Maandelijks archief: november 2016

Nog meer doucheproducten die ik gebruik

Afgelopen zomer schreef ik een post met mijn favoriete douchegels van dat moment. Inmiddels heb ik weer veel nieuwe doucheproducten uitgeprobeerd. Wil je weten wat ik ervan vind? Lees dan verder.

The Body Shop Shea Shower Cream

1. The Body Shop Shea Shower Cream. Deze kocht ik in The Body Shop in Nijmegen met een tegoedbon die ik met rentepunten van de ING had gekocht. Ik wilde eigenlijk de cocoa butter shower gel uitproberen maar die hadden ze niet. De shea shower cream is lekker schuimend maar heeft niet veel geur. Sheaboter heeft sowieso niet veel geur, dus het is niet dat ik meer had verwacht.

Therme Zen White Lotus Shower Satin douchecrème

2. Therme Zen White Lotus Shower Satin doouchecrème. Deze douchegel kreeg ik van mijn ouders voor mijn verjaardag. Ik heb echter zo’n grote verzameling douchegels dat ik er lang niet aan toekwam hem te gebruiken. Het is een fijn schuimende douchegel die lekker ruikt. Echt lekker om mee te relaxen.

Therme Ylang Ylang Shower Satin douchecrème

3. Therme Ylang Ylang Shower Satin douchecrème. NOg een shower gel van Therme. Deze douchegel kocht ik bij Drogisterij.net. Ik was erg benieuwd naar de geur van ylang ylang, waar ik goede verhalen over gehoord had. Inderdaad valt deze douchegel niet tegen. Ik kocht de fles met 500ml inhoud. Enig nadeel hiervan is dat hij een enorme schroefdop heeft, die je eraf moet halen voor je de douchegel uit de fles kunt spuiten.

Rituals Samurai Ice Shower

4. Rituals Samurai Ice Shower. In de reacties op mijn post afgelopen zomer werd mij Rituals aangeraden. Toen ik dus een paar maanden terug op Kroonenburg was, sleepte ik mijn man er mee naar binnen. Ik had echter geen idee wat ik wilde kopen, dus koos voor o.a. deze shower gel. Ik vind hem fijn voor een oppeppende douche maar verder ben ik er niet heel erg over te spreken.

Rituals Hammam Olive Secret Shower Paste

5. Rituals Hammam Olive Secret Shower Paste. Ook deze kocht ik op Kroonenburg. Deze shower paste is bedoeld als voorbereiding op het scrubben. Jammer dat ik dat niet wist en geen bijpassende scrub heb. Het spul voelt een beetje vreemd aan, inderdaad als een pasta. De geur is wel fijn.

Cien Coco Bahama shower cream van de Lidl

6. Cien Coco Bahama shower cream van de Lidl. Als laatste een favoriet voor dagelijks gebruik. Ik ben echt helemaal dol op kokosgeur en deze ruikt heel sterk. Echt een budgettopper!

Al met al vallen sommige doucheproducten weer wat tegen maar over de meeste ben ik toch wel te spreken.

Wereldprematurendag: leven met “prematurensyndroom”

Vandaag is het wereldprematurendag. Vorig jaar hoorde ik hier voor het eerst over in een groep voor ouders van prematuur geboren kinderen. Vaak ligt de nadruk ook op ouders van baby’s of jonge kinderen. Logisch natuurlijk, want de couveusetijd is heel heftig voor ouders en baby. Ik wil echter benadrukken dat te vroeg geboren kinderen groot worden en sooms leven met de gevolgen van hun vroeggeboorte.

Zelf leef ik nu dertig jaar met “prematurensyndroom”. Deze term werd bedacht op de Engelstalige PREEMIE-CHILD mailing list. Met “prematurensyndroom” wordt en complex van problemen bedoeld die te vroeg geboren kinderen vaker hebben. Vaak zijn deze problemen niet eenduidig te diagnosticeren. Het gaat bijvoorbeeld om kenmeren van autisme, ADHD, leer- en gedragsstoornissen maar wat het precies is, is niet duidelijk. “Prematurensyndroom” kan het gevolg zijn van complicaties in de couveuse, zoals in mijn geval een hersenbloeding en waterhoofd. Dit hoeft echter niet, want ook kinderen zonder deze complicaties, kunnen ontwikkelingsproblemen krijgen.

Sommige aandoeningen die vaker voorkomen bij prematuren, zijn natuurlijk wel duidelijk. Prematurenretinopathie (ROP) kan bijvoorbeeld leiden tot slechtziendheid of blindheid en dit is objectief vast te stellen. De aanwezigheid van deze beperkingen kan echter de diagnostiek van ontwikkelingsproblemen bemoeilijken. Zo loop ikzelf regelmatig tegen het idee aan dat het normaal is voor een blinde om sociaal-emotioneel achter te lopen. Daarnaast speelt mee dat bij de volwassenen van nu op de kindelreeftijd relatief lichte problemen zoals Asperger of ADD niet werden vastgesteld.

Bij mij speelt ook mee dat mijn ouders liever niet hadden dat ik etiketjes kreeg, omdat dit mij zou belemmeren. Mijn vader mailde me een paar maanden geleden, in antwoord op vragen van mij, dat symptomen van Asperger al vroeg duidelijk waren. Hij bestrijdt echter dat dit een “ernstige ziekte” (sic) is. Uiteindelijk duurde het tot mijn twintigste voor ik officieel de diagnose Asperger kreeg. Nu ben ik tien jaar verder en is deze diagnose er weer afgehaald. Ook de ontwikkelingsstoornis NAO die mijn psycholoog naast persoonlijkheidsproblematiek zou vaststellen, is verdwenen. Volgens mijn psycholoog moet men uit de diagnose “congenitale hydrcefalie” maar afleiden dat ik mogelijk neuropsychologische beperkingen kan hebben. Hydrocefalie is waterhoofd. Congenitaal is aangeboren, wat bij mij dus niet klopt. Er staat echter zoveel onzin in mijn behandelplan dat ik deze slak maar spaar.

“Prematurensyndroom” is natuurlijk geen echte te diagnosticeren aanodening. Het punt van deze term is juist om te benadrukken dat er bij te vroeg geboren mensen problemen kunnen spelen die niet altijd helder zijn vast te prikken. Vaak gaat het om meerdere beperkingen bij elkaar, zoals in mijn geval mijn blindheid, prikkelverwerkingsproblemen, moeite met organiseren, emotieregulatieproblemen enz.

Overigens heb ik ook wel gehoord dat persoonlijkheidsstoornissen en andere problemen die pas in de puberteit of later ontstaan, vaker voorkomen bij te vroeg geboren mensen. Zo hebben veel prematuren hechtingsproblemen, die dan weer net niet onder de noemer “hechtingsstoornis” vallen, want drie maanden ziekenhuis is waarschijnlijk niet erg genoeg.

Het idee achter “prematurensyndroom” is zoals ik zei niet om een diagnostische categorie te bedenken maar om te benadrukken dat vroeggeboorte risico’s met zich meebrengt. Het is ook een oproep aan professionals om kinderen en volwassenen met een problematische ontwikkeling serieus te nemen, of ze nou binnen de hokjes passen of niet.

Geurendagboek #1

Zo’n twee weken geleden kocht ik een elektrische waxmeltbrander van de Xenos. Ik vind het tot nu toe een geweldig ding en brand er elke dag wel iets in. Vandaag deel ik met jullie welke geuren ik tot nu toe in mijn waxmeltbrander heb gedaan en wat ik ervan vind. Het idee voor deze post heb ik van Jessica J..

Geuren van de Xenos

Bij de waxmeltbrander zaten twee waxmelts in de geur “katoen”. Dit leek me van tevoren al geen fijne geur en hier heb ik gelijk in gekregen. Het is een vrij sterke geur van was die net uit de machine komt. Prima als je was fris ruikt maar dan ruik je dit ook niet op bij wijze van spreken een kilometer afstand.

Om aan het minimum bestelbedrag voor de webwinkel te komen, kocht ik nog wat waxmelts in de geur van passiebloem erbij. Ik had eigenlijk wel kunnen bedenken dat deze me niet zou bevallen, want als ik zeep maak, ben ik ook niet dol op bloemige geuren. Ik denk dat ik passiebloem in mijn gedachten linte aan passievrucht, wat ik wel een lekkere geur vind. De passiebloemwaxmelts zijn beter dan die met de geur van katoen maar nog niet echt mijn favoriet.

Yankee Candles waxmelts

Ik besloot na een paar dagen ook wat waxmelts van Yankee Candles te kopen. Ik kocht deze online bij My Candle Store. Ik koos voor vijf verschillende wax tarts: cappuccino truffle, vanilla cupcake, honey clementine, amber moon en black coconut. Drie ervan heb ik inmiddels gebrand.

De eerte tart die ik brandde, was de cappuccino truffle tart. Tjee, wat heb ik een spijt dat ik hem in zijn geheel in de waxmeltbrander heb gedaan en niet een stuk afgebroken heb. Dit is namelijk een verrukkelijke geur! Ik heb er wel drie dagen van genoten. Omdat ik hem echter niet afwisselde met een andere geur, was ik er na steeds een tijd branden wel aan gewend. Het is een mierzoete geur. De geuroten zijn koffie, chocolade, suiker en vanille. De chocoladegeur heb ik niet geroken en de koffiegeur komt pas na een tijd echt tot zijn recht. Ik vind de zoete geuren van suiker en vanille echt heerlijk.

Toen deze geur op was, ging ik over op black coconut. Ik moet eerlijk zeggen dat ik deze geur wat zoet vind voor kokos. Niet slecht natuurlijk, want zoals ik al zei, ben ik dol op zoete geuren. Het deed me echter niet zo duidelijk aan kokosnoot denken.

De laatste Yankee Candles geur die ik tot nu toe heb gebrand, is honey clementine. De geurnoten in deze waxmelt zijn sinaasappelschil en honing. Ik had mandarijn verwacht, dus vond ik de geur in het begin veel te zuur. Het is echt een geur waaraan ik moet wennen. De honing herken ik maar heel vaag.

Sommige geuren die ik tot nu toe gebrand heb, ruiken duidelijk anders dan ik verwacht had. Toch ben ik nog steeds erg blij met mijn waxmeltbrander. Vooral de Yankee Candles geuren bevallen me goed.

Heb jij wel eens een geurkaars of waxmelt van Yankee Candles gebrand?

Psychisch ziek zijn en een kinderwens

Vorige week was het de week van de vruchtbaarheid. Vandaag las ik op Kinderwensbloggers.comover het voorstel om ook een dag van de kinderwens in te lassen. Dit vind ik heel mooi, want ongewilde kinderloosheid heeft niet per definitie met vruchtbaarheidsproblemen te maken. Ikzelf ben ongewenst kinderloos maar voor zover ik weet niet onvruchtbaar. Vandaag wil ik mijn verhaal delen. Ik heb al eens eerder op een oud blog geschreven over mijn moeilijke keuze om niet voor kinderen te gaan. Vandaag publiceer ik een ge-updatete versie van deze post.

Toen ik jong was, was ik er altijd van overtuigd dat ik later kinderen zou krijgen. Het was niet speciaal dat ik een moedergevoel had, maar ik kon me tegelijk niet voorstellen dat iemand niet van kinderen hield. Duh, ik was zelf kind, en wie hield er nou niet van mij? 😉 Bovendien: huisje, boompje, beestje en kindje, dat hoorde gewoon. Ik had nooit vriendjes en toch ging ik ervanuit dat ik later een gezin zou stichten.

Hier begon ik pas aan te twijfelen toen het psychisch minder goed met me ging na de middelbare school. Niet dat het op de middelbare school wel goed ging, maar ik dacht dat dit bij de puberteit hoorde. Pas toen ik op mijn 21ste in een psychiatrische crisis belandde, wist ik dat ik (een deel van) mijn dromen moest laten varen. Niet dat een kind toen hoog op mijn verlanglijstje stond, dus ik was er niet echt mee bezig. Dat kwam pas ongeveer drie jaar geleden.

Het krijgen van kinderen is niet iets waar je licht over moet denken, ook als je ogenschijnlijk geen problemen hebt. Als je een psychische ziekte hebt, is het echter een extra lastige beslissing.

Voor de duidelijkheid: ik vind niet dat een psychische ziekte of welke beperking dan ook per definitie betekent dat je geen kinderen zou mogen krijgen. Daarentegen is een kind geen recht, maar een verantwoordelijkheid. Hier moet je je bewust van zijn.

Er zijn verschillende redenen waarom het extra lastig kan zijn om voor kinderen te gaan als je een psychiatrische ziekte hebt. Zo kan het zijn dat je medicijnen moet slikken om stabiel te blijven. Veel van deze medicijnen kunnen schadelijk zijn voor het ongeboren kind. Verder kunnen een zwangerschap en de bijbehorende hormonale schommelingen, je problemen verergeren. Ben je van plan zwanger te worden, dan kun je voor advies over dit soort zaken je laten doorverwijzen naar een POP-poli (psychiatrie, obstetrie, pediatrie). Hier werken psychiaters, verloskundigen en kinderartsen samen om zwangere vrouwen en nieuwe moeders met psychische beperkingen te begeleiden. Je kunt bijvoorbeeld advies krijgen over welke medicatie niet schadelijk is voor je ongeboren kind.

Daarnaast is het belangrijk na te denken over het welzijn en de opvoeding van je eventuele toekomstige kind. Kun je een kind een veilig en geborgen thuis bieden? Heb je voldoende steun van familie, vrienden en eventueel professionals voor als je een mindere periode doormaakt?

Ik zit zelf langdurig opgenomen in de psychiatrie. Zolang ik opgenomen zit, is een kind krijgen uiteraard uitgesloten. Ik ben er echter 99% zeker van dat ik ook later geen kind zou kunnen opvoeden. Dit is een moeilijk gegeven, want ergens zou ik het wel willen kunnen.

Als je besluit dat voor jou een kind krijgen er niet in zit, is het belangrijk te bedenken waar je wel voldoening uit haalt, zeker als je altijd graag moeder hebt willen worden. Dit kan nog extra moeilijk zijn als je door je psychische beperking niet kunt werken en dus ook daar misschien een droom hebt moeten laten gaan. Bedenk dan waar jij toch tevreden over kunt zijn in je leven. Voor mij is dat bijvoorbeeld het feit dat ik goed kan schrijven.

Het kan ook helpen om steun te zoeken bij andere (ongewenst) kinderloze mensen. Ik vind het dan nog vaak moeilijk om me open te stellen, omdat ik bang ben voor vooroordelen. Ik heb immers een andere reden waarom ik geen kinderen zal krijgen dan de meeste ongewnest kinderloze mensen. Ik denk dan soms: “Het is toch mijn eigen keuze, waar doe ik moeilijk over?” Toch heb ik tot nu toe meestal wel begrip gekregen voor mijn situatie.

Terugblik #4: behandelplan, weekendje bij mijn ouders en lekkere geuren

Ik heb al een hele tijd niet meer teruggeblikt. Natuurlijk heb ik al verteld dat ik een nieuwe diagnose heb en afgelopen week negen jaar opgenomen was maar er is de afgelopen tijd nog wel meer gebeurd. Lees je mee?

Behandelplan

Op donerdag 20 oktober was mijn behandelplanbespreking. Zoals ik al vertelde, kwam hier een nieuwe diagnose uit: afhankelijke persoonlijkheidsstoornis. Daarnaast heb ik trekken van borderline en een ontwikkelingsstoornis NAO. Dat laatste snap ik nog niet helemaal en de uitleg van mijn psycholoog was ook erg vaag. Ze zou me nog mijn behandelplan met diagnose toemailen maar dit heeft ze nog niet gedaan. Waarschijnlijk ben ik ook nog niet aangemeld voor het FACT-team, het ambulante team wat mij moet gaan behandelen als ik met ontslag ga uit de kliniek. We wachten (niet zo) geduldig af…

Weekend bij mijn ouders

Mijn moeder schreef een paar weken terug op Facebook dat ze tien kilo kastanjes had en wie er nog wou. Ik gebruikte dit als smoes om weer eens een weekendje bij mijn ouders langs te gaan. Ze wonen in Meeden in oost-Groningen (in de toekomstige gemeente Midden-Groningen, ja serieus). Dat is dus zo’n twee uur rijden. Mijn man kwam me zaterdag 29 oktober ophalen in Wolfheze en van daaruit zijn we direct doorgegaan naar Meeden. Nou ja, met een tussenstop bij een benzinestation ergens op de grens van Overijssel en Drenthe voor een frikandelbroodje en iets te drinken.

Bij mijn ouders was het best gezellig. Ik weet niet of we nog kastanjes hebben meegenomen, want ik vond ze toch niet zo lekker. Mijn moeder had wel appel-perentaart gebakken, mjammie! ’s Avonds aten we voor de verandering eens lekkere gekookte aardappels. Die die we op de afdeling krijgen, zijn namelijk niet te eten. De bloemkool en rollade waren ook lekker. Mijn vaders zelfgemaakte appelsap heb ik niet geprobeerd, want hij had ananassap gekocht en dat vind ik lekkerder.

Ze vroegen nog hoe het nou staat met mijn diagnose en aanmelding bij het FACT. Dit leidde een beetje tot een discussie, maarja.

Geldzaken

Vorige week hadden mijn man en ik een financiële meevaller, toen we geld terugkregen van het energiebedrijf. Dit leidde bij mij echter tot stress, aangezien ik met moeite net wel of net niet rondkom door de dubbele lasten aan eigen bijdrage voor de kliniek en huur. Ik betaal de “lage” eigen bijdrage maar dit is toch nog meer dan 300 euro per maand.

Gewonnen

Een paar weken terug won ik een winactie op Floors blog, namelijk een make-upverrassingspakket. Ik draag bijna nooit make-up maar vond het juist daarom leuk eens van iemand die wel verstand van beauty heeft, wat te winnen. Ik kan mezelf niet opmaken maar een stagiaire van dagbesteding wou dat wel doen. Ik was helaas steeds verkouden, dus moet nog even wachten tot dat minder is.

Lekkere geuren

Op de blog van Jessica J. las ik haar geurendagboekje. Dit vond ik geweldig. Ik had al een AromaStream® aromaverstuiver. Die is voor etherische oliën. Voor waxmelts dacht ik dat je een waxinelichtje nodig hebt en dat vind ik eng. In een reactie op één van Jessica’s geurendagboekposts las ik toen over de Scenterpiece elektrische waxmeltbrander. Die is van Yankee Candles en daar kunnen alleen hun meltcups in. Ik besloot op zoek te gaan of er nog andere elektrische waxmeltbranders zijn en voilá, één gevonden bij de Xenos. Ik heb hem vorige week, na een weekje nadenken, gekocht. Om aan het minimum online bestelbedrag te komen, kocht ik er nog waxmelts in de geur passiebloem bij. Er zitten bij de brander ook twee waxmelts in de geur katoen. Van de geur van katoen had ik weinig verwacht maar ook de geur passiebloem viel me behorlijk tegen. In een halve impuls (vanwege de geldstruggles) kocht ik dus nog een paar Yankee Candles tarts. Ik heb nu de cappuccino truffle tart in mijn waxmeltbrander zitten en vind hem heerlijk! Ik denk dat ik het idee van een geurendagboek van Jessica ga jatten.

Wat heb jij de afgelopen tjd gedaan?

Negen jaar

Vandaag is het negen jaar geleden dat ik in crisis belandde. Doordat dit ’s avonds gebeurde en ik uren op het politiebureau heb gewacht op de GGD-arts, crisisdienst en vervolgens tot ik opgenomen kon worden, ben ik feitelijk op 3 november opgenomen. Ik vier mijn opname ieder jaar met een zelfgebakken appeltaart. Omdat er morgen geen tijd is op dagbesteding om hem te bakken, staat hij nu al in de oven. Ik ging er vorig jaar vanuit dat dat de laatste keer zou zijn. Helaas niet dus maar dit jaar ga ik hier weer ten volle vanuit. Vandaag wil ik met jullie het verhaal van mijn crisis delen. Het kan triggerend zijn. Toen ik net opgenomen was, heb ik mijn verhaal al eerder op een oude versie van mijn Engelstalige blog, die ook mijn volledige naam in de URL heeft, geschreven. Ik heb een jaar later waarschijnlijk tevergeefs de ergste details eruit gehaald. Die ga ik nu ook waarschijnlijk niet delen.

Ik was op donderdag 1 november 2007 naar mijn ouders, die toen nog in Apeldoorn woonden, vertrokken. Volgens mij kwam ik alleen maar een vaste telefoon ophalen, want ik was bang voor mobiele telefonie en wilde duseen vast toestel in mijn studentenhok in Nijmegen. Op vrijdag 2 november zou ik weer teruggaan. Ik raakte echter op het station in paniek. De reisassistent van de NS belde de politie en ik werd van het station verwijderd. Ik wilde niet terug naar mijn ouderlijk huis, dus vertrok ik naar het trainingshuis waar ik tot die zomer had verbleven. Ik belde daar mijn begeleider in NIjmegen dat ik niet op tijd terug kon zijn voor haar te zien, omdat ik nog moest zien hoe ik een trein kon krijgen naar Nijmegen als ik niet op het station mocht komen. Toen ben ik weer vertrokken.

Ik heb vervolgens de hele middag door Apeldoorn gezworven. De politie belde een paar keer het trainingshuis, omdat ik voor het politiedossier nog daar ingeschreven stond. Ik kende de weg in de wijk van het trainingshuis maar had geen doel, dus het zag er alsnog uit of ik maar wat zwierf. Op een gegeven moment belde ik mijn begeleider uit Nijegen nog een keer, omdat ik die maand helemaal vergeten was geld van mijn spaarrekening te halen voor de huur. Dat je je dit soort detials nog herinnert! Ik herinner me ook nog dat ik zei dat ik eens wat ging eten (het zal eind van de middag zijn geweest) en inderdaad een frikandel en patatje haalde bij de lokale snackbar. Ik had totaal niet door dat ik er gestoord uitzag zoals ik liep.

Je moet weten dat ik al de hele week erg vaak in paniek en in de war was. Ik heb sinds dat jaar een pesthekel aan de wintertijd, omdat ik precies begon met afglijden naar crisis toen de wintertijd dat jaar inging. De Nijmeegse crisisdienst was die week al minstens drie keer gebeld maar vond me telkens niet “gek” genoeg voor hulp.

Terug naar vrijdag 2 november. Op een gegeven moment was ik weer vlakbij het trainingshuis toen een ex-medecliënt me belde of ik bij haar binnen wilde komen. Dan konden we een oplossing vinden. Zij stelde voor dat ik die nacht bij haar zou slapen en dat we de volgende dag een oplossing zochten. De begeleiders gingen hier echter niet mee akkoord. Niet dat wij het ze gevraagd hadden maar ze hadden natuurlijk door dat ik bij die cliënt nar binnen was gegaan. Zij kwamen melden dat ik weg moest en ik vertrok, ook al hadden ze me nog wat tijd gegeven voor weet ik veel wat.

Ik stapte om naar achteraf bleek 20:01 uur op de bus. Ik was me op dat moment totaal niet bewust van mijn omgeving. Ik sprak de voicemail van mijn voormalig persoonljk begeleider van het trainingshuis in dat ik zelfmoord wilde plegen. Misschien had ik onbewust wel door dat iemand me hoorde. Ik raakte echter volledig in paniek toen ik merkte dat de buschauffeur de politie belde. Hij meldde dat hij rond kwart over acht op het station aanwam – zo weet ik hoe laat ik de bus had bij het trainingshuis. Er zat een vrouw in mijn buurt in de bus, die me probeerde gerust te stellen en me naar buiten hielp bij het station. In mijn herinnering was het nog licht toen de politie me meenam. Dat kan natuurlijk helemaal niet, want begin november is het al om halfzes donker.

Ik kwam op het politiebureau, waar de GGD-arts werd gebeld. Blijkbaar is dat procedure als je niet bekend bent bij de GGZ-instelling. Tjonge, wat was dat een lompe kerel. Hij probeerde me aan mijn verstand te peuteren dat ik mensen verantwoordelijk voor me had gemaakt. Zal best. Nu begrijp ik dit natuurlijk wel maar op dat moment was ik totaal afgestompt. Ik zat zelfs cynische grappen met de politie te maken. Had werkelijk niet door wat ik had gedaan.

Toen de crisisdienst kwam, was ik iets meer bij mezelf. De psychiater en haar medewerkers toonden een stuk meer empathie dan de GGD-arts of de crisisdienst in Nijmegen. Ik kon ze op dat moment ook uitleggen dat de crisis al langer gaande was en waar deze in mijn optiek door kwam. Ik kon echter niet duidelijk maken wat ik wilde dat er gebeurde. Ik wist het ook echt niet, want als ik de Nijmeegse crsideinst moest geloven, waren mijn enige opties naar huis of flink onder de pillen half in de swpareer. De psychiater stelde na wat overleg voor dat ik opgenomen zou worden. Ze had me het liefst op een open afdeling maar die was vol, dus werd het de gesloten. Ik ging akkoord. Het was op dat moment voor de psychiater al duidelijk dat het niet even een weekje uitrusten en dan weer naar huis werd, want er moest echt een blijvende oplossing komen. Dat die er na negen jaar nog niet is, wist zij natuurlijk niet.

Ik heb altjd gezegd dat de appeltaart op het jubileum van mijn opname een cynisch gebaar is. Vanmorgen zij één van mijn activiteitenbegeleiders dat het ook een symbool kon zijn van mijn dankbaarheid dat ik steun mag ontvangen. Dit vind ik wel mooi. Ik ben namelij de psychiater van de Apeldoornse crisisdienst eeuwig dankbaar dat ze me niet in die korte tijd dat ze me zag voor borderliner had versleten. Nou is mijn diagnose inmiddels aangepast van volledige borderline naar borderlinetrekken maar ik besef dat ik, als dit toen duidelijk was geweest, niet was opgenomen.