Maandelijks archief: december 2016

The Christmas Tag

Wauw, de tijd vliegt: nog niet eens twee weken en dan is het al Kerst. Ik ben er niet dol op moet ik toegeven. Alles loopt anders dan anders en de hele afdeling wordt versierd. Op zich niet erg, ware het niet da tik al tig keer tegen één van de vier kerstbomen aangelopen ben. Toch vind ik Kerst soms ook wel wat hebben. Vandaag vul ik om die reden The Christmas Tag in.

Wat is je favoriete kerstliedje?
It’s Gonna Be a Cold, Cold Christmas van Dana. Dat is al jaren mijn favoriete kerstliedje maar ik moet elk jaar opzoeken wie de zangeres ook alweer was.

Wat is je favoriete kerstfilm?
Ik ken nauwelijks kerstfilms. Home Alone is eigenlijk de enige waarvan ik wel eens een stukje gezien heb maar vind er niks aan.

Wat staat er bovenaan jouw kerstverlanglijstje?
Ik heb geen verlanglijstje. Wij doen nooit aan cadeaus met Kerst en trouwens ook al tien jaar niet met Sinterklaas. Lekker eten is wel het leukste aan Kerst, dus dat dan maar.

Wat is je favoriete make-uplook voor Kerst?
Ik draag bijna nooit make-up. De enige keer dat ik speciaal voor Kerst een uitzondering makte, was voor het kerstdiner van het blindenrevalidatiecentrum in 2005. Ik vind het namelijk niet fijn me voor Kerst op te tutten – doe dat liever gewoon als ik er zin in heb.

Wat draag je het liefst tijdens Kerst?
Net als met make-up vind ik het niet fijn om me met kleding uit te dossen voor Kerst. Ik draag waarschijnlijk dit jaar dus mijn bruine of zwarte coltrui op een spijkerbroek. Die coltruien zitten namelijk het lekkerst van al mijn truien en vesten.

Speel je liever buiten in de sneeuw of geniet je binnen van een kop warme chocolademelk?
Ik blijf binnen! Ik heb echt iets tegen sneeuw, zeker als ik buiten ben. Kan daar sinds ik niks meer zie echt niet van genieten. Warme chocolademelk daarentegen… mmm.

Hoe ziet jouw ideale Kerst eruit?
Gewoon als iedere andere dag maar dan met lekkerder eten. Helaas ben ik niet zo van het luxe eten, dus als mijn man eens goed zijn best gedaan heeft op een kalkoen, kan ik dat meestal niet waarderen. Ik ben dol op kalkoen maar dan zonder rare dingen erdoorheen.

Wat ga je doen dit jaar met Kerst?
Eerste Kerstdag naar mijn schoonouders. Tweede Kerstdag weet ik nog niet. Waarschijnlijk ben ik dan gewoon thuis bij mijn man.

Heb je een echte kerstboom of een neppe?
Thuis hebben we geen kerstboom, want Barry (de kat) klimt daar waarschijnlijk in. Op de afdeling hebben we vier neppe kerstbomen.

Wat voor kleur ballen zitten er in de boom?
Geen idee.

Wat is je favoriete kerstsnack?
Kaneelstereen van Bolletje. Die hadden we ooit een aantal jaar terug op de afdeling en sindsdien zoek ik me er elk jaar rot naar. Verder houd ik ook van schuimkransjes en alelrlei soorten hartige snacks.

Ben ik de enige die Kerst niet super vindt?

Terugblik #5: conflict met mijn behandelaar

Het is alweer even geleden dat ik een teruglik geschreven heb – of überhaupt heb geblogd. Ik vind het lastig om motivatie te vinden en ben ook veel met andere dingen bezig. Vooral met het voor mezelf opkomen richting mijn behandelaar en psychiater. Hieronder zal ik hierover vertellen.

Diagnose

Zoals ik al eerder schreef, is mijn diagnose de laatste tijd nogal herzien. In het kort komt het erop neer dat ik om allerlei wisselende redenen ineens geen autisme meer heb maar een persoonlijkheidsstoornis. Eerst was het dat autisme niet mag worden vastgesteld als je een waterhoofd hebt. Dit is grote onzin. Toen was het dat de dossiers van mijn vorige diagnoses zijn verdwenen. Toen weer dat mijn psycholoog niks had gehoord van mijn vader. Ik weet niet precies wat ze had willen horen, want ze heeft nooit om mijn vader gevraagd. Ten slotte voldeed ik “gewoon” niet aan de criteria. En oh ja, het feit dat ik geregeld twijfel of ik wel zelfstandig kan wonen, bewees dat ik een afhankelijke persoonlijkheid heb. Ik wil niet veel zeggen maar wat verwacht je dan na negen jaar opname? Een groot deel van mijn medepatiënten laat passief of actief weten tot hun 120ste op de afdeling te willen blijven. Die hebben toch ook niet allemaal een afhankelijke persoonlijkheidsstoornis?

Het belangrijkste conflictpunt is overigens niet of ik een persoonlijkheidsstoornis heb of niet maar of ik autisme heb of niet. Zelfs dat is wat zwart-wit gesteld, want ik ben een paar maanden terug akkoord gegaan met een diagnose van persoonlijkheidsverandering door hersenletsel. Het gaat er bij mij vooral om dat er voldoende erkenning is voor mijn beperkingen en dat die niet collectief als angst worden weggezet.

Ontslag?

Ruim twee weken terug vroeg ik aan mijn psycholoog uitleg over mijn diagnose. In dit gesprek liepen de emoties hoog op en zei ik dat ik erover dacht mezelf uit de kliniek te ontslaan. Ik schijn vervolgens tegen de verpleging te hebben gezegd dat ik inderdaad mijn spullen ging pakken. Mijn behandelaar werd gebeld en wilde mijn man spreken. Ik was toen net met hem aan de telefoon en had hem uitgelegd dat ik overwoog met otnslag te gaan. Mijn psycholoog ging er echter vauit dat ik diezelfde middag meteen met ontslag ging. Ze pushte dit naar mijn en mijn mans mening ook een beetje. Uiteindelijk ben ik een dag naar huis gegaan en heb vervolgens besloten toch niet acuut met ontslag te gaan. Ik had namelijk nog een gesprek met de patiëntenvertrouwenspersoon (PVP) gepland staan. Mocht ik daarna wel willen vertrekken, zou dat de week van 28 november plaatsvinden.

Second opinion

Ik had al eerder een gesprek met de PVP gehad over dit conflict. Toen had zij mij aangeraden een second opinion aan te vragen. Door omstandigheden is die second opinion niet gebeurd. Nu heb ik dit alsnog aangevraagd. Mijn psycholoog reageerde eerst dat ik dit met de psychiater moest bespreken. Dit klopt, want mijn psycholoog is geen hoofdbehandelaar. Toen ik vervolgens de psychiater mailde, reageerde die via de verpleging dat ik bij mijn eigen huisarts moest zijn. Dit klopt niet: voor een second opinion moet een medisch specialist een verwijzing regelen nar een andere arts van hetzelfde spcialisme.

Uiteindelijk heeft de PVP mijn psychiater overtuigd om de second opinion alsnog te regelen. Wel is het zo dat het traject met betrekking tot mijn ontslag uit de kliniek gewoon doorloopt. Dat wil zeggen dat ik met de huidige diagnose aangemeld ga worden voor ambulante zorg. Ik heb mijn behandelaar wel verzocht hierbij aan te tekenen dat ik niet akkoord ben met de diagnose.

Emoties

Het hele proces roept veel eoties bij me op. Ik weet dat een second opinion betekent dat mogelijk mijn ouders weer geïnterviewd moeten worden voor een hetero-anamnese (naastenonderzoek). Dit was de vorige twee keer erg confronterend. Mijn ouders hebben wel aangegeven bereid te zijn nog een keer deel te nemen aan een hetero-anamnese.

Het feit dat er dus inderdaad mensen zijn die niet vinden dat autisme me niet zou moeten belemmeren maar dat ik het überhaupt niet heb, verbaast me ergens ook. Ik weet dat er een kans is dat de second opinion uitwijst dat ik geen autisme heb maar ik vind me dit moeilijk voor te stellen. Ik denk dan echt: “Hoe dom kun je zijn?” Mogelijk ben ik daarin echter super kortzichtig.