Studeren met een psychische ziekte

Gisteren vertelden een paar mensen in een Facebookgroep voor bloggers dat ze aan het “blokken” waren. Ik dacht eerst dat het een typefout was en ze “bloggen” bedoelden. Dat bleek niet het geval. De bloggers waren toevallig ook student en blokten voor hun tentamens. Het is bij mij alweer zo’n 8 1/2 jaar geleden dat ik een tentamen had. Ik weet het og precies, want het was drie dagen voor mijn opname in de psychiatrie. Vandaag wil ik vertellen welke invloed een psychische ziekte kan hebben op je studie.

Ik was op de basisschool en middelbare school altijd een goede leerling. Als ik mijn best deed tenminste. Op de middelbare school was ik regelmatig vrij somber en deed dan minder aan school. In de derde klas heb ik zelfs een halfjaar bijna niks uitgevoerd, waardoor ik maar met de hakken over de sloto over ging. Nou wil ik niet alles aan mijn psychische ziekte wijten en speelde puberale luiheid vast ook gewoon een rol. Toch was het voor mij door mijn sombere stemming extra moeilijk om me tot studeren te zetten.

Het omgekeerde kan ook voorkomen: dat je je door je psychische stoornis juist te veel op je studie stort. Je op je studie richten als afleiding van je sombere of angstige gedachtes is natuurlijk niet erg, zeker niet als het werkt. Sommige mensen richten zich echter zo extreem op hun studie, dat ze erdoor overbelast raken. Op de universiteit heb ik voor het tentamen wat ik net noemde, nog een 8,5 gehaald.

Het kan ook zijn dat je door perfectionisme nooit tevreden bent met je studieresultaat. Een beetje perfectionisme kan motiverend werken. Als je perfectionisme echter je zelfbeeld gaat bepalen, kan dit tot behoorlijke angsten leiden.

Ik was zelf iemand die wel goed was in het onthouden van wat er in het studieboek stond. Naast puur theoretische tentamens heb je echter ook te maken met praktische opdrachten. Op de middelbare school was dat in de bovenbouw het ergst. Ik vrees dat dit met de onderwijsvernieuwingen alleen maar erger is geworden maar ook in mijn tijd moest je al veel zelf uitvogelen. Dat vond ik moeilijk. Ook op het hbo was ik niet goed in praktisch gerichte opdrachten, al ging het wat beter dan op de middelbare school. Op de middelbare school liep ik er namelijk vooral tegenaan dat ik niet wist hoe ik mensen moest aanspreken om mee samen te wereken. Ik heb dus een keer een één gekregen voor een spreekvaardigheidsopdracht die ik niet had gedaan, omdat ik niemand durfde te vragen om met mij deze opdracht te doen.

Naast de onderwijsmoeilijkheden waar mensen met psychische problemen tegenaan kunnen lopen, speelt er nog het feit dat scholen zelf intens overweldigend kunnen zijn. Ik zat zelf op de middelbare school met dertig kinderen in de klas. Toen ik eenmaal op de universiteit kwam, had ik een studie gekozen waar relatief weinig studenten zich voor inschreven. Ik dacht dat ik dus in kleine groepen college zou hebben. Groot was dan ook mijn schrik toen ik op de eerste dag in een collegezaal met 200 man belandde. Wist ik veel dat sommige colleges van mijn studie waren samengevoegd met die van een veel grotere opleiding.

Je kunt als je psychische problemen hebt en toch wilt studeren, verschillende aanpassingen vragen bij je hogeschool of universiteit. Zo mocht ik mijn tentamen (dat ene tentamen van drie dagen voor mijn opname) in een aparte ruimte afleggen. Daarnaast bieden veel hogescholen en universiteiten cursussen aan voor het omgaan met (lichte) psychische klachten. Ik had zelf ook een maatje via een project wat toen net op mijn universiteit was opgezet. Zij ondersteunde mij bij het contact met docenten, het plannen van mijn studie, etc.

Voor veel mensen is student zijn natuurlijk meer dan studeren. Ook dit kan problemen geven voor mensen met psychische problemen. Zo kun je bang zijn in de kroeg, moeite hebben met vrienden maken of te moe zijn om na je studie nog naar de studentenvereniging te gaan. Dat niet volwaardig mee kunnen draaien kan dan weer je psychische klachten verergeren. Zelf heb ik hier nooit zoveel last van gehad. Pas toen ik al jaren gestopt was met mijn studie, baalde ik er wel heel erg van dat ik die tijd gemist had.

Nu ben ik op zich heel blij dat ik niet meer studeer. Ik heb nog wel een paar cursusen op de Open Universiteit gedaan. De OU is in mijn ervaring een stuk toegankelijker voor mij als student met beperkingen dan de gewone universiteit of hogeschool. Ten eerste kan het voor veel psychisch zieke mensen een voordeel zijn dat je de studie grotendeels thuis kunt doen. Daaarnaast heb je niet de druk van een bindend studieadvies of een strict tempo. Je kunt namelijk een jaar over een cursus doen. Wel moet je juist daarom meer discipline hebben dan op de gewone universiteit. Daar ontbrak het bij mij nogal eens aan, waardoor ik ook hier de meeste vakken niet heb gehaald.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *