Tien ideeën om van 2017 een topjaar te maken

Het is alweer de derde week van januari en de goede voornemens die ik geen goede voornemens noemde liggen alweer ver achter me zoals het lijkt. Daarom vond ik het mooi dat ik op een Engelstalig blog wat ik volg deze week de schrijfinspiratie vond om een lijst van ideeën te maken om dit jaar je beste jaar tot nu toe te maken. Het moesten er “officieel” twintig worden maar dat is mij niet gelukt. Ik ga deze blogpost misschien ook nog wel in het Engels schrijven maar nu heb ik meer zin om hier te schrijven. Here goes.

1. Genieten van de kleine dingen. Ik kan me soms enorm druk maken om relatief grote problemen. Dit jaar wil ik me daarnaast vooral focussen op de kleine genietmomentjes van de dag. Natuurlijk, ik wil weg uit de kliniek en dat vergt veel inzet en roept spanning op. Ondertussen kan ik dagelijks wel gewoon een waxmelt branden, een douche nemen of een deken om me heen slaan.

2. Mediteren. Ik heb vandaag bij dagbesteding voorgestled om een wekelijkse korte mindfulnessoefening te doen. Minstens één van de begeleiders heeft een mindfulnesstraining gevolgd, dus die kan dat wel begeleiden. Ze vond het een goed idee. Ook als het echter niet door kan gaan, kan ik mediteren. Als iemand goede meditaties weet die online te vinden zijn (niet in een app, want ik heb nog geen smartphone), hoor ik het graag.

3. Bewegen. Ik ben dol op yoga, sommige fitnessoefeningen en wandelen maar doe het eigenlijk veel te weinig. Eén van de andere ideeën die geopperd waren bij dagbesteding, is om meer beweging in te lassen. Ik hoop van harte dat dit doorgaat.

4. Af en toe toegeven aan een ongezonde gewoonte mag. Ik rook of drink niet, dus bij mij is dit vooral eten. Mijn man was voor de feestdagen van plan om gezonder te gaan eten. Mijn eetstoornis-stem protesteerde gelijk, want eten is één van mijn manieren om met mijn (negatieve) gevoelens om te gaan. Bovedien vind ik het gewoon enorm lekker. Gelukkig betekent gezonder eten in mijn mans ogen blijkbaar niet dat we nooit meer iets lekkers mogen, want van het weekend hadden we toch pizza.

5. Minder piekeren. Dit sluit eigenlijk mooi aan op punt 1. Ik wil proberen meer los te laten waar ik geen controle over heb i.p.v. erover te piekeren. Dit is geen “moeten”, want dat werkt niet maar het zou zo mooi zijn.

6. Aromatherapie, kruiden enz. Ik geloof niet heel sterk in aromatherapie of kruidengeneeskunde maar wel een beetje. Ondat het placebo-effect heel sterk kan zijn, kan dit me zeker helpen. Bovendien zijn kruidentheeën gewoon lekker en ruiken etherische oliën fijn. Ik wil me meer hierin gaan verdiepen.

7. Mezelf verzorgen. Ten eerste wil ik eraan werken om regelmatiger mijn tanden te poetsen (ja, dit vergeet ik echt heel vaak, oeps!). Ik wil echter ook aandacht besteden aan mijn lichaams- en gezichtsverzorging. Voor een deel omdat mijn vrij droge huid wel wat verzorging kan gebruiken maar ook omdat ik het gewoon heerlijk vind.

8. Schrijven. Ik bedoel hier niet eens zo zeer bloggen mee. Ik heb ook een dagboek en wil me daar meer op gaan richten.

9. Creatief bezig zijn. Naast schrijven vind ik nog wel meer creatieve uitlaatkleppen belangrijk. Zeep en verzorgingsproducten maken natuurlijk maar ik heb wel meer dingen gedaan en heb nog wel meer ideeën. Moet alleen wel oefenen met het kunnen omgaan met frustraties in het creatieve proces (en in het leven!).

10. Structuur. Het is voor mij vooral belangrijk dat ik een goed dag- en nachtritme aanhoud. Ik ben verder niet zo’n structopaat maar moet wel voldoende te doen hebben op een dag.

Ik hoop dat ik jullie ook geïnspireerd heb met deze ideeën. Heb jij nog andere ideeën om dit jaar je beste jaar tot nog toe te maken?

Terugblik #6: feestdagen, nieuwe dagbesteding en leuke aankopen

Tjonge, alwéér een week niet geblogd. Ik had zó graag meer willen bloggen maar ik ben zo moe en nu ook nog eens snipverkouden. Ik geef mijn ouders de schuld. Nou was ik met oud en nieuw bij ze en zo lang is de incubatietijd van verkoudheid niet. Ik heb het dus vast telepathisch van ze overgenomen toen ik maandag mijn moeder aan de telefoon had. Ik wilde haar namelijk vertellen dat mijn man zijn vrachtwagerijbewijs heeft gehaald. Echt superleuk! Hij grapte al dat hij me dinsdag met één of andere Volvo-vrachtwagen zou komen ophalen, omdat hij onze Suzuki Alto gelijk had ingeruild. Doe toch maar niet.

Ik heb nog best wel wat ideeën voor blogposts maar wil ook even terugblikkne op de afgelopen tijd. Vandaag kun je dus lezen over mijn feestdagen, mijn nieuwe dagbesteding en een paar leuke aankopen die ik de afgelopen tijd gedaan heb.

Feestdagen

Eerste Kerstdag waren mijn man en ik bij mijn schoonouders. Mijn twee schoonzussen waren er ook. Mijn man had bedacht dat we kipdrumsticks zouden eten. Kip is namelijk zo’n beetje het enige vlees wat we allemaal graag lusten. Helaas werden het kippenbouten. Niks mis mee behalve dat het lastig te eten is voor mij. Verder hadden we Actifry-patat en volgens mij stoofpeertjes. Nog wel meer ook maar dat ben ik vergeten. Het was lekker. Als toetje maakte mijn man voor mij een crème brûlée. Nou ja, niet helemaal zelf. Hij ging wel met een gasbrander in de weer om de suiker te karameliseren. Vond ik best eng maar wel super lief. Ik was wel behoorlijk snel geprikkeld tijdens d e Kerst.

Tweede Kerstdag ging ik daarom al vrij snel naar de afdeling terug. ’s Middags heb ik vooral op mijn kamer gezeten. Als avondeten hadden we een soort buffet in de hal van de twee groepen die bij mijn afdeling horen. Ook best druk.

Met oud en nieuw reisden mijn man en ik af naar oost-Groningen, waar mijn ouders wonen. Mijn zus en haar man waren er ook. We vierden naast oud en nieuw ook een beetje mijn vaders verjaardag, omdat ik in elk geval dit weekend, als hij daadwerkelijk jarig is, niet naar Groningen ga. We gaven mijn vader een startersset Raspberry Pi.

Verder aten we ons bol en rond. Mijn moeder had oliebollen en appelflappen gebakken en ook nog appeltaart. ’s Avonds aten we rijst met kip. MIjn man houdt niet zo van rijst en ik zei dat hij dan pech had. Vond hij niet leuk, omdat hij wel zijn best had gedaan voor mij iets lekkers te regelen met Kerst. ik was ook weer behoorlijk snel geprikkeld. Gelukkig zijn de feestdagen nu voorbij.

Dagbesteding

Eind december ben ik gestart bij een nieuwe dagbesteding. Het is ook op het terrein van de instelling waar ik verblijf maar dan niet bij de afdeling. Ik heb afgesproken dat ik hier één keer per week twee uur naartoe ga. Ik maak dan een zeepje en besteed de rest van de tijd aan computerwerk. Had eigenlijk woensdag, toen ik er was, deze blogpost willen schrijvne maar kon me niet concentreren. Het zeep maken ging in eerste instantie ook minder goed dan ik gewend ben maar uiteindelijk heb ik toch een paar fijne zeepjes gemaakt.

Aankopen

De afgelopen week kwamen er twee pakketjes binnen met spullen die ik had besteld. In het eerse zaten gietzeepbasis voor het zeep maken, een heleboel etherische oliën en abrikozenpitolie. Die etherische oliën gebruik ik vooral voor in mijn AromaStream® verstuiver, aangezien ik het lastig vind te onthouden welke wel en niet geschikt zijn voor in verzorgingsproducten. Nu ik verkouden ben, heb ik een mengsel van pepermunt- en eucalyptusolie erin. Die abrikozenpitolie wil ik gaan gebruiken als basisolie voor in crèmes of bodylotions. Ik had namelijk tot nu toe alleen amandelolie.

In het tweede pakketje zaten een aantal nieuwe waxmelts, zowel van Yankee Candle als van Woodwick. Als ik niet meer verkouden ben en weer wat beter kan ruiken, schrijf ik weer eens een post met de geuren die ik gebrand heb.

En verder…

Na het conflict met mijn behandelaar liet ik haar maar een beethe met rust. Begin december heeft ze me aangemeld voor een second opinion over mijn diagnose. Ik hoorde hier steeds niks van. Heb deze week dus toch maar even gevraagd hoe het ermee stond. Bleek dat de instelling waar ik de second opinion ga halen, mij een brief had gestuurd met toestemmingsformulieren om mijn dossier te mogen inzien. Die brief is nooit aangekomen. Nou zei mijn psych dat ze hier ook wel van die formulieren hebben en dat ze me er wel één onder de neus zou duwen. Dat heeft ze nog niet gedaan. We wachten af.

Hoe waren jullie feestdagen? Blij dat ze voorbij zijn?

Tag: mijn 2016

Op de blog van Ester vond ik een leuke tag over 2016. Het is misschien een beetje mosterd na de maaltijd maar toch leuk.

Wat gaf je het meest het gevoel dat je leefde dit jaar?
Schrijven, lezen en creatief bezig zijn. Ik heb in 2016 de zeephobby ontdekt en voelde zeker in het begin echt dat dit me nieuwe levenslust gaf. Later gaf het me ook veel frustratie.

Hoe verraste je jezelf in 2016?
Ik weet niet echt hoe ik mezelf verraste. Ik weet wel hoe ik verrast was. Ik had aan het begin van 2016 echt verwacht dat ik uit de kliniek weg zou zijn aan het eind. Dit is dus niet gelukt. Als wordt bedoeld in welk opzicht ik beter was dan ik had verwacht, zeg ik weer met enige twijfel het creatieve vlak.

Waarvan had je spijt dit jaar?
Ik had spijt dat ik niet gelijk in augustus, toen me duidelijk werd dat mijn diagnose ging veranderen, doorgepakt heb met een second opinion. In plaats daarvan heb ik mijn psycholoog en psychiater drie maanden aan laten klooien met mijn diagnose.

Wat liet je het hardste huilen dit jaar?
Ik huil over het algemeen al best snel, dus er waren best wat momenten dat ik gejankt heb het afgelopen jaar. Het grootste huilmoment was toen ik op het punt stond mijn spullen te pakken en na negen jaar opname zonder duidelijk plan naar huis te vertrekken. Dit was toen definitief duidelijk werd dat mijn psycholoog geen diagnose kon geven voor mijn problemen met overprikkeling. Zij vindt namelijk dat autisme niet past maar hersenletsel, wat zij beter vindt passen, mag ze niet vaststellen. Ik zat echt even aan de grond toen.

Waar was je het meest dankbaar voor dit jaar?
Voor de steun van mijn man. Er waren echt momenten dat ik dacht dat het hele project samenwonen gedoemd was te mislukken en dan steunde hij me toch. Ik was ook blij dat ik een onafhankelijk cliëntondersteuner had ingeschakeld om mij te helpen bij het vinden van zorg voor als ik wegga uit de kliniek. Als laatste was ik super dankbaar voor de steun die ik online kreeg.

Wat heb je dit jaar bereikt waar je trots op bent?
Ik ben vooral trots op mezelf dat ik aan het eind van het jaar voor mezelf ben opgekomen en alsnog voor een second opinion ben gegaan wat betreft mijn diagnose. Dit heb ik nog niet echt bereikt, want heb nog niks van de instelling waar ik de second opinion ga krijgen, gehoord.

Hoe was dit jaar beter dan 2015?
Lichamelijk voelde ik me iets beter. Niet veel maar wel iets. Ook psychisch was ik stabieler. Mijn medicatie hoefde hierdoor niet te worden aangepast.

Hoe was dit jaar slechter dan 2015?
Het jaar 2016 was in veel opzichten een desillusie. In 2015 had ik mijn doel bereikt van uitvinden waar ik zou gaan wonen als ik wegging uit de kliniek. In 2016 was ik vrijwel het hele jaar bezig met, tja, wat eigenlijk? Ik moest van mijn psycholoog oefenen met thuis zijn maar wist niet wat ik eigenlijk moest oefenen. Nog altijd is niet duidelijk hoe mijn situatie eruit gaat zien thuis qua daginvulling en ambulante zorg. Mijn man heeft gelukkig wel enige zekerheid wat betreft zijn werk maar dat is ook maar relatief.

Waar had je meer tijd aan willen besteden?
Schrijven, zeep maken, gezelligheid met mijn man en sport. In het algemeen had ik meer tijd moeten steken in voor mezelf zorgen en minder in piekeren en somberen.

Wat was je favoriete tv-programma in 2016?
Ik heb niet heel veel tv gekeken in 2016. Daar had ik ook meer tijd aan willen besteden, want ik was degene die graag een tv wou en nou kijkt mijn man vooral. In het begin van het jaar keek ik regelmatig naar herhalingen van Dr. G.: Medical Examiner. Ik nam ook in april een gratis maand Netflix en keek toen vooral naar Forensic Files. Ziet er, nu ik in december betaald heb voor een maand, naar uit dat die serie niet meer te bekijken is in Nederland.

Als je jezelf op 1 januari 2016 een advies had kunnen geven…
Kom voor jezelf op! Laat niet over je heen lopen!

Hoe ben je dit jaar gegroeid als persoon?
Ik laat minder over me heen lopen. In dat opzicht had ik dat advies op 1 januari 2016 niet nodig. Dit vindt overigens niet iedereen een gode eigenschap. Ik heb namelijk nog niet echt geleerd subtiel voor mezelf op te komen.

Wat is het belangrijkste dat je leerde dit jaar?
Ik heb niet echt een positieve levensles geleerd in 2016.

Welke goede voornemens bedacht je voor 2017?
Ik denk dat dit een typefout is en 2016 moet zijn, want hieronder staat al een vraag over 2017. Ik had in 2016 best veel voornemens en doelen. Heb er niet veel bereikt helaas. Voor 2017 noem ik het dan ook meer dromen.

Welke goede voornemens behoud je voor 2017?
De belangrijkste is oprotten uit de kliniek.

Hoe was jouw 2016?

Dromen voor 2017

Wauw, het is alweer 2017! De tijd vliegt en gaat tegelijk tergend langzaam. Ik heb in december nauwelijks geblogd op dit blog. Ik merk namelijk, zoals al jaren, dat twee blogs tegelijk redelijk vaak updaten, niet echt werkt. Toch wil ik het niet opgeven. Ik ga ook niet weer een nieuwe blog starten omdat ik de laatste tijd over dit blog niet zo tevreden was. Dat heeft namelijk geen zin.

Als mijn eerste dagen van het jaar een indicatie zijn voor hoe het de rest van het jaar gaat, ben ik niet blij. Dat gold echter vorig jaar en het jaar daarvoor volgens mij ook. Ik ben gewoon niet zo in mijn hum tijdens en vlak na de feestdagen.

Dit jaar heb ik geen zin in goede voornemens waar ik me toch niet aan houd. Ik heb er echter wel zin in om een lijstje met doelen te maken. Ik noem ze alleen meer dromen, omdat dat minder verplichtend klinkt.

1. Bloggen. Ik hoop vooral dat ik dit blog ga blijven volhouden. In 2015 en 2016 startte ik om de paar maanden een nieuw Nederlandstalig blog, omdat ik dan weer niet vaak genoeg gepost had op de oude versie. Dat heeft, zoals ik zei, geen zin. Ik hoop dus dat ik aan het eind van het jaar nog steeds op AstridVanWoerkom.com blog. Ik heb eind 2016 ook mijn Engelstalige blog wat verwaarloosd. Laat ik me niet, zoals e jaren hiervoor, voornemen tweemaal per week te bloggen. Dat gaat me toch niet consequent lukken. Ik hoop dus gewoon ook dat ik beide blogs – deze en mijn Engelstalige – nog in de lucht heb aan het eind van het jaar.

2. Lezen. Ik was oorspronkelijk van plan aan een leeschallenge mee te doen in 2017 maar ik kon er geen vinden die niet te veel druk oplegde. Ik ga dus geen aantal boeken noemen wat ik moet lezen. Wel hoop ik veel interessant leesvoer te ontdekken. Dit zal vooral Engelstalig leesvoer zijn, vanwege mijn abonnement op Bookshare. Ik heb nog een best lange to-readlijst maar zal vast nog wel meer ontdekken.

3. Creatief. Ik hoop de zeephobby voort te zetten dit jaar. De laatste maanden is dit er wat bij ingeschoten. Nu ga ik sinds twee weken naar een andere dagbesteding op het terrein van de GGZ-instelling. Hier heb ik afgesproken onder andere met de zeephobby bezig te gaan. Mijn eerste twee zeepjes waren compleet mislukt, werkelijk nog slechter dan die uit juni. Ik geef echter niet op!

4. Geuren. Ik ben sinds een paar dagen lid van een superleuke groep op Facebook over geurkaarsen en waxmelts. Ik heb nu weer helemaal zin om allerlei waxmelts uit te proberen. Ga die dus binnenkort eens shoppen. Verder hoop ik nog veel beautyproducten te ontdekken. Ik wil ook eindelijk eens bij een parfumerie advies vragen over een geur die goed bij me zou passen. Ik heb namelijk maar één geurtje ooit geshopt en dat was geen succes.

5. Technologie. Dit jaar wordt het waarschijnlijk tijd voor een nieuwe computer. Het ding doet het nog maar begint al aardig kuren te vertonen. Ik ga me dus ergens dit jaar oriënteren op een andere en die vervolgens kopen. Ik hoop ook echt zo dat ik dit jaar training kan gaan volgen om een smartphone te leren gebruiken. Als dat lukt, wil ik ook dolgraag een smartphone.

6. Gezondheid. Ik hoop dat ik me de rest van het jaar lichamelijk en psychisch beter voel dan de eerste dagen van 2017. Ik hoop vooral dat ik van die eeuwige vermoeidheid af kom. Uiteraard moet ik nog altijd flink wat kilo’s kwijt, dus bij deze het verplichte voornemen om af te vallen. Zo, nou kan ik het voor de rest van het jaar weer vergeten tot ik in 2018 concludeer dat ik het niet gehaald heb. Nee, grapje maar ik merk dat ik hoog in de frustratie zit en dus wil gaan (vr)eten.

7. Weg uit de kliniek, potverdrie. Ik keek een paar dagen geleden naar mijn doelen voor 2016 en was er blijkbaar toen minder zeker van dat dit zou lukken dan ik dacht. Het is ook niet gelukt dus. Daarom stel ik me nu als keihard doel dat ik dit jaar opdonder uit de kliniek. Nou loopt mijn indicatie ook eind dit jaar af, dus als ik niet uit mezelf oprot, trapt men me er gewoon uit.

The Christmas Tag

Wauw, de tijd vliegt: nog niet eens twee weken en dan is het al Kerst. Ik ben er niet dol op moet ik toegeven. Alles loopt anders dan anders en de hele afdeling wordt versierd. Op zich niet erg, ware het niet da tik al tig keer tegen één van de vier kerstbomen aangelopen ben. Toch vind ik Kerst soms ook wel wat hebben. Vandaag vul ik om die reden The Christmas Tag in.

Wat is je favoriete kerstliedje?
It’s Gonna Be a Cold, Cold Christmas van Dana. Dat is al jaren mijn favoriete kerstliedje maar ik moet elk jaar opzoeken wie de zangeres ook alweer was.

Wat is je favoriete kerstfilm?
Ik ken nauwelijks kerstfilms. Home Alone is eigenlijk de enige waarvan ik wel eens een stukje gezien heb maar vind er niks aan.

Wat staat er bovenaan jouw kerstverlanglijstje?
Ik heb geen verlanglijstje. Wij doen nooit aan cadeaus met Kerst en trouwens ook al tien jaar niet met Sinterklaas. Lekker eten is wel het leukste aan Kerst, dus dat dan maar.

Wat is je favoriete make-uplook voor Kerst?
Ik draag bijna nooit make-up. De enige keer dat ik speciaal voor Kerst een uitzondering makte, was voor het kerstdiner van het blindenrevalidatiecentrum in 2005. Ik vind het namelijk niet fijn me voor Kerst op te tutten – doe dat liever gewoon als ik er zin in heb.

Wat draag je het liefst tijdens Kerst?
Net als met make-up vind ik het niet fijn om me met kleding uit te dossen voor Kerst. Ik draag waarschijnlijk dit jaar dus mijn bruine of zwarte coltrui op een spijkerbroek. Die coltruien zitten namelijk het lekkerst van al mijn truien en vesten.

Speel je liever buiten in de sneeuw of geniet je binnen van een kop warme chocolademelk?
Ik blijf binnen! Ik heb echt iets tegen sneeuw, zeker als ik buiten ben. Kan daar sinds ik niks meer zie echt niet van genieten. Warme chocolademelk daarentegen… mmm.

Hoe ziet jouw ideale Kerst eruit?
Gewoon als iedere andere dag maar dan met lekkerder eten. Helaas ben ik niet zo van het luxe eten, dus als mijn man eens goed zijn best gedaan heeft op een kalkoen, kan ik dat meestal niet waarderen. Ik ben dol op kalkoen maar dan zonder rare dingen erdoorheen.

Wat ga je doen dit jaar met Kerst?
Eerste Kerstdag naar mijn schoonouders. Tweede Kerstdag weet ik nog niet. Waarschijnlijk ben ik dan gewoon thuis bij mijn man.

Heb je een echte kerstboom of een neppe?
Thuis hebben we geen kerstboom, want Barry (de kat) klimt daar waarschijnlijk in. Op de afdeling hebben we vier neppe kerstbomen.

Wat voor kleur ballen zitten er in de boom?
Geen idee.

Wat is je favoriete kerstsnack?
Kaneelstereen van Bolletje. Die hadden we ooit een aantal jaar terug op de afdeling en sindsdien zoek ik me er elk jaar rot naar. Verder houd ik ook van schuimkransjes en alelrlei soorten hartige snacks.

Ben ik de enige die Kerst niet super vindt?

Terugblik #5: conflict met mijn behandelaar

Het is alweer even geleden dat ik een teruglik geschreven heb – of überhaupt heb geblogd. Ik vind het lastig om motivatie te vinden en ben ook veel met andere dingen bezig. Vooral met het voor mezelf opkomen richting mijn behandelaar en psychiater. Hieronder zal ik hierover vertellen.

Diagnose

Zoals ik al eerder schreef, is mijn diagnose de laatste tijd nogal herzien. In het kort komt het erop neer dat ik om allerlei wisselende redenen ineens geen autisme meer heb maar een persoonlijkheidsstoornis. Eerst was het dat autisme niet mag worden vastgesteld als je een waterhoofd hebt. Dit is grote onzin. Toen was het dat de dossiers van mijn vorige diagnoses zijn verdwenen. Toen weer dat mijn psycholoog niks had gehoord van mijn vader. Ik weet niet precies wat ze had willen horen, want ze heeft nooit om mijn vader gevraagd. Ten slotte voldeed ik “gewoon” niet aan de criteria. En oh ja, het feit dat ik geregeld twijfel of ik wel zelfstandig kan wonen, bewees dat ik een afhankelijke persoonlijkheid heb. Ik wil niet veel zeggen maar wat verwacht je dan na negen jaar opname? Een groot deel van mijn medepatiënten laat passief of actief weten tot hun 120ste op de afdeling te willen blijven. Die hebben toch ook niet allemaal een afhankelijke persoonlijkheidsstoornis?

Het belangrijkste conflictpunt is overigens niet of ik een persoonlijkheidsstoornis heb of niet maar of ik autisme heb of niet. Zelfs dat is wat zwart-wit gesteld, want ik ben een paar maanden terug akkoord gegaan met een diagnose van persoonlijkheidsverandering door hersenletsel. Het gaat er bij mij vooral om dat er voldoende erkenning is voor mijn beperkingen en dat die niet collectief als angst worden weggezet.

Ontslag?

Ruim twee weken terug vroeg ik aan mijn psycholoog uitleg over mijn diagnose. In dit gesprek liepen de emoties hoog op en zei ik dat ik erover dacht mezelf uit de kliniek te ontslaan. Ik schijn vervolgens tegen de verpleging te hebben gezegd dat ik inderdaad mijn spullen ging pakken. Mijn behandelaar werd gebeld en wilde mijn man spreken. Ik was toen net met hem aan de telefoon en had hem uitgelegd dat ik overwoog met otnslag te gaan. Mijn psycholoog ging er echter vauit dat ik diezelfde middag meteen met ontslag ging. Ze pushte dit naar mijn en mijn mans mening ook een beetje. Uiteindelijk ben ik een dag naar huis gegaan en heb vervolgens besloten toch niet acuut met ontslag te gaan. Ik had namelijk nog een gesprek met de patiëntenvertrouwenspersoon (PVP) gepland staan. Mocht ik daarna wel willen vertrekken, zou dat de week van 28 november plaatsvinden.

Second opinion

Ik had al eerder een gesprek met de PVP gehad over dit conflict. Toen had zij mij aangeraden een second opinion aan te vragen. Door omstandigheden is die second opinion niet gebeurd. Nu heb ik dit alsnog aangevraagd. Mijn psycholoog reageerde eerst dat ik dit met de psychiater moest bespreken. Dit klopt, want mijn psycholoog is geen hoofdbehandelaar. Toen ik vervolgens de psychiater mailde, reageerde die via de verpleging dat ik bij mijn eigen huisarts moest zijn. Dit klopt niet: voor een second opinion moet een medisch specialist een verwijzing regelen nar een andere arts van hetzelfde spcialisme.

Uiteindelijk heeft de PVP mijn psychiater overtuigd om de second opinion alsnog te regelen. Wel is het zo dat het traject met betrekking tot mijn ontslag uit de kliniek gewoon doorloopt. Dat wil zeggen dat ik met de huidige diagnose aangemeld ga worden voor ambulante zorg. Ik heb mijn behandelaar wel verzocht hierbij aan te tekenen dat ik niet akkoord ben met de diagnose.

Emoties

Het hele proces roept veel eoties bij me op. Ik weet dat een second opinion betekent dat mogelijk mijn ouders weer geïnterviewd moeten worden voor een hetero-anamnese (naastenonderzoek). Dit was de vorige twee keer erg confronterend. Mijn ouders hebben wel aangegeven bereid te zijn nog een keer deel te nemen aan een hetero-anamnese.

Het feit dat er dus inderdaad mensen zijn die niet vinden dat autisme me niet zou moeten belemmeren maar dat ik het überhaupt niet heb, verbaast me ergens ook. Ik weet dat er een kans is dat de second opinion uitwijst dat ik geen autisme heb maar ik vind me dit moeilijk voor te stellen. Ik denk dan echt: “Hoe dom kun je zijn?” Mogelijk ben ik daarin echter super kortzichtig.

Nog meer doucheproducten die ik gebruik

Afgelopen zomer schreef ik een post met mijn favoriete douchegels van dat moment. Inmiddels heb ik weer veel nieuwe doucheproducten uitgeprobeerd. Wil je weten wat ik ervan vind? Lees dan verder.

The Body Shop Shea Shower Cream

1. The Body Shop Shea Shower Cream. Deze kocht ik in The Body Shop in Nijmegen met een tegoedbon die ik met rentepunten van de ING had gekocht. Ik wilde eigenlijk de cocoa butter shower gel uitproberen maar die hadden ze niet. De shea shower cream is lekker schuimend maar heeft niet veel geur. Sheaboter heeft sowieso niet veel geur, dus het is niet dat ik meer had verwacht.

Therme Zen White Lotus Shower Satin douchecrème

2. Therme Zen White Lotus Shower Satin doouchecrème. Deze douchegel kreeg ik van mijn ouders voor mijn verjaardag. Ik heb echter zo’n grote verzameling douchegels dat ik er lang niet aan toekwam hem te gebruiken. Het is een fijn schuimende douchegel die lekker ruikt. Echt lekker om mee te relaxen.

Therme Ylang Ylang Shower Satin douchecrème

3. Therme Ylang Ylang Shower Satin douchecrème. NOg een shower gel van Therme. Deze douchegel kocht ik bij Drogisterij.net. Ik was erg benieuwd naar de geur van ylang ylang, waar ik goede verhalen over gehoord had. Inderdaad valt deze douchegel niet tegen. Ik kocht de fles met 500ml inhoud. Enig nadeel hiervan is dat hij een enorme schroefdop heeft, die je eraf moet halen voor je de douchegel uit de fles kunt spuiten.

Rituals Samurai Ice Shower

4. Rituals Samurai Ice Shower. In de reacties op mijn post afgelopen zomer werd mij Rituals aangeraden. Toen ik dus een paar maanden terug op Kroonenburg was, sleepte ik mijn man er mee naar binnen. Ik had echter geen idee wat ik wilde kopen, dus koos voor o.a. deze shower gel. Ik vind hem fijn voor een oppeppende douche maar verder ben ik er niet heel erg over te spreken.

Rituals Hammam Olive Secret Shower Paste

5. Rituals Hammam Olive Secret Shower Paste. Ook deze kocht ik op Kroonenburg. Deze shower paste is bedoeld als voorbereiding op het scrubben. Jammer dat ik dat niet wist en geen bijpassende scrub heb. Het spul voelt een beetje vreemd aan, inderdaad als een pasta. De geur is wel fijn.

Cien Coco Bahama shower cream van de Lidl

6. Cien Coco Bahama shower cream van de Lidl. Als laatste een favoriet voor dagelijks gebruik. Ik ben echt helemaal dol op kokosgeur en deze ruikt heel sterk. Echt een budgettopper!

Al met al vallen sommige doucheproducten weer wat tegen maar over de meeste ben ik toch wel te spreken.

Wereldprematurendag: leven met “prematurensyndroom”

Vandaag is het wereldprematurendag. Vorig jaar hoorde ik hier voor het eerst over in een groep voor ouders van prematuur geboren kinderen. Vaak ligt de nadruk ook op ouders van baby’s of jonge kinderen. Logisch natuurlijk, want de couveusetijd is heel heftig voor ouders en baby. Ik wil echter benadrukken dat te vroeg geboren kinderen groot worden en sooms leven met de gevolgen van hun vroeggeboorte.

Zelf leef ik nu dertig jaar met “prematurensyndroom”. Deze term werd bedacht op de Engelstalige PREEMIE-CHILD mailing list. Met “prematurensyndroom” wordt en complex van problemen bedoeld die te vroeg geboren kinderen vaker hebben. Vaak zijn deze problemen niet eenduidig te diagnosticeren. Het gaat bijvoorbeeld om kenmeren van autisme, ADHD, leer- en gedragsstoornissen maar wat het precies is, is niet duidelijk. “Prematurensyndroom” kan het gevolg zijn van complicaties in de couveuse, zoals in mijn geval een hersenbloeding en waterhoofd. Dit hoeft echter niet, want ook kinderen zonder deze complicaties, kunnen ontwikkelingsproblemen krijgen.

Sommige aandoeningen die vaker voorkomen bij prematuren, zijn natuurlijk wel duidelijk. Prematurenretinopathie (ROP) kan bijvoorbeeld leiden tot slechtziendheid of blindheid en dit is objectief vast te stellen. De aanwezigheid van deze beperkingen kan echter de diagnostiek van ontwikkelingsproblemen bemoeilijken. Zo loop ikzelf regelmatig tegen het idee aan dat het normaal is voor een blinde om sociaal-emotioneel achter te lopen. Daarnaast speelt mee dat bij de volwassenen van nu op de kindelreeftijd relatief lichte problemen zoals Asperger of ADD niet werden vastgesteld.

Bij mij speelt ook mee dat mijn ouders liever niet hadden dat ik etiketjes kreeg, omdat dit mij zou belemmeren. Mijn vader mailde me een paar maanden geleden, in antwoord op vragen van mij, dat symptomen van Asperger al vroeg duidelijk waren. Hij bestrijdt echter dat dit een “ernstige ziekte” (sic) is. Uiteindelijk duurde het tot mijn twintigste voor ik officieel de diagnose Asperger kreeg. Nu ben ik tien jaar verder en is deze diagnose er weer afgehaald. Ook de ontwikkelingsstoornis NAO die mijn psycholoog naast persoonlijkheidsproblematiek zou vaststellen, is verdwenen. Volgens mijn psycholoog moet men uit de diagnose “congenitale hydrcefalie” maar afleiden dat ik mogelijk neuropsychologische beperkingen kan hebben. Hydrocefalie is waterhoofd. Congenitaal is aangeboren, wat bij mij dus niet klopt. Er staat echter zoveel onzin in mijn behandelplan dat ik deze slak maar spaar.

“Prematurensyndroom” is natuurlijk geen echte te diagnosticeren aanodening. Het punt van deze term is juist om te benadrukken dat er bij te vroeg geboren mensen problemen kunnen spelen die niet altijd helder zijn vast te prikken. Vaak gaat het om meerdere beperkingen bij elkaar, zoals in mijn geval mijn blindheid, prikkelverwerkingsproblemen, moeite met organiseren, emotieregulatieproblemen enz.

Overigens heb ik ook wel gehoord dat persoonlijkheidsstoornissen en andere problemen die pas in de puberteit of later ontstaan, vaker voorkomen bij te vroeg geboren mensen. Zo hebben veel prematuren hechtingsproblemen, die dan weer net niet onder de noemer “hechtingsstoornis” vallen, want drie maanden ziekenhuis is waarschijnlijk niet erg genoeg.

Het idee achter “prematurensyndroom” is zoals ik zei niet om een diagnostische categorie te bedenken maar om te benadrukken dat vroeggeboorte risico’s met zich meebrengt. Het is ook een oproep aan professionals om kinderen en volwassenen met een problematische ontwikkeling serieus te nemen, of ze nou binnen de hokjes passen of niet.

Geurendagboek #1

Zo’n twee weken geleden kocht ik een elektrische waxmeltbrander van de Xenos. Ik vind het tot nu toe een geweldig ding en brand er elke dag wel iets in. Vandaag deel ik met jullie welke geuren ik tot nu toe in mijn waxmeltbrander heb gedaan en wat ik ervan vind. Het idee voor deze post heb ik van Jessica J..

Geuren van de Xenos

Bij de waxmeltbrander zaten twee waxmelts in de geur “katoen”. Dit leek me van tevoren al geen fijne geur en hier heb ik gelijk in gekregen. Het is een vrij sterke geur van was die net uit de machine komt. Prima als je was fris ruikt maar dan ruik je dit ook niet op bij wijze van spreken een kilometer afstand.

Om aan het minimum bestelbedrag voor de webwinkel te komen, kocht ik nog wat waxmelts in de geur van passiebloem erbij. Ik had eigenlijk wel kunnen bedenken dat deze me niet zou bevallen, want als ik zeep maak, ben ik ook niet dol op bloemige geuren. Ik denk dat ik passiebloem in mijn gedachten linte aan passievrucht, wat ik wel een lekkere geur vind. De passiebloemwaxmelts zijn beter dan die met de geur van katoen maar nog niet echt mijn favoriet.

Yankee Candles waxmelts

Ik besloot na een paar dagen ook wat waxmelts van Yankee Candles te kopen. Ik kocht deze online bij My Candle Store. Ik koos voor vijf verschillende wax tarts: cappuccino truffle, vanilla cupcake, honey clementine, amber moon en black coconut. Drie ervan heb ik inmiddels gebrand.

De eerte tart die ik brandde, was de cappuccino truffle tart. Tjee, wat heb ik een spijt dat ik hem in zijn geheel in de waxmeltbrander heb gedaan en niet een stuk afgebroken heb. Dit is namelijk een verrukkelijke geur! Ik heb er wel drie dagen van genoten. Omdat ik hem echter niet afwisselde met een andere geur, was ik er na steeds een tijd branden wel aan gewend. Het is een mierzoete geur. De geuroten zijn koffie, chocolade, suiker en vanille. De chocoladegeur heb ik niet geroken en de koffiegeur komt pas na een tijd echt tot zijn recht. Ik vind de zoete geuren van suiker en vanille echt heerlijk.

Toen deze geur op was, ging ik over op black coconut. Ik moet eerlijk zeggen dat ik deze geur wat zoet vind voor kokos. Niet slecht natuurlijk, want zoals ik al zei, ben ik dol op zoete geuren. Het deed me echter niet zo duidelijk aan kokosnoot denken.

De laatste Yankee Candles geur die ik tot nu toe heb gebrand, is honey clementine. De geurnoten in deze waxmelt zijn sinaasappelschil en honing. Ik had mandarijn verwacht, dus vond ik de geur in het begin veel te zuur. Het is echt een geur waaraan ik moet wennen. De honing herken ik maar heel vaag.

Sommige geuren die ik tot nu toe gebrand heb, ruiken duidelijk anders dan ik verwacht had. Toch ben ik nog steeds erg blij met mijn waxmeltbrander. Vooral de Yankee Candles geuren bevallen me goed.

Heb jij wel eens een geurkaars of waxmelt van Yankee Candles gebrand?

Psychisch ziek zijn en een kinderwens

Vorige week was het de week van de vruchtbaarheid. Vandaag las ik op Kinderwensbloggers.comover het voorstel om ook een dag van de kinderwens in te lassen. Dit vind ik heel mooi, want ongewilde kinderloosheid heeft niet per definitie met vruchtbaarheidsproblemen te maken. Ikzelf ben ongewenst kinderloos maar voor zover ik weet niet onvruchtbaar. Vandaag wil ik mijn verhaal delen. Ik heb al eens eerder op een oud blog geschreven over mijn moeilijke keuze om niet voor kinderen te gaan. Vandaag publiceer ik een ge-updatete versie van deze post.

Toen ik jong was, was ik er altijd van overtuigd dat ik later kinderen zou krijgen. Het was niet speciaal dat ik een moedergevoel had, maar ik kon me tegelijk niet voorstellen dat iemand niet van kinderen hield. Duh, ik was zelf kind, en wie hield er nou niet van mij? 😉 Bovendien: huisje, boompje, beestje en kindje, dat hoorde gewoon. Ik had nooit vriendjes en toch ging ik ervanuit dat ik later een gezin zou stichten.

Hier begon ik pas aan te twijfelen toen het psychisch minder goed met me ging na de middelbare school. Niet dat het op de middelbare school wel goed ging, maar ik dacht dat dit bij de puberteit hoorde. Pas toen ik op mijn 21ste in een psychiatrische crisis belandde, wist ik dat ik (een deel van) mijn dromen moest laten varen. Niet dat een kind toen hoog op mijn verlanglijstje stond, dus ik was er niet echt mee bezig. Dat kwam pas ongeveer drie jaar geleden.

Het krijgen van kinderen is niet iets waar je licht over moet denken, ook als je ogenschijnlijk geen problemen hebt. Als je een psychische ziekte hebt, is het echter een extra lastige beslissing.

Voor de duidelijkheid: ik vind niet dat een psychische ziekte of welke beperking dan ook per definitie betekent dat je geen kinderen zou mogen krijgen. Daarentegen is een kind geen recht, maar een verantwoordelijkheid. Hier moet je je bewust van zijn.

Er zijn verschillende redenen waarom het extra lastig kan zijn om voor kinderen te gaan als je een psychiatrische ziekte hebt. Zo kan het zijn dat je medicijnen moet slikken om stabiel te blijven. Veel van deze medicijnen kunnen schadelijk zijn voor het ongeboren kind. Verder kunnen een zwangerschap en de bijbehorende hormonale schommelingen, je problemen verergeren. Ben je van plan zwanger te worden, dan kun je voor advies over dit soort zaken je laten doorverwijzen naar een POP-poli (psychiatrie, obstetrie, pediatrie). Hier werken psychiaters, verloskundigen en kinderartsen samen om zwangere vrouwen en nieuwe moeders met psychische beperkingen te begeleiden. Je kunt bijvoorbeeld advies krijgen over welke medicatie niet schadelijk is voor je ongeboren kind.

Daarnaast is het belangrijk na te denken over het welzijn en de opvoeding van je eventuele toekomstige kind. Kun je een kind een veilig en geborgen thuis bieden? Heb je voldoende steun van familie, vrienden en eventueel professionals voor als je een mindere periode doormaakt?

Ik zit zelf langdurig opgenomen in de psychiatrie. Zolang ik opgenomen zit, is een kind krijgen uiteraard uitgesloten. Ik ben er echter 99% zeker van dat ik ook later geen kind zou kunnen opvoeden. Dit is een moeilijk gegeven, want ergens zou ik het wel willen kunnen.

Als je besluit dat voor jou een kind krijgen er niet in zit, is het belangrijk te bedenken waar je wel voldoening uit haalt, zeker als je altijd graag moeder hebt willen worden. Dit kan nog extra moeilijk zijn als je door je psychische beperking niet kunt werken en dus ook daar misschien een droom hebt moeten laten gaan. Bedenk dan waar jij toch tevreden over kunt zijn in je leven. Voor mij is dat bijvoorbeeld het feit dat ik goed kan schrijven.

Het kan ook helpen om steun te zoeken bij andere (ongewenst) kinderloze mensen. Ik vind het dan nog vaak moeilijk om me open te stellen, omdat ik bang ben voor vooroordelen. Ik heb immers een andere reden waarom ik geen kinderen zal krijgen dan de meeste ongewnest kinderloze mensen. Ik denk dan soms: “Het is toch mijn eigen keuze, waar doe ik moeilijk over?” Toch heb ik tot nu toe meestal wel begrip gekregen voor mijn situatie.