Terugblik #5: conflict met mijn behandelaar

Het is alweer even geleden dat ik een teruglik geschreven heb – of überhaupt heb geblogd. Ik vind het lastig om motivatie te vinden en ben ook veel met andere dingen bezig. Vooral met het voor mezelf opkomen richting mijn behandelaar en psychiater. Hieronder zal ik hierover vertellen.

Diagnose

Zoals ik al eerder schreef, is mijn diagnose de laatste tijd nogal herzien. In het kort komt het erop neer dat ik om allerlei wisselende redenen ineens geen autisme meer heb maar een persoonlijkheidsstoornis. Eerst was het dat autisme niet mag worden vastgesteld als je een waterhoofd hebt. Dit is grote onzin. Toen was het dat de dossiers van mijn vorige diagnoses zijn verdwenen. Toen weer dat mijn psycholoog niks had gehoord van mijn vader. Ik weet niet precies wat ze had willen horen, want ze heeft nooit om mijn vader gevraagd. Ten slotte voldeed ik “gewoon” niet aan de criteria. En oh ja, het feit dat ik geregeld twijfel of ik wel zelfstandig kan wonen, bewees dat ik een afhankelijke persoonlijkheid heb. Ik wil niet veel zeggen maar wat verwacht je dan na negen jaar opname? Een groot deel van mijn medepatiënten laat passief of actief weten tot hun 120ste op de afdeling te willen blijven. Die hebben toch ook niet allemaal een afhankelijke persoonlijkheidsstoornis?

Het belangrijkste conflictpunt is overigens niet of ik een persoonlijkheidsstoornis heb of niet maar of ik autisme heb of niet. Zelfs dat is wat zwart-wit gesteld, want ik ben een paar maanden terug akkoord gegaan met een diagnose van persoonlijkheidsverandering door hersenletsel. Het gaat er bij mij vooral om dat er voldoende erkenning is voor mijn beperkingen en dat die niet collectief als angst worden weggezet.

Ontslag?

Ruim twee weken terug vroeg ik aan mijn psycholoog uitleg over mijn diagnose. In dit gesprek liepen de emoties hoog op en zei ik dat ik erover dacht mezelf uit de kliniek te ontslaan. Ik schijn vervolgens tegen de verpleging te hebben gezegd dat ik inderdaad mijn spullen ging pakken. Mijn behandelaar werd gebeld en wilde mijn man spreken. Ik was toen net met hem aan de telefoon en had hem uitgelegd dat ik overwoog met otnslag te gaan. Mijn psycholoog ging er echter vauit dat ik diezelfde middag meteen met ontslag ging. Ze pushte dit naar mijn en mijn mans mening ook een beetje. Uiteindelijk ben ik een dag naar huis gegaan en heb vervolgens besloten toch niet acuut met ontslag te gaan. Ik had namelijk nog een gesprek met de patiëntenvertrouwenspersoon (PVP) gepland staan. Mocht ik daarna wel willen vertrekken, zou dat de week van 28 november plaatsvinden.

Second opinion

Ik had al eerder een gesprek met de PVP gehad over dit conflict. Toen had zij mij aangeraden een second opinion aan te vragen. Door omstandigheden is die second opinion niet gebeurd. Nu heb ik dit alsnog aangevraagd. Mijn psycholoog reageerde eerst dat ik dit met de psychiater moest bespreken. Dit klopt, want mijn psycholoog is geen hoofdbehandelaar. Toen ik vervolgens de psychiater mailde, reageerde die via de verpleging dat ik bij mijn eigen huisarts moest zijn. Dit klopt niet: voor een second opinion moet een medisch specialist een verwijzing regelen nar een andere arts van hetzelfde spcialisme.

Uiteindelijk heeft de PVP mijn psychiater overtuigd om de second opinion alsnog te regelen. Wel is het zo dat het traject met betrekking tot mijn ontslag uit de kliniek gewoon doorloopt. Dat wil zeggen dat ik met de huidige diagnose aangemeld ga worden voor ambulante zorg. Ik heb mijn behandelaar wel verzocht hierbij aan te tekenen dat ik niet akkoord ben met de diagnose.

Emoties

Het hele proces roept veel eoties bij me op. Ik weet dat een second opinion betekent dat mogelijk mijn ouders weer geïnterviewd moeten worden voor een hetero-anamnese (naastenonderzoek). Dit was de vorige twee keer erg confronterend. Mijn ouders hebben wel aangegeven bereid te zijn nog een keer deel te nemen aan een hetero-anamnese.

Het feit dat er dus inderdaad mensen zijn die niet vinden dat autisme me niet zou moeten belemmeren maar dat ik het überhaupt niet heb, verbaast me ergens ook. Ik weet dat er een kans is dat de second opinion uitwijst dat ik geen autisme heb maar ik vind me dit moeilijk voor te stellen. Ik denk dan echt: “Hoe dom kun je zijn?” Mogelijk ben ik daarin echter super kortzichtig.

Nog meer doucheproducten die ik gebruik

Afgelopen zomer schreef ik een post met mijn favoriete douchegels van dat moment. Inmiddels heb ik weer veel nieuwe doucheproducten uitgeprobeerd. Wil je weten wat ik ervan vind? Lees dan verder.

The Body Shop Shea Shower Cream

1. The Body Shop Shea Shower Cream. Deze kocht ik in The Body Shop in Nijmegen met een tegoedbon die ik met rentepunten van de ING had gekocht. Ik wilde eigenlijk de cocoa butter shower gel uitproberen maar die hadden ze niet. De shea shower cream is lekker schuimend maar heeft niet veel geur. Sheaboter heeft sowieso niet veel geur, dus het is niet dat ik meer had verwacht.

Therme Zen White Lotus Shower Satin douchecrème

2. Therme Zen White Lotus Shower Satin doouchecrème. Deze douchegel kreeg ik van mijn ouders voor mijn verjaardag. Ik heb echter zo’n grote verzameling douchegels dat ik er lang niet aan toekwam hem te gebruiken. Het is een fijn schuimende douchegel die lekker ruikt. Echt lekker om mee te relaxen.

Therme Ylang Ylang Shower Satin douchecrème

3. Therme Ylang Ylang Shower Satin douchecrème. NOg een shower gel van Therme. Deze douchegel kocht ik bij Drogisterij.net. Ik was erg benieuwd naar de geur van ylang ylang, waar ik goede verhalen over gehoord had. Inderdaad valt deze douchegel niet tegen. Ik kocht de fles met 500ml inhoud. Enig nadeel hiervan is dat hij een enorme schroefdop heeft, die je eraf moet halen voor je de douchegel uit de fles kunt spuiten.

Rituals Samurai Ice Shower

4. Rituals Samurai Ice Shower. In de reacties op mijn post afgelopen zomer werd mij Rituals aangeraden. Toen ik dus een paar maanden terug op Kroonenburg was, sleepte ik mijn man er mee naar binnen. Ik had echter geen idee wat ik wilde kopen, dus koos voor o.a. deze shower gel. Ik vind hem fijn voor een oppeppende douche maar verder ben ik er niet heel erg over te spreken.

Rituals Hammam Olive Secret Shower Paste

5. Rituals Hammam Olive Secret Shower Paste. Ook deze kocht ik op Kroonenburg. Deze shower paste is bedoeld als voorbereiding op het scrubben. Jammer dat ik dat niet wist en geen bijpassende scrub heb. Het spul voelt een beetje vreemd aan, inderdaad als een pasta. De geur is wel fijn.

Cien Coco Bahama shower cream van de Lidl

6. Cien Coco Bahama shower cream van de Lidl. Als laatste een favoriet voor dagelijks gebruik. Ik ben echt helemaal dol op kokosgeur en deze ruikt heel sterk. Echt een budgettopper!

Al met al vallen sommige doucheproducten weer wat tegen maar over de meeste ben ik toch wel te spreken.

Wereldprematurendag: leven met “prematurensyndroom”

Vandaag is het wereldprematurendag. Vorig jaar hoorde ik hier voor het eerst over in een groep voor ouders van prematuur geboren kinderen. Vaak ligt de nadruk ook op ouders van baby’s of jonge kinderen. Logisch natuurlijk, want de couveusetijd is heel heftig voor ouders en baby. Ik wil echter benadrukken dat te vroeg geboren kinderen groot worden en sooms leven met de gevolgen van hun vroeggeboorte.

Zelf leef ik nu dertig jaar met “prematurensyndroom”. Deze term werd bedacht op de Engelstalige PREEMIE-CHILD mailing list. Met “prematurensyndroom” wordt en complex van problemen bedoeld die te vroeg geboren kinderen vaker hebben. Vaak zijn deze problemen niet eenduidig te diagnosticeren. Het gaat bijvoorbeeld om kenmeren van autisme, ADHD, leer- en gedragsstoornissen maar wat het precies is, is niet duidelijk. “Prematurensyndroom” kan het gevolg zijn van complicaties in de couveuse, zoals in mijn geval een hersenbloeding en waterhoofd. Dit hoeft echter niet, want ook kinderen zonder deze complicaties, kunnen ontwikkelingsproblemen krijgen.

Sommige aandoeningen die vaker voorkomen bij prematuren, zijn natuurlijk wel duidelijk. Prematurenretinopathie (ROP) kan bijvoorbeeld leiden tot slechtziendheid of blindheid en dit is objectief vast te stellen. De aanwezigheid van deze beperkingen kan echter de diagnostiek van ontwikkelingsproblemen bemoeilijken. Zo loop ikzelf regelmatig tegen het idee aan dat het normaal is voor een blinde om sociaal-emotioneel achter te lopen. Daarnaast speelt mee dat bij de volwassenen van nu op de kindelreeftijd relatief lichte problemen zoals Asperger of ADD niet werden vastgesteld.

Bij mij speelt ook mee dat mijn ouders liever niet hadden dat ik etiketjes kreeg, omdat dit mij zou belemmeren. Mijn vader mailde me een paar maanden geleden, in antwoord op vragen van mij, dat symptomen van Asperger al vroeg duidelijk waren. Hij bestrijdt echter dat dit een “ernstige ziekte” (sic) is. Uiteindelijk duurde het tot mijn twintigste voor ik officieel de diagnose Asperger kreeg. Nu ben ik tien jaar verder en is deze diagnose er weer afgehaald. Ook de ontwikkelingsstoornis NAO die mijn psycholoog naast persoonlijkheidsproblematiek zou vaststellen, is verdwenen. Volgens mijn psycholoog moet men uit de diagnose “congenitale hydrcefalie” maar afleiden dat ik mogelijk neuropsychologische beperkingen kan hebben. Hydrocefalie is waterhoofd. Congenitaal is aangeboren, wat bij mij dus niet klopt. Er staat echter zoveel onzin in mijn behandelplan dat ik deze slak maar spaar.

“Prematurensyndroom” is natuurlijk geen echte te diagnosticeren aanodening. Het punt van deze term is juist om te benadrukken dat er bij te vroeg geboren mensen problemen kunnen spelen die niet altijd helder zijn vast te prikken. Vaak gaat het om meerdere beperkingen bij elkaar, zoals in mijn geval mijn blindheid, prikkelverwerkingsproblemen, moeite met organiseren, emotieregulatieproblemen enz.

Overigens heb ik ook wel gehoord dat persoonlijkheidsstoornissen en andere problemen die pas in de puberteit of later ontstaan, vaker voorkomen bij te vroeg geboren mensen. Zo hebben veel prematuren hechtingsproblemen, die dan weer net niet onder de noemer “hechtingsstoornis” vallen, want drie maanden ziekenhuis is waarschijnlijk niet erg genoeg.

Het idee achter “prematurensyndroom” is zoals ik zei niet om een diagnostische categorie te bedenken maar om te benadrukken dat vroeggeboorte risico’s met zich meebrengt. Het is ook een oproep aan professionals om kinderen en volwassenen met een problematische ontwikkeling serieus te nemen, of ze nou binnen de hokjes passen of niet.

Geurendagboek #1

Zo’n twee weken geleden kocht ik een elektrische waxmeltbrander van de Xenos. Ik vind het tot nu toe een geweldig ding en brand er elke dag wel iets in. Vandaag deel ik met jullie welke geuren ik tot nu toe in mijn waxmeltbrander heb gedaan en wat ik ervan vind. Het idee voor deze post heb ik van Jessica J..

Geuren van de Xenos

Bij de waxmeltbrander zaten twee waxmelts in de geur “katoen”. Dit leek me van tevoren al geen fijne geur en hier heb ik gelijk in gekregen. Het is een vrij sterke geur van was die net uit de machine komt. Prima als je was fris ruikt maar dan ruik je dit ook niet op bij wijze van spreken een kilometer afstand.

Om aan het minimum bestelbedrag voor de webwinkel te komen, kocht ik nog wat waxmelts in de geur van passiebloem erbij. Ik had eigenlijk wel kunnen bedenken dat deze me niet zou bevallen, want als ik zeep maak, ben ik ook niet dol op bloemige geuren. Ik denk dat ik passiebloem in mijn gedachten linte aan passievrucht, wat ik wel een lekkere geur vind. De passiebloemwaxmelts zijn beter dan die met de geur van katoen maar nog niet echt mijn favoriet.

Yankee Candles waxmelts

Ik besloot na een paar dagen ook wat waxmelts van Yankee Candles te kopen. Ik kocht deze online bij My Candle Store. Ik koos voor vijf verschillende wax tarts: cappuccino truffle, vanilla cupcake, honey clementine, amber moon en black coconut. Drie ervan heb ik inmiddels gebrand.

De eerte tart die ik brandde, was de cappuccino truffle tart. Tjee, wat heb ik een spijt dat ik hem in zijn geheel in de waxmeltbrander heb gedaan en niet een stuk afgebroken heb. Dit is namelijk een verrukkelijke geur! Ik heb er wel drie dagen van genoten. Omdat ik hem echter niet afwisselde met een andere geur, was ik er na steeds een tijd branden wel aan gewend. Het is een mierzoete geur. De geuroten zijn koffie, chocolade, suiker en vanille. De chocoladegeur heb ik niet geroken en de koffiegeur komt pas na een tijd echt tot zijn recht. Ik vind de zoete geuren van suiker en vanille echt heerlijk.

Toen deze geur op was, ging ik over op black coconut. Ik moet eerlijk zeggen dat ik deze geur wat zoet vind voor kokos. Niet slecht natuurlijk, want zoals ik al zei, ben ik dol op zoete geuren. Het deed me echter niet zo duidelijk aan kokosnoot denken.

De laatste Yankee Candles geur die ik tot nu toe heb gebrand, is honey clementine. De geurnoten in deze waxmelt zijn sinaasappelschil en honing. Ik had mandarijn verwacht, dus vond ik de geur in het begin veel te zuur. Het is echt een geur waaraan ik moet wennen. De honing herken ik maar heel vaag.

Sommige geuren die ik tot nu toe gebrand heb, ruiken duidelijk anders dan ik verwacht had. Toch ben ik nog steeds erg blij met mijn waxmeltbrander. Vooral de Yankee Candles geuren bevallen me goed.

Heb jij wel eens een geurkaars of waxmelt van Yankee Candles gebrand?

Psychisch ziek zijn en een kinderwens

Vorige week was het de week van de vruchtbaarheid. Vandaag las ik op Kinderwensbloggers.comover het voorstel om ook een dag van de kinderwens in te lassen. Dit vind ik heel mooi, want ongewilde kinderloosheid heeft niet per definitie met vruchtbaarheidsproblemen te maken. Ikzelf ben ongewenst kinderloos maar voor zover ik weet niet onvruchtbaar. Vandaag wil ik mijn verhaal delen. Ik heb al eens eerder op een oud blog geschreven over mijn moeilijke keuze om niet voor kinderen te gaan. Vandaag publiceer ik een ge-updatete versie van deze post.

Toen ik jong was, was ik er altijd van overtuigd dat ik later kinderen zou krijgen. Het was niet speciaal dat ik een moedergevoel had, maar ik kon me tegelijk niet voorstellen dat iemand niet van kinderen hield. Duh, ik was zelf kind, en wie hield er nou niet van mij? 😉 Bovendien: huisje, boompje, beestje en kindje, dat hoorde gewoon. Ik had nooit vriendjes en toch ging ik ervanuit dat ik later een gezin zou stichten.

Hier begon ik pas aan te twijfelen toen het psychisch minder goed met me ging na de middelbare school. Niet dat het op de middelbare school wel goed ging, maar ik dacht dat dit bij de puberteit hoorde. Pas toen ik op mijn 21ste in een psychiatrische crisis belandde, wist ik dat ik (een deel van) mijn dromen moest laten varen. Niet dat een kind toen hoog op mijn verlanglijstje stond, dus ik was er niet echt mee bezig. Dat kwam pas ongeveer drie jaar geleden.

Het krijgen van kinderen is niet iets waar je licht over moet denken, ook als je ogenschijnlijk geen problemen hebt. Als je een psychische ziekte hebt, is het echter een extra lastige beslissing.

Voor de duidelijkheid: ik vind niet dat een psychische ziekte of welke beperking dan ook per definitie betekent dat je geen kinderen zou mogen krijgen. Daarentegen is een kind geen recht, maar een verantwoordelijkheid. Hier moet je je bewust van zijn.

Er zijn verschillende redenen waarom het extra lastig kan zijn om voor kinderen te gaan als je een psychiatrische ziekte hebt. Zo kan het zijn dat je medicijnen moet slikken om stabiel te blijven. Veel van deze medicijnen kunnen schadelijk zijn voor het ongeboren kind. Verder kunnen een zwangerschap en de bijbehorende hormonale schommelingen, je problemen verergeren. Ben je van plan zwanger te worden, dan kun je voor advies over dit soort zaken je laten doorverwijzen naar een POP-poli (psychiatrie, obstetrie, pediatrie). Hier werken psychiaters, verloskundigen en kinderartsen samen om zwangere vrouwen en nieuwe moeders met psychische beperkingen te begeleiden. Je kunt bijvoorbeeld advies krijgen over welke medicatie niet schadelijk is voor je ongeboren kind.

Daarnaast is het belangrijk na te denken over het welzijn en de opvoeding van je eventuele toekomstige kind. Kun je een kind een veilig en geborgen thuis bieden? Heb je voldoende steun van familie, vrienden en eventueel professionals voor als je een mindere periode doormaakt?

Ik zit zelf langdurig opgenomen in de psychiatrie. Zolang ik opgenomen zit, is een kind krijgen uiteraard uitgesloten. Ik ben er echter 99% zeker van dat ik ook later geen kind zou kunnen opvoeden. Dit is een moeilijk gegeven, want ergens zou ik het wel willen kunnen.

Als je besluit dat voor jou een kind krijgen er niet in zit, is het belangrijk te bedenken waar je wel voldoening uit haalt, zeker als je altijd graag moeder hebt willen worden. Dit kan nog extra moeilijk zijn als je door je psychische beperking niet kunt werken en dus ook daar misschien een droom hebt moeten laten gaan. Bedenk dan waar jij toch tevreden over kunt zijn in je leven. Voor mij is dat bijvoorbeeld het feit dat ik goed kan schrijven.

Het kan ook helpen om steun te zoeken bij andere (ongewenst) kinderloze mensen. Ik vind het dan nog vaak moeilijk om me open te stellen, omdat ik bang ben voor vooroordelen. Ik heb immers een andere reden waarom ik geen kinderen zal krijgen dan de meeste ongewnest kinderloze mensen. Ik denk dan soms: “Het is toch mijn eigen keuze, waar doe ik moeilijk over?” Toch heb ik tot nu toe meestal wel begrip gekregen voor mijn situatie.

Terugblik #4: behandelplan, weekendje bij mijn ouders en lekkere geuren

Ik heb al een hele tijd niet meer teruggeblikt. Natuurlijk heb ik al verteld dat ik een nieuwe diagnose heb en afgelopen week negen jaar opgenomen was maar er is de afgelopen tijd nog wel meer gebeurd. Lees je mee?

Behandelplan

Op donerdag 20 oktober was mijn behandelplanbespreking. Zoals ik al vertelde, kwam hier een nieuwe diagnose uit: afhankelijke persoonlijkheidsstoornis. Daarnaast heb ik trekken van borderline en een ontwikkelingsstoornis NAO. Dat laatste snap ik nog niet helemaal en de uitleg van mijn psycholoog was ook erg vaag. Ze zou me nog mijn behandelplan met diagnose toemailen maar dit heeft ze nog niet gedaan. Waarschijnlijk ben ik ook nog niet aangemeld voor het FACT-team, het ambulante team wat mij moet gaan behandelen als ik met ontslag ga uit de kliniek. We wachten (niet zo) geduldig af…

Weekend bij mijn ouders

Mijn moeder schreef een paar weken terug op Facebook dat ze tien kilo kastanjes had en wie er nog wou. Ik gebruikte dit als smoes om weer eens een weekendje bij mijn ouders langs te gaan. Ze wonen in Meeden in oost-Groningen (in de toekomstige gemeente Midden-Groningen, ja serieus). Dat is dus zo’n twee uur rijden. Mijn man kwam me zaterdag 29 oktober ophalen in Wolfheze en van daaruit zijn we direct doorgegaan naar Meeden. Nou ja, met een tussenstop bij een benzinestation ergens op de grens van Overijssel en Drenthe voor een frikandelbroodje en iets te drinken.

Bij mijn ouders was het best gezellig. Ik weet niet of we nog kastanjes hebben meegenomen, want ik vond ze toch niet zo lekker. Mijn moeder had wel appel-perentaart gebakken, mjammie! ’s Avonds aten we voor de verandering eens lekkere gekookte aardappels. Die die we op de afdeling krijgen, zijn namelijk niet te eten. De bloemkool en rollade waren ook lekker. Mijn vaders zelfgemaakte appelsap heb ik niet geprobeerd, want hij had ananassap gekocht en dat vind ik lekkerder.

Ze vroegen nog hoe het nou staat met mijn diagnose en aanmelding bij het FACT. Dit leidde een beetje tot een discussie, maarja.

Geldzaken

Vorige week hadden mijn man en ik een financiële meevaller, toen we geld terugkregen van het energiebedrijf. Dit leidde bij mij echter tot stress, aangezien ik met moeite net wel of net niet rondkom door de dubbele lasten aan eigen bijdrage voor de kliniek en huur. Ik betaal de “lage” eigen bijdrage maar dit is toch nog meer dan 300 euro per maand.

Gewonnen

Een paar weken terug won ik een winactie op Floors blog, namelijk een make-upverrassingspakket. Ik draag bijna nooit make-up maar vond het juist daarom leuk eens van iemand die wel verstand van beauty heeft, wat te winnen. Ik kan mezelf niet opmaken maar een stagiaire van dagbesteding wou dat wel doen. Ik was helaas steeds verkouden, dus moet nog even wachten tot dat minder is.

Lekkere geuren

Op de blog van Jessica J. las ik haar geurendagboekje. Dit vond ik geweldig. Ik had al een AromaStream® aromaverstuiver. Die is voor etherische oliën. Voor waxmelts dacht ik dat je een waxinelichtje nodig hebt en dat vind ik eng. In een reactie op één van Jessica’s geurendagboekposts las ik toen over de Scenterpiece elektrische waxmeltbrander. Die is van Yankee Candles en daar kunnen alleen hun meltcups in. Ik besloot op zoek te gaan of er nog andere elektrische waxmeltbranders zijn en voilá, één gevonden bij de Xenos. Ik heb hem vorige week, na een weekje nadenken, gekocht. Om aan het minimum online bestelbedrag te komen, kocht ik er nog waxmelts in de geur passiebloem bij. Er zitten bij de brander ook twee waxmelts in de geur katoen. Van de geur van katoen had ik weinig verwacht maar ook de geur passiebloem viel me behorlijk tegen. In een halve impuls (vanwege de geldstruggles) kocht ik dus nog een paar Yankee Candles tarts. Ik heb nu de cappuccino truffle tart in mijn waxmeltbrander zitten en vind hem heerlijk! Ik denk dat ik het idee van een geurendagboek van Jessica ga jatten.

Wat heb jij de afgelopen tjd gedaan?

Negen jaar

Vandaag is het negen jaar geleden dat ik in crisis belandde. Doordat dit ’s avonds gebeurde en ik uren op het politiebureau heb gewacht op de GGD-arts, crisisdienst en vervolgens tot ik opgenomen kon worden, ben ik feitelijk op 3 november opgenomen. Ik vier mijn opname ieder jaar met een zelfgebakken appeltaart. Omdat er morgen geen tijd is op dagbesteding om hem te bakken, staat hij nu al in de oven. Ik ging er vorig jaar vanuit dat dat de laatste keer zou zijn. Helaas niet dus maar dit jaar ga ik hier weer ten volle vanuit. Vandaag wil ik met jullie het verhaal van mijn crisis delen. Het kan triggerend zijn. Toen ik net opgenomen was, heb ik mijn verhaal al eerder op een oude versie van mijn Engelstalige blog, die ook mijn volledige naam in de URL heeft, geschreven. Ik heb een jaar later waarschijnlijk tevergeefs de ergste details eruit gehaald. Die ga ik nu ook waarschijnlijk niet delen.

Ik was op donderdag 1 november 2007 naar mijn ouders, die toen nog in Apeldoorn woonden, vertrokken. Volgens mij kwam ik alleen maar een vaste telefoon ophalen, want ik was bang voor mobiele telefonie en wilde duseen vast toestel in mijn studentenhok in Nijmegen. Op vrijdag 2 november zou ik weer teruggaan. Ik raakte echter op het station in paniek. De reisassistent van de NS belde de politie en ik werd van het station verwijderd. Ik wilde niet terug naar mijn ouderlijk huis, dus vertrok ik naar het trainingshuis waar ik tot die zomer had verbleven. Ik belde daar mijn begeleider in NIjmegen dat ik niet op tijd terug kon zijn voor haar te zien, omdat ik nog moest zien hoe ik een trein kon krijgen naar Nijmegen als ik niet op het station mocht komen. Toen ben ik weer vertrokken.

Ik heb vervolgens de hele middag door Apeldoorn gezworven. De politie belde een paar keer het trainingshuis, omdat ik voor het politiedossier nog daar ingeschreven stond. Ik kende de weg in de wijk van het trainingshuis maar had geen doel, dus het zag er alsnog uit of ik maar wat zwierf. Op een gegeven moment belde ik mijn begeleider uit Nijegen nog een keer, omdat ik die maand helemaal vergeten was geld van mijn spaarrekening te halen voor de huur. Dat je je dit soort detials nog herinnert! Ik herinner me ook nog dat ik zei dat ik eens wat ging eten (het zal eind van de middag zijn geweest) en inderdaad een frikandel en patatje haalde bij de lokale snackbar. Ik had totaal niet door dat ik er gestoord uitzag zoals ik liep.

Je moet weten dat ik al de hele week erg vaak in paniek en in de war was. Ik heb sinds dat jaar een pesthekel aan de wintertijd, omdat ik precies begon met afglijden naar crisis toen de wintertijd dat jaar inging. De Nijmeegse crisisdienst was die week al minstens drie keer gebeld maar vond me telkens niet “gek” genoeg voor hulp.

Terug naar vrijdag 2 november. Op een gegeven moment was ik weer vlakbij het trainingshuis toen een ex-medecliënt me belde of ik bij haar binnen wilde komen. Dan konden we een oplossing vinden. Zij stelde voor dat ik die nacht bij haar zou slapen en dat we de volgende dag een oplossing zochten. De begeleiders gingen hier echter niet mee akkoord. Niet dat wij het ze gevraagd hadden maar ze hadden natuurlijk door dat ik bij die cliënt nar binnen was gegaan. Zij kwamen melden dat ik weg moest en ik vertrok, ook al hadden ze me nog wat tijd gegeven voor weet ik veel wat.

Ik stapte om naar achteraf bleek 20:01 uur op de bus. Ik was me op dat moment totaal niet bewust van mijn omgeving. Ik sprak de voicemail van mijn voormalig persoonljk begeleider van het trainingshuis in dat ik zelfmoord wilde plegen. Misschien had ik onbewust wel door dat iemand me hoorde. Ik raakte echter volledig in paniek toen ik merkte dat de buschauffeur de politie belde. Hij meldde dat hij rond kwart over acht op het station aanwam – zo weet ik hoe laat ik de bus had bij het trainingshuis. Er zat een vrouw in mijn buurt in de bus, die me probeerde gerust te stellen en me naar buiten hielp bij het station. In mijn herinnering was het nog licht toen de politie me meenam. Dat kan natuurlijk helemaal niet, want begin november is het al om halfzes donker.

Ik kwam op het politiebureau, waar de GGD-arts werd gebeld. Blijkbaar is dat procedure als je niet bekend bent bij de GGZ-instelling. Tjonge, wat was dat een lompe kerel. Hij probeerde me aan mijn verstand te peuteren dat ik mensen verantwoordelijk voor me had gemaakt. Zal best. Nu begrijp ik dit natuurlijk wel maar op dat moment was ik totaal afgestompt. Ik zat zelfs cynische grappen met de politie te maken. Had werkelijk niet door wat ik had gedaan.

Toen de crisisdienst kwam, was ik iets meer bij mezelf. De psychiater en haar medewerkers toonden een stuk meer empathie dan de GGD-arts of de crisisdienst in Nijmegen. Ik kon ze op dat moment ook uitleggen dat de crisis al langer gaande was en waar deze in mijn optiek door kwam. Ik kon echter niet duidelijk maken wat ik wilde dat er gebeurde. Ik wist het ook echt niet, want als ik de Nijmeegse crsideinst moest geloven, waren mijn enige opties naar huis of flink onder de pillen half in de swpareer. De psychiater stelde na wat overleg voor dat ik opgenomen zou worden. Ze had me het liefst op een open afdeling maar die was vol, dus werd het de gesloten. Ik ging akkoord. Het was op dat moment voor de psychiater al duidelijk dat het niet even een weekje uitrusten en dan weer naar huis werd, want er moest echt een blijvende oplossing komen. Dat die er na negen jaar nog niet is, wist zij natuurlijk niet.

Ik heb altjd gezegd dat de appeltaart op het jubileum van mijn opname een cynisch gebaar is. Vanmorgen zij één van mijn activiteitenbegeleiders dat het ook een symbool kon zijn van mijn dankbaarheid dat ik steun mag ontvangen. Dit vind ik wel mooi. Ik ben namelij de psychiater van de Apeldoornse crisisdienst eeuwig dankbaar dat ze me niet in die korte tijd dat ze me zag voor borderliner had versleten. Nou is mijn diagnose inmiddels aangepast van volledige borderline naar borderlinetrekken maar ik besef dat ik, als dit toen duidelijk was geweest, niet was opgenomen.

Diagnose: afhankelijke persoonlijkheidsstoornis

Afgelopen donderdag had ik een gesprek met mijn psycholoog. Ik had de week hiervoor behandelplanbespreking gehad, waar ikzelf niet bij was. Volgens mijn persoonlijk begeleider hadden mijn psycholoog en psychiater behoorlijk heen en weer zitten kissebissen over mijn diagnose. Uiteindelijk is er iets uitgekomen en donderdag deelde mijn psycholoog me dit mede. Ik heb nu als hoofddiagnose een afhankelijke persoonlijkheidsstoornis. Vandaag vertel ik wat dit is en in hoeverre ik me hierin herken.

De afhankelijke persoonlijkheidsstoornis wordt gekenmerkt door een diepgaande en buitensporige behoefte verzorgd te worden, wat leidt tot onderworpen en vastklampend gedrag, en de angst in de steek gelaten te worden, beginnend in de vroege volwassenheid en tot uiting komend in diverse situaties, zoals blijkt uit vijf (of meer) van de volgende kenmerken:

  1. Kan moeilijk alledaagse beslissingen nemen zonder overdreven veel advies en geruststelling door anderen. Dit herken ik ergens wel bij mezelf. Vanaf de puberteit af aan liet ik vaak mijn klasgenoten bijvoorbeeld beslissen waar ik ging zitten in de pauze. Dit deed ik, omdat ik vond dat ik een last was voor anderen en dat zij dus mochten beslissen in hoeverre ik die last mocht zijn. Nog steeds laat ik anderen soms simpele beslissingen voor mij nemen. Aan de andere kant heb ik vaak moeite om situaties te overzien en kan ik daardoor moeilijk beslissingen nemen. Ik neem dan wel de beslissing maar heb toch veel aanwijzingen nodig bij het uitvoeren. Dit heeft niets te maken met een negatief zelfbeeld maar kan wel zo gezien worden.
  2. Heeft anderen nodig die de verantwoordelijkheid overnemen voor de meeste belangrijke gebieden van zijn leven. Ook dit herken ik ergens wel, zoals bij de beslissing om te gaan samenwonen met mijn man. Aan de andere kant merk ik ook dat er vaak niet naar mijn mening, als ik die dan eens uit, geluisterd wordt. “Jij wilde dit,” wordt me dan voor de voeten geworpen. Ik vecht vaak enorm voor de steun die ik (naar mijn mening) nodig heb. Dit leidt in mijn ogen tot een dubbele binding: als ik meega in andermans idee dat ik best bijvoorbeeld zelfstandig kan wonen, ben ik passief, terwijl als ik ertegenin ga, ik me vastklamp.
  3. Vindt het moeilijk een verschil van mening tegen anderen te uiten uit vrees steun of goedkeuring te verliezen. De realistische vrees voor straf wordt hier niet toe gerekend. Dit herken ik wel. Net als met het nemen van alledaagse beslissingen in het eerste criterium, heb ik het gevoel dat ik inherent een last ben voor anderen als ik meningsverschillen uit. Ik vind dit in bepaalde situaties erg moeilijk, zowel in mijn relatie als in mijn behandeling.
  4. Heeft moeilijkheden ergens alleen aan te beginnen of dingen alleen te doen (eerder als gevolg van een gebrek aan zelfvertrouwen in eigen oordeel of mogelijkheden dan uit gebrek aan motivatie of energie). Hierbij is wat tussen haakjes staat, naar mijn mening belangrijk. Ik heb heel veel moeite aan dingen te beginnen maar dit komt meer door een gebrek aan energie dan door een gebrek aan zelfvertrouwen. Mijn psych vindt wel dat ik aan dit criterium voldoe.
  5. Gaat tot het uiterste om verzorging en steun van anderen te krijgen, kan zelfs aanbieden vrijwillig dingen te doen die onplezierig zijn. Dit herkende ik in eerste instantie, toen mijn psycholoog me de critera voorlas, niet. Ik dacht hierbij namelijk aan overduidelijk misbruik en dit maak ik op dit moment niet mee. Nu ik erover nadenk, realiseer ik me dat ik wel aan dit criterium voldoe, en hoe. Auw.
  6. Voelt zich onbehaaglijk of hulpeloos wanneer hij alleen is, vanwege de overmatige vrees niet in staat te zijn voor zichzelf te zorgen. Dt vond mijn psycholoog overduidelijk op mij van toepassing, omdat ik me vaak rot voel als ik een middag *of zelfs een uur) alleen thuis ben terwijl mijn man bijvoorbeeld op zijn werk is. Ik snap het ergens wel, want ik ben inderdaad vaak bang dat er iets gebeurt wat ik niet in mijn eentje kan oplossen.
  7. Zoekt hardnekkig naar een andere relatie als een bron van verzorging en steun als een intieme relatie tot een einde komt. Hier heb ik geen ervaring mee, want mijn huwelijk is ook mijn eerste relatie.
  8. Is op een onrealistische wijze gepreoccupeerd met de vrees aan zichzelf te worden overgelaten. Auw, ja. Ik ben bijvoorbeeld vaak gelijk bang als ik hoor dat de verpleging onderbezet is of een vergadering heeft.

Aan de ene kant kan ik dus wel zien dat ik aan de criteria voor deze stoornis voldoe. Aan de andere kant heb het idee dat het een smoes is om mijn beperkingen te kunnen ontkennen. Men heeft me namelijk een diagnose van ontwikkelingsstoornis NAO gegeven. Ik had hier nog nooit van gehoord en krijg ook bij googlen geen duidelijkheid over wat het is. Omdat dit zo vaag is, kan men bij mijn vervolgbehandeling gemakkelijk negeren dat ik beperkingen heb die voortkomen uit overbelasting/overprikkeling.

Review: Kneipp douchescrub mint-eucalyptus

Kneipp douchescrub mint-eucalyptus

De laatste dagen ben ik snipverkouden. Het kwam dus goed uit dat ik vorige week de Kneipp douchescrub mint-eucalyptus bestelde bij Drogisterij.net. Vandaag review ik dit voor mij nieuwe product. Ik schreef al eens eerder kort over de Kneipp douche mint-eucalyptus. Benieuwd of deze scrub ook fijn is?

Verpakking

De douchescrub is verpakt in een tube met klikdop. Dit is hygiënischer dan wanneer de scrub bijvoorbeeld in een pot zou zitten. Ik vind het wel iets onhandiger om de scrub op een spons te krijgen, omdat ik het lastig vind om te voelen hoeveel er al op zit. De tube van deze scrub is ook vrij zacht, waardoor hij snel deukt en ingedeukt blijft als je erin knijpt. Ook dit vind ik een nadeel.

Ingrdiënten

De Kneipp douchescrub mint-eucalyptus is een douchegel met scrubdeeltjes van jojoba. Jojobakorrels zijn een natuurlijk alternatief voor micro beads. Micro beads komen via onze riolen in de zee terecht, waar ze bijdragen tot de “plastic soup”. Ik let hier eigenlijk nooit op. Zag trouwens toen ik de ingrediëntenlijst zorgvuldiger bekeek en wat rondgooglede, dat er wel styrene copolymer in deze scrub zit. Toch micro beads dus volgens mij. Jammer.

De douchescrub bevat geen minerale oliën en is zeepvrij. De scrub bevat wel SLES, een toevoeging die ervoor zorgt dat het product meer gaat schuimen. De eucalyptus- en mintgeur is afkomstig van etherische oliën uit de munt- en eucalyptusplant.

Wat zegt Kneipp over dit product?

Verwen jezelf met de verfrissende combinatie van een verzorgende douchegel met een mild reinigende scrub. De douche scrub mint – eucalyptus met jojobapeeling verwijdert op milde wijze dode huidcellen. De speciale douche formule met verzorgende amandel-, jojobaolie en sheabutter zorgt voor een gladde en zachte huid.

Wat vind ik van dit product?

Ik gebruikte deze douchescrub eigenlijk niet op zichzelf maar steeds in combinatie met de douchegel met dezelfde geur. Ik had namelijk nog niet door dat deze scrub een douchegel en scrub in één is. Toch was het wel te merken dat ook de douchescrub een lekkere, frisse geur heeft. Ik rook het al toen ik de verpakking opende. Dit was afgelopen donderdag, toen ik nog niet verkouden was. Ik kreeg, toen ik met deze scrub ging douchen, echt een stoombadidee. Dit had ik al met alleen de douchegel maar het werd nu nog eens versterkt.

Nu ik verkouden ben, vind ik dit nog een fijner product om mee te douchen. Ik ruik het op dit moment niet zo sterk. Ik merk echter wel dat mijn luchtwegen dit product heel fijn vinden. De combinatie van mint en eucalyptus zorgt ervoor dat ik makkelijker door mijn neus kan ademen – of althans, zo voelt het. Ik ervaar echt verlichting van de verkoudheid na een douchebeurt met deze scrub.

De scrubdeeltjes voelen echt heerlijk aan. Er zit voldoende scrubspul in dit product om mijn hele lichaam fijn mee te scrubben. Bij andere scrubs heb ik het nog wel eens dat alle scrubdeeltjes al op zijn als ik net mijn buik gescrubd heb. Mijn huid voelt na het scrubben heerlijk zacht aan zonder dat ik het idee heb dat mijn huid te veel gescrubd is. Het is inderdaad een milde scrub dus.

Conclusie

De verpakking kan beter als Kneipp dit product in een iets stevigere tube zou doen. Verder is dit echt een heel fijn product.

Kende jij deze douchescrub al?

Dankbaarheidslijstje #2

Het is alweer een tijd geleden dat ik een dankbaarheidslijstje heb gemaakt. Omdat ik de laatste tijd erg moe en somber ben, vind ik het toch belangrijk ook naar de positieve momenten te kijken. Hier dus weer wat dingen waar ik de laatste tijd dankbaar voor was.

  1. Lekkere geuren. Ik heb een AromaStream® aromaverstuiver. Die heb ik al heel lang, echt iets van vijf jaar of zo. Tot deze week stonden echter mijn etherische oliën willekeurig bij elkaar in een blik. Ik bestelde vorige week wat nieuwe oliën en besloot toen ook een doos te bestellen met vakjes om ze in te doen. Ik had er al één maar die is nu bestemd voor mijn geur- en kleurstoffen voor het zeep maken. Omdat ik mijn etherische oliën in deze doos op alfabetische volgorde kan ordenen, kan ik nu veel makkelijker bewuste geurcombinaties maken. Nu heb ik bijvoorbeeld ylang ylang, lavendel en marjolein in mijn verstuiver. Heerlijk!
  2. Douchen. Ik heb de afgelopen weken een aantal nieuwe doucheproducten gekocht. Douchen is echt ene plezier nu. Dat was het al maar elke keer dat ik nieuwe producten heb, wil ik ze dolgraag uitproberen.
  3. Knuffel. Drie weken terug trouwde mijn zus op Texel. Op de terugweg op de boot kocht mijn man een schapenknuffel voor me. Heel lief! Ik lig graag met deze knuffel in min armen op bed als ik moe ben.
  4. Sapjes. Vorige week is de leefstijltraining begonnen. Het is een aangepaste versie van Health4U, een programma om mensen die (door psychiatrische medicatie) risico lopen op het metaboolsyndroom, bewust te maken van een gezonde leefstijl. Health4U is bedacht door Eli Lilly, de fabrikant van onder andere het berucht dikmakende antipsychoticum Zyprexa. De leefstijltraining die ik volg, is minder uitgebreid en heeft ook praktijkdelen, zoals vandaag het maken van groente- en fruitsapjes. Ik vond het sapje met bleekselderij, wortel, appel en peer best wennen. Toch vind ik het leuk om dit te maken.
  5. Pepernoten. Om maar gelijk het gezonde en het ongezonde even in evenwicht te brengen, had ik vorige week een grote zak pepernoten. Heerlijk!
  6. Oma. Twee weken terug zijn mijn man en ik bij mijn oma op bezoek geweest. Ze is 92 en nog heel positief. Haar geheugen is een zeef maar gelukkig heeft ze geen andere cognitieve beperkingen of gedragsveranderingen. Het was gezellig om bij haar langs te gaan.
  7. KFC. Op de terugweg van mijn oma gingen mijn man en ik bij de KFC langs. Ik was daar nog nooit geweest. De burger die ik nam, was lekker!
  8. Sporten. Ik heb mijn draadloze koptelefoon naar Olburgen meegenomen, omdat ik er in Wolfheze weinig gebruik van maakte. Hij reikte namelijk net niet tot de fitnessapparatuur in de hal vanaf mijn kamer en ik had hem bedoeld om met muziek op te kunnen sporten. Yoga’en met een draadloze koptelefoon is ook niet heel handig en mijn luidsprekers staan ook in Olburgen. In Olburgen hebben we beneden een crosstrainer staan en het bereik van de zender van de koptelefoon is prima vanaf mijn kamer tot daar. Ik heb dus lekker gesport. Nu nog één van mijn yogamatten meenemen.

Waar ben jij de afgelopen tijd dankbaar voor geweest?