets na het ontbijt mijn tanden. OOk al is mijn man er dan niet om me een schop onder mijn kont te geven, toch denk ik er meestal wel aan. Dan ga ik even achter de computer: mail checken, wat Facebooken en blogposts lezen. Meestal ga ik rond kwart voor acht, tien voor acht naar beneden om mijn spullen te pakken. De taxi komt dus om acht uur. Ik ben dan vaak om halfnegen op dagbesteding. Dat is vroeg, dus ik drink daar nog een kop koffie voor ik aa het werk ga.

Terugblik #8: regelzaken, dagbesteding en naar huis!

Tjonge, ik heb alweer meer dan een maand hier niet geblogd. Er is heel veel gebeurd de afgelopen maand, dus tijd voor een terugblik. šŸ™‚

Mijn ontslagdatum uit de psychiatrische instelling stond al maanden gepland op 1 mei. Er was echter een week tevoren nog niks geregeld wt betreft nazorg. Dit bleek mijn verantwoordelijkheid, want, zoals mijn psycholoog het zei, anders lukt het haar en de maatschappelijk werker altijd om nazorg te regelen. Ze stond er dus in eerste instantie op dat ik gewoon 1 mei weg zou gaan. De woensdag daarvoor had ik mijn “exitgesprek”. Zo noemde ze het echt. Ik ben daar boos uit weggelopen en heb de patiĆ«ntenvertrouwenspersoon gebeld. Die kon helaas niks voor me doen. Toen heb ik mijn man en mijn schoonmoeder gebeld. Mijn schoonmoeder kreeg het uiteindelijk voor elkaar dat ik een week uitstel kreeg.

Regelzaken

Vrijdag 28 april had ik mijn intake voor ambulante behandeling bij het FACT-team. Dit ging goed. Ik ging er op dat moment wel enigszis vanuit dat ik de eerste week of weken zonder nazorg zou komen te zitten. Ik zou immers 8 mei met ontslag gaan en 12 mei had ik mijn adviesgesprek voor FACT. De verpleegkundig specialist die mede de intake deed, gaf wel aan dat, als ik dan nog geen dagbesteding had, het FACT in de weer zou gaan met regelen.

De maandag daarop, 1 mei, had ik mijn adviesgesprek van de second opinion bij het Radboudumc. De psycholoog begon met de uitslag: ik heb volgens haar wel autisme. Daarnaast heb ik een depressie en emotieregulatieproblemen. Advies was om te beginnen met emotieregulatietraining, zoals dialectische gedragstherapie. Verder adviseerde ze dat ik training zou krijgen in zelfredzaamheid, zowel zodat ik uiteindelijk met minder zorg toe kan als om mijn depressieve klachten te helpen verminderen. Als laatste adviseerde ze EMDR als behandeling voor een aantal belastende ervaringen.

Wat betreft dagbesteding wedde ik op twee paarden: een centrum van Siza voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel en een locatie van Zozijn voor verstandelijk gehandicapten. Van Siza hoorde ik die dag al en ik kon er die donderdag terecht voor een intake. Zozijn had ik gemaild maar ik bleek de manager te moeten bellen. Gelukkig lukte dit dinsdag 2 mei en ook hier kon ik die donderdag terecht.

Dagbesteding

Bij de locatie van Siza had ik twijfels. Ik was hier in augustus vorig jaar al geweest voor een rondleiding en het viel me toen een beetje tegen. Dit werd in de intake niet minder. Toen ik aangaf dat ik ook bij Zozijn zou gaan kijken, gaf de begeleider aan dat dit mogelijk beter zou passen. Als reden noemde ze het feit dat alle cliƫnten bij die locatie van Siza op latere leeftijd gehandicapt werden en ik hier dus geen aansluiting bij had. Ik had sowieso ook mijn twijfels over de mate van zelfstandigheid die verwacht werd.

Bij Zozijn was men een stuk opener. De manager had alvast bedacht in welke groep ik het beste zou passen. Dit is een groep met hoog niveau cliƫnten die vooral inpakwerk doen maar ook wel eens wandelen en op dinsdag soep maken. Het inpakwerk leek me erg saai en ook wel lastig met mijn niet heel geweldige motoriek. Het gaat me echter meer om de contacten dan om het werk zelf. Volgens de manager kon ik de week erop al beginnen daar. Wowie, dat zou mooi zijn! Uiteindelijk had dit nog iets meer voeten in de aarde dan de manager dacht, want de sociaal consulent van de gemeente wist van niks. Ze gaf echter toestemming voor vijf dagdelen dagbesteding. Beschikking volgt zo snel mogelijk.

Mijn eerste weken bij de dagbesteding zijn goed bevallen. Het inpakwerk is inderdaad best lastig maar er zijn ook genoeg activiteiten die me wel bevallen. Zo mocht ik a fgelopen week een paar keer naar de sneozelruimte. Vond dit erg fijn.< ?P>

naar huis

Maandag 8 mei was dus mijn officiƫle ontslagdatum. Ik ging uuiteindelijk al op de zaterdag ervoor, want dan hoefde mijn man me niet meer terug te rijden naar Wolfheze. De eerste weken thuis zijn best aardig bevallen. Beter dan ik had verwacht in elk geval. Mijn man zit met zijn werk best wel in een drukke periode maar het lukt me aardig om de tijd alleen thuis door te komen. Wat dat betreft is het wel fijn dat ik al dagbeseding heb.