Vijf mooie boeken door mensen met psychische problemen

Kim van Dansen in de storm bespreekt vandaag een aantal mooie boeken over mensen met psychische problemen, de meeste in de categorie young adult. Ik kende de meeste boeken maar heb ze lang niet allemaal gelezen. Zelf houd ik ook wel van realistische young adult maar vooral van (auto)biografieën en waargebeurde verhalen. Ik bespreek vandaag enkele van mijn favorieten. Het kostte me wel moeite om ze bij Bol.com te vinden, aangezien ik de meeste boeken als luisterboek heb gelezen. Het inlezen duurt altijd even en dan nog heb ik niet gelijk door dat er een nieuw boek uit is. Sommige boeken zijn dan al niet meer leverbaar.

Pil door Mike Boddé (2011) is de autobiografie van de cabaretier Mike Boddé over zijn leven met een depressie. Ja, ook grappenmakers kunnen depressief worden! Gelukkig behoudt Boddé zijn gevoel voor humor en lukt het hem hierdoor en door het gebruik van antidepressiva zijn ziekte te overwinnen.

Alleen met mijn wereld door Wessel Broekhuis (2010) is gescrheven door een zestienjarige jongen met autisme. Ik las het als luisterboek en kon niet echt wennen aan de droge stem van de voorlezer. Toch vond i het boek erg goed bescrhijven wat autisme inhoudt en hoe Wessel er met humor mee omgaat.

Vandaag ben ik Alice door Alice Jamieson (2010) is helaas in het Nederlands alleen nog tweedehands te koop. Het Engelstalige eBook uit 2009 is nog wel direct te downloaden. Vandaag ben ik Alice is het levensverhaal van een jonge vrouw met een dissocatieve identiteitsstoornis (meervudige persoonlijkheid). Ik las het in 2011, toen ik deze diagnose nog had. Ik herkende er meer in dan in andere boeken over DIS. Het boek kan wel triggeren! Er komen nl. beschrijvingen van seksueel misbruik en een suïcidepoging in voor. Dit is één van de mooiste boeken uit deze lijst en überhaupt één van mjn favoriete boeken.

Op het bot van Vanessa Coolen en Wim Geysen (2008) is deels dagboek, deels autobiografie van een jonge vrouw over haar strijd met anorexia. Ik heb het echt in één ruk uitgelezen, zo aangrijpend en mooi!

Ten slotte Brein in brand door Susannah Cahalan (2013). Dit is denk ik de bekendste van de boeken die ik hier bespreek en hoort eigenlijk niet zo in het rijtje thuis. Cahalan heeft nl. geen psychiatrische maar een neurologische ziekte. Dit wordt echter pas na een maand ziekenhuis, waarin neurologen en psychiaters haar eigenlijk voor gek verklaren, duidelijk. Cahalan beschrijft niet alleen haar eigen ziekteproces maar doet ook onderzoek naar de achtergronden van haar zelfzame autoimmuunencefalitis. Het deed me wel een beetje denken aan de boeken van Oliver Sacks, alleen dan is Cahalan zelf patiënt. Geweldig!

Vijf redenen om te herstellen van eetbuien

Al jaren heb ik een eetprobleem. Een aantal weken geleden ben ik in een impuls lid geworden van een pro-anasite. Niet dat ik anorexia heb, integendeel. Ik vind mezelf wel dik maar dat is ook terecht, want ik heb zo’n vijftien kilo overgewicht.

Toen ik me eenmaal had geregistreerd, durfde ik echter niet meer terug. Ik moest per se worden toegelaten, wat wonder boven wonder ook gebeurde. Mijn eetprobleem werd er niet minder om natuurlijk. Van een eetprobleem dat vooral gekenmerkt werd door eetbuien, begon ik ook weer met compenseren (braken). Dit had ik jaren eerder ook een tijd gedaan en ik merkte dat ik toen mijn eetprobleem veel serieuzer nam dan dat ik dat nu doe.

Inderdaad is het stereotiepe beeld van iemand met een eetstoornis een meisje (jongens met eetstoornissen worden nog steeds bijna niet gezien) met anorexia. Met boulimia ben je toch meer een “mislukte anorect” en de eetbuienstoornis is pas sinds 2013 in het psychiatershandboek officieel opgenomen. In Nederland wordt die editie van het handboek nog niet gebruikt, hoewel de eetbuienstoornis ook hier wel erkend wordt dacht ik.

Veel lijstjes met redenen om geen eetstoornis te hebben of om te hersteleln van je eetstoornis zijn gericht op anorexia. Overgewicht (al dan niet door eetbuien) wordt toch meer gezien als een eigen keuze in plaats van een ziekte. Herstel van eetbuien wordt dan ook algauw geassocieerd met afvallen. Men vergeet daarbij dat er nog veel meer redenen zijn om geen eetbuien meer te willen hebben behalve je gewicht. Vorig jaar maakte ik een lijstje, wat ik hier herpubliceer.

1. Je lichamelijke gezondheid. Iedereen weet dat overgewicht schadelijk is voor je gezondheid. Diabetes, hart- en vaatziekten, je kent het wel. Ook eetbuien zonder dat je te dik bent, zijn echter schadelijk. Je maag en darmen kunnen door eetbuien geïrriteerd raken. Als je vaak grote eetbuien hebt, kan je maag oprekken, waardoor je verzadiging niet meer goed voelt. Ook je tanden kunnen schade oplopen van veel (suikerrijk) voedsel eten. Nou is het zo dat je voor je gebit beter een hoeveelheid zoetigheid in één keer kan opeten dan het in kleine hoeveelheden over de dag verspreid eten. Mensen die eetbuien hebben, eten echter over de dag heen vaak sowieso meer.

Als je naast eetbuien ook regelmatig braakt of laxeermiddelen gebruikt, is dit nog extra schadelijk. Je mond, slokdarm, darmen, etc. kunnen geïrriteerd raken en zelfs blijvende schade oplopen door maagzuur. Laxeermiddelen, plaspillen en braken verhogen het risoco op kaliumtekort, wat levensgevaarlijk kan zijn.

2. Je geestelijke gezondheid. Ik merk zelf dat ik veel met eten bezig ben in mijn hoofd. Wanneer kan ik weer snoepen, zal ik nu naar de winkel gaan voor eetbuivoedsel, etc. Ook schuldgevoel na een eetbui betekent dat ik me slechter voel. Zou het niet veel fijner zijn niet meer de hele dag met eten of niet-eten bezig te zijn?

3. Je sociale welzijn. Vaak vermijden mensen met een eetstoornis het om in gezelschap te eten. Als je dan in je eentje een eetbui “wilt” houden, betekent dit dat je je vrienden niet kunt zien. Daarnaast kan obsessief gedrag rond eten leiden tot ruzies. Ik ben zefl al meerdere keren boos op mijn man geworden als hij probeerde me van een eetbui af te houden.

4. Je uiterlijk. Soms werkt het averechts om geconfronteerd te worden met de gevolgen van eetbuien voor je uiterlijk. Je hebt al een laag zelfbeeld en om dan te horen dat je (te) dik bent of te veel eet, werkt soms juist een eetbui in de hand. Probeer dus te focussen op het positieve: je wilt er mooi uitzien, daarom ga je geen eetbuien houden.

5. Je zelfbeeld. Echte schoonheid zit natuurlijk van binnen maar vaak zorgen eetbuien ervoor dat je je niet goed voelt over jezelf. Je hebt het gevoel geen controle over jezelf te hebben. Zoals hierboven gezegd, kan confrontatie met je (evt. te dikke) lichaam ook eetbuien uitlokken. Zou het niet prachtig zijn als je je niet meer schuldig hoeft te voelen na elke hap eten en je je gewoon lekker kan voelen in je lijf?

Ik realiseer me dat de meeste redenen negatief geformuleerd zijn: eetbuien zijn slecht, want… Probeer je echter juist te focussen op wat je wél bereikt door geen eetbuien te hebben. Je zult gezonder zijn, je beter voelen, betere sociale contacten hebben, er beter uitzien en je bovenal goed voelen over jezelf.