Terugblik op mijn trouwdag

Trouwfoto

Vorige week heb ik niet geblogd. Ik was namelijk weer eens best wel moe en bovendien ging ik donderdag al naar Olburgen. Mijn zus trouwde vrijdag op Texel en daar zijn mijn man en ik die hele dag geweest. Oorspronkelijk begon ik hier aan een beschrijving van de bruiloft van mijn zus en haar vriend. Toen realiseerde ik me dat ik daar maar beter eerst toestemming voor kan vragen aan mijn zus. Ik heb ook nog nooit verteld hoe mijn eigen bruiloft eruit zag. Dat ga ik nu dus doen.

Mijn vriend Jeroen en ik zijn getrouwd op 19 september 2011 in Nijmegen. We trouwden in de Nicolaaskapel op het Valkhof. Geen kerkelijk huwelijk overigens, aangezien zowel Jeroen als ik niet extreem gelovig waren. Ik had mijn oma als getuige. Dat vond ik wel heel mooi, aangezien ze ook getuige is geweest bij de bruiloft van mijn ouders. Jeroen had een goede vriend als getuige.

Voor de ceremonie kwam mijn zus naar de instelling in Nijmegen waar ik toen verbleef om me op te tutten. Vond ik best lastig. Ik had met een verpleegkundige de trouwjurk uitgezocht – een zwarte, want ik was en ben dol op zwart. Ik droeg ook een goudkleurige omslagdoek en bijpassende diadeem.

’s Ochtends had ik op de afdeling mijn aanstaande trouwerij gevierd. Ik kreeg een droptaart die de verpleging en een paar cliënten samen in elkaar gezet hadden. Ik kreeg ook een paar grappige gedichtjes. Ik had in die tijd de diagnose meervoudige persoonlijkheid of dssociatieve identiteitsstoornis (DIS). Eén van de verpleegkudnigen dichtte daarom:

Met die DIS en met dat trouwen
Heeft Jeroen straks een hele harem vrouwen

Dat vond ik wel heel leuk. De droptaart, gemaakt met mijn favoriete zoete dropjes van de Aldi (ja, die in kilozakken), heb ik overigens bijna helemaal in mijn eentje opgegeten.

Eén van de zussen van Jeroen reed ons in haar auto naar het Valkhof. Daar stonden een oom en tante me onverwacht op te wachten. Die waren niet uitgenodigd maar ik was toch blij dat ze er waren en er was plek zat in de kapel. We hadden namelijk maar iets van vijftien gasten: onze ouders, zussen en aanhang, opa en oma van Jeroen en mijn oma en die vriend van Jeroen.

De ceremonie was mooi. IK kan me alleen het muziekstuk wat speelde bij binnenkomst niet meer voor de geest halen. Het was een klassiek stuk wat Jeroen blijkbaar mooi vond. Hij zal het me van tevoren heus hebben laten horen en achteraf heeft hij het nog wel eens laten horen maar toen herkende ik het niet.

We hadden een degelijke, vermoedelijk katholieke trouwambtenaar. Wij hadden hem niet zelf uitgekozen maar we hadden er wel geluk mee. Jeroen, die in die tijd voor het CDA was, grapte dat we de enige CDA-trouwambtenaar van Nijmegen getroffen hadden. Hij hield een mooi praatje en vervolgens gaven we elkaar het jawoord. De trouwambtenaar had bedacht dat de oma’s de ringen mochten geven om te wisselen. Dit vond ik supermooi. Omdat mijn oma al ietwat vergeetachtig was, raakte ze een beetje in de war toen de ambtenaar suggereerde dat Jeroen nou ook haar kleinkind was. Het kwam echter allemaal goed.

Na de ceremonie dronken we nog wat ik geloof ergens aan de Waalkade of zo. Geen idee eigenlijk, want ik werd maar gewoon een café binnengetrokken. We waren namelijk nog te vroeg voor het eten. Het diner deden we in het Vlaams Arsenaal. Hier kun je een drie-gangenverrassingsmenu krijgen. Jeroen en ik waren toen allebei vegetariër. Dat wil zeggen, hij was het echt en ik deed een poging. We hadden dus voor alle gasten het vegetarische verrassingsmenu besteld. Veel mensen waren er erg tevreden over. Zonder dat ik het wist, had Jeroen aan de kok gevraagd of hij een appeltaart als toetje wilde maken, omdat ik daar dol op ben. We kregen dus een geweldig lekkere appeltaart met bruidspaartje erop. Ik durfde hem alleen niet aan te snijden, dus stond maar een beetje dom te kijken toen Jeroen hem aansneed.

Mijn zus hield een geïmproviseerde speech tijdens het eten. Die was echt grappig. Zo vertelde ze over de verhalen die ik verzon als kind: dat we met de poppen in het “vakantiehuisje” (de gang) naar Costa Rica gingen. Een paar weken terug heb ik haar hierover gecorrigeerd: twee van de PlayMobilpoppetjes kwamen uit Costa Rica maar met de poppen gingen we naar Suriname. Ik weet niet eens of ik toen wist waar die landen lagen en mijn zus, die twee jaar jonger is, wist het zeker niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge