Over twee jaar

Woensdag had ik een gesprek met twee mensen van GGnet, de psychiatrische instelling in de Achterhoek, voor thuisbegeleiding. Het was geen fijn gesprek. Het blijkt dat zij mij niet voldoende begeleiding konden bieden. Dat wordt dus verder zoeken.

Een vraag die mij gesteld werd, was hoe ik over twee jaar mijn leven zie. Ik heb die vraag vaker gekregen gedurende mijn lange carrière door de hulpverlening. In 2006 antwoordde ik op die vraag dat ik dan zelfstandig zou wonen en studeren. Twee jaar later zat ik op een gesloten afdeling opgenomen.

Een verpleegkundige van mijn afdeling gaf aan dat vragen als “waar sta je over vijf jaar?” bedoeld zijn om mensen hun wilskracht te laten tonen. Het zal wel zoiets van de rehabilitatiebullshit zijn, dat je constant doelen moet hebben voor hoe je vooruit wilt gaan in je leven. Alsof gewoon leven niet genoeg is. Nou had die man van GGnet de indruk dat ik pas eind 2017, als mijn idnicatie voor langdurende zorg afloopt, zou gaan samenwonen met mijn man. Misschien bedoelde hij dus hoe ik wil dat mijn leven eruitziet zodra ik bij mijn man woon. Laat ik dus over die vraag eens een blogpost schrijven.

Over twee jaar woon ik bij mijn man. We wonen dan nog in ons huidige huis in Olburgen. Ik hoop namelijk niet dat mijn man binnen twee jaar wil verhuizen, want dan ben ik net een beetje gewend in ons huidige huis. Mijn werkkamer is ingericht (dor mijn man denk ik) met de Lundiakast die er nu nog in delen staat, relaxstoel, mijn bureau wat er nu al staat. Waar mijn bureau, wat nu op de afdeling staat, komt te staan, moet ik nog bedenken. In mijn werkkamer vermaak ik me met bloggen, Facebooken en andere computerdingen. Ik hoop dat ik tegen die tijd ook echt mezelf kan vermaken daar, want nu verveel ik me nogal eens als ik thuis achter de computer zit.

Ik ga overdag een aantal dagdelen naar dagbesteding. Hier doe ik creatieve dingen. Ik hoop ergens dat ik daar de zeephobby deels kan uitvoeren, zoals bij mijn hudige dagbesteidng bij de afdeling. Als dat niet kan, heb ik een andere hobby gevonden die ik wel daar kan uitvoeren. Dat wordt nog lastig, want ik heb al veel geprobeerd.

Ik ga op zondag regelmatig naar de kerk. Niet elke week, want ik ben liever lui dan vroom. Ik hoop ook dat ik zo wat contacten kan opbouwen in de omgeving. De protestantse kerk is in Steenderen, het grotere dorp verderop. Ik heb echter gehoord dat er ook mensen uit mijn dorp in elk geval ingeschreven staan.

Ik ben over twee jaar psychisch nog steeds redelijk stabiel. Ik zal nog wel hulp nodig hebben als het minder goed gaat. Ik kan me echter overdag redelijk redden. Zo lukt het me dan om zelf ontbijt en/of lunch klaar te maken. Moet ik wel weten waar de cruesli staat, want die zoek ik al elke keer als ik thuis ben. Ik kan ook wat huishoudelijke taakjes zefstandig uitvoeren.

Barry, de kat, leeft uiteraard over twee jaar nog (hij is dan vijf). Hij is dan ook aan mij gewend en ik aan hem. Ik ben namelijk nu nog vaak erg bang dat hij wegloopt of iets anders doet wat niet mag en weet niet hoe ik hem in het gareel kan houden.

Het belangrijkste is echter dat ik me prettig voel in mijn vel thuis en niet meer het gevoel heb op bezoek te zijn. Het is immers ook mijn huis.

Mijn favoriete douchegels

Ooit op één van mijn eerdere pogingen tot een Nederladstealige blog schreef ik al een post over de douchegels die ik op dat moment gebruikte. Sommige ervan zijn inmiddels echt favoriet en deze deel ik graag met jullie. Inmiddels is mijn douchegelverzameling nog verder uitgebreid, dus ik deel ook een paar van mijn nieuwere favorieten.

Douche mint-eucalyptus van Kneipp

1. Douche mint-eucalpytus van Kneipp. Ik ooos voor de gewone douchegel, niet de douche foam. Deze kocht ik bij Drogisterij.net. Hij kost €5,07 voor 200ml. Ik vind dit echt een fijne douchegel. Geeft me echt een stoombadgevoel en werkt ook prima als ik verkouden ben. De mint- en eucalyptusgeuren zijn erg sterk maar niet overweldigend.

Douchegel Fa yoghurt vanille-honing

2. Fa douchegel yoghurt vanille-honing. Dit is één van de goedkoopste douchegels in het lijstje met €2,02 voor 250ml. Ook gekocht bij Drogisterij.net. Deze douchegel gebruik ik als ik gewoon even lekker wil douchen zonder poespas. Hij is dus niet superbijzonder maar ruikt echt geweldig lekker naar vanille en honing. Echt een aanrader!

Coconut shower cream van The Body Shop

3. Coconut shower cream van The Body Shop. Deze kost €7,- voor 250ml en is daarmee natuurlijk wat duurder. In eerste instantie viel deze douchegel me wat tegen, omdat hij erg dik van substantie is. De geur is wel echt heel lekker (ik ben dol op kokos). Ik kocht deze douchecrème samen met nog wat andere producten uit de coconut lijn en vind hem heerlijk in combinatie met de body scrub en body butter.

Grace Cole Fruit Works perzik en peer shower gel

4. Grace Cole Fruit Works perzik en peer shower gel. Deze is te koop bij De Groene Luifel voor €4,95 voor 238ml. Ook deze douchegel viel me in eerste instantie wat tegen, in dit geval juist omdat hij vrij dun is. De geur is vrj sterk en lekker fruitig en zomers. Een heerlijke geur om mee op te staan. Ik kocht ook de body scrub en body butter. Lekker combineren!

Douchegel Palmolive Nourishing Delight melk en honing

5. Palmolive douche Nourishing Delight melk en honing. Deze is te koop bij Drogisterij.net voor €2,02 voor 250ml. Dit is, net als de douchegel van Fa, dus een budgetmerk. Bij deze douchegel merk je dat ook wel maar voor de gewone dagelijkse douchebeurt is hij prima.

Korres vanilla cinnamon shower gel

6. Korres vanilla cinnamon shower gel. Tot slot een product wat volgens mij niet in de Nederlandse (web)winkels te koop is. Ik kocht deze bij LookFantastic.com voor €9,95 voor 250ml. Daarmee is dit product het duurste in de lijst. Helaas zag ik net dat hij momenteel uitverkocht is. Ik vind dit echt een fijne douchegel. Je moet wel van kaneelgeur houden om mee te douchen, want die geur is vrij sterk aanwezig. IK vind de combi van kaneel en vanille echt geweldig, want naast kokos zijn dit twee van mijn favoriete geuren. Ik douchete in eerste instantie niet zo vaak met deze shower gel, omdat hij dus best duur is. Nu gebruik ik hem toch wat vaker. Ik kocht ook de body milk maar die valt me wat tegen.

Wat is jouw favoriete douchegel?

Vijf dingen die je niet moet zeggen tegen iemand met een eetstoornis

Op The Mighty, een Engelstalige site waar mensen met een handicap of ziekte en hun familie schrijven, worden regelmatig lijstjes gepost van dingen die je niet of juist wel moet zeggen of doen om mensen met een handicap of ziekte te helpen. Er verscheen rond Thanksgiving in november een artikel met dingen die je niet moet zeggen tegen iemand met een eetstoornis. Zelf heb ik geen gediagnosticeerde eetstoornis maar wel een flink eetprobleem. Helaas hoor ik deze opmeringen maar al te vaak.

1. “Je ziet er goed uit.” Hiermee benadruk je iemands uiterlijk. Je bedoelt misschien dat iemand een gezonde blos op haar gezicht heeft maar onbewust kan zij hierbij denken aan haar gewicht. Als degene met een eetstoornis al niet de connectie met haar figuur of gewicht maakt, zal ze waarschijnlijk terecht opmerken dat je bedoelt dat ze eruitziet alsof ze zich goed voelt. Dat kun jij echter niet weten.

2. “Ben je aangekomen sinds we elkaar de laatste keer zagen?” Laat die opmerkingen over gewicht nou eens achterwege! Bij iemand met anorexia vindt jij het misschien een compliment als ze is aangekomen maar zij denkt daar mogelijk nog heel anders over. Mensen met boulimia of een eetbuienstoornis kunnen ook heel erg getriggerd worden door opmerkingen over hun gewicht. Ikzelf zit het dichtst bij de eetbuienstoornis qua wat mijn eetprobleem is en vind opmerkingen over gewicht alleen maar stresserend. Je laat met een opmerking als deze onbewust blijken dat iemand alleen maar goed is als ze een bepaald gewicht of een bepaalde maat heeft.

3. “Is dat alles wat je eet?” In deze categorie vallen ook opmerkingen als “Eet maar lekker, dat kan jij wel hebben,” of “Eet je zoveel?”. Kortom, alle opmerkingen die een oordeel vellen over hoeveel iemand eet. Voor een persoon met anorexia is het misschien een enorme strijd geweest om het kleine beetje wat ze eet te nemen. Iemand met boulimia of een eetbuienstoornis gaat ook niet minder eten als jij haar eetgedrag veroordeelt. Hoogstens voelt ze zich schuldiger of gaat ze compenseren.

4. “Ik wou dat ik jouw wilskracht had!” Nee, dat wil je niet. Je wilt echt serieus geen last hebben van de allesbepalende obsessie van een eetstoornis. Ik heb zelf nooit anorexia of iets wat erop lijkt gehad en moet eerlijk toegeven dat ik soms wel eens dacht: “Ik wou dat ik dat kon.” Andere eetstoornissen worden toch meer gezien als “gebrek aan wilskracht”. Als je dus een goedbedoelde opmerking over wilskracht maakt tegen iemand die gezond is afgevallen, kan dat ook weer heel triggerend zijn als een ander boulimia of een eetbuienstoornis heeft. Niemand kiest ervoor om een eetstoornis te hebben.

5. “Ik ben net aan dit-of-dat nieuwe dieet begonnen.” Kies alsjeblieft een gesprekspartner die niet getriggerd wordt om destructief (eet)gedrag te vertonen als je dit zegt. Mij en veel anderen met zware eetproblemen of een eetstoornis triggert het enorm als je over diëten praat. Het zet mensen met “gewoon” overgewicht misschien aan om oook te gaan lijnen, al is dat nog niet zeker. Mensen met een eetstoornis voelen zich alleen maar ongemakkelijk.

Plekken waarheen ik tot nu toe op reis ben geweest

Tjonge, het is alweer anderhalve week geleden dat i iets gepost heb. Ik ben echt vol in de zeepmakerij gedoken en vergeet dan dat ik ook nog een blog heb. Het is deze maand echter National Journal Writing Month. Dit is niets officieels hoor en januari, april en oktober zij het ook. Gewoon een excuus om veel te schrijven. En wat doe ik? Enfin. Het eerste idee voor een stukje schrijfwerk, wat dus alweer twee weken geleden werd gepost, is om een lijst te maken van steden waar je op vakantie bent geweest (of ten minste één nacht hebt doorgebracht). Ik ga hem iets veranderen en ga dus schrijven over de plekken in het algemeen, dus niet alleen steden, waar ik naartoe gereisd ben. Ik moet er wel bij zeggen dat ik totaal geen reisliefhebber ben.

  1. Vlieland. Gingen mijn ouders, zus en ik toen ik jong was een aantal keer naartoe. Ik vond het heerlijk tot ik niet meer genoeg zag om me zelfstandig over de camping te bewegen. Toen was de lol er voor ons hele gezin snel vanaf.
  2. Rusland. In 2000 ging ik met de Janusz Korczak Stichting een kleine vier weken naar een zomerkamp in Rusland. Het was officieel bedoeld voor blinden en jongeren die konden zien maar ik was de enige blinde. Ik was ook de jongste van de Nederlandse groep. Het hele avontuur werd een ramp, want ik wist niet hoe ik moest reageren en werd snel gefrustreerd. De andere jongeren kotsten me echt uit. Ik wilde toch per se het jaar erop weer maar dit werd door de andere jongeren, die in de trandite van Janusz Korczak mochten meebeslissen, voorkomen.
  3. Parijs. Hier ging ik in 2001 met mijn oma, zus, nicht en een vriendin van mijn oma heen. IK had ook hier best wel moeite me aan te passen, dus het was niet super.
  4. Loughborough, Engeland. Hier ging ik in 2002 naartoe op computerkamp. Dit kamp werd georganiseerd door verschillende blindenorganisaties in Europa en er kwamen dus jongeren uit hallerlei landen. Ik was van tevoren nogal bang dat het weer zo zou gaan als het kamp in Rusland maar het viel enorm mee. Ik heb hier echt een geweldige week gehad.
  5. Berlijn. In 2002 ging ik hier met mijn ouders en zus heen. Ik kan me er vooral mijn hysterische buien van herinneren. Niet echt een succes dit.
  6. Zollikofen, Zwitserland. Het computerkamp van 2003 vond hier plaats. Dit was een iets minder leuke ervaring dan in Loughborough maar nog steeds wel heel leuk.
  7. Rome. Hier ging in de vijfde klas met school heen. Tja, je zit op een gymnasium of niet. Mijn mentor ging speciaal mee om mij te begeleiden. Toch was het erg lastig. Op de laatste dag had ik geen zin meer in een niet-verplichte excursie maar dacht dat mijn mentor het zou pushen. Niet dus: hij was enorm blij dat ik er ook geen zin in had.
  8. La Rochette, Luxemburg. Dit was mijn eerste korte vakantie (twee nachten) met mijn man, die toen nog mijn vriend was. Hij had me hier eigenlijk ten huwelijk willen vragen maar durfde toen niet, uit angst dat ik “Nee” zou zeggen en we in Luxemburg ruzie kregen. Van deze reis herinner ik me vooral de busritten door de bergen, wat heel gaaf maar ook eng was, omdat de chauffeur nogal lomp reed. Ook herinner ik me onze eindeloze zoektocht naar de jeugdherberg de eerste dag, omdat een Britse voetreflexzonetherapeut ons verkeerd had voorgelicht over de route van de bus.
  9. Hinsbeck, Duitsland. Dit was onze tweede korte vakantie samen in de zomer van 2010. Ook deze keer moesten mijn man en ik een heel eidn lopen naar de jeugdherberg en werden uiteindelijk door een automobilist afgezet. Ik herinner me verder vooral de tomaten, die erg lekker waren.
  10. Zug, Zwitserland. Hier gingen mijn man en ik op uitgestelde huwelijksreis naartoe in de zomer van 2012. We zaten in een echt hotel dit keer. Zug is een überrijke stad, dus je zag overal Ferrari’s. De pizza’s die we daar aten, waren echter lekker en niet extreem duur. Mijn man heeft daar in de bergen wel omgerekend zo’n 30 euro voor een lunch betaald, terwijl ik het kindermenu nam.
  11. Het Sauerland. Hier gingen mijn man en ik in een halve impuls heen op een weekendtrip in de zomer van 2014. We reden erheen in onze versleten Kia Sephia uit 1995. Ik weet niet meer of het hier was of in Zug dat ik de lol van gondelbanen ontdekte.
  12. Het Schwarzwald. In september 2014 gingen mijn man en ik hierheen om ons driejarig huwelijk te vieren. Er was daar een zwembad met een extra verwarmd gedeelte met massagebubbels en een golfslagbad. Ik vond het geweldig! Mijn man had door dit zwembad en de lange autorit (niet meer in de Sephia) een week rugpijn. Op de terugweg stopten we in Keulen voor een gondelbaan over de Rijn.

Mijn favoriete vakanties tot nu toe zijn het computerkamp in Loughborough en de vakantie met mijn man in het Schwarzwald. Wat was jouw favoriete reis tot nu toe?

Terugblik #1: verjaardag, zeep maken, psycholoog en Ixta Noa

Ik ben niet erg geïnspireerd vandaag, ook al heb ik jullie nog steeds weinig over mijn verjaardag verteld. Ik schrijf dus vandaag een terugblik. Ik beloof absoluut niet dat ik elke week een “diary” ga posten. Vandaar dat ik het “terugblik” noem i.p.v. “weekoverzicht” of zoiets. Vandaag vertel ik jullie over mijn verjaardag. Ik vertel ook iets over mijn kennismaking bij Ixta Noa en over mijn nieuwe fiep: zeep maken.

Vorige week maandag was ik jarig. De dag zelf was niet zo boeiend. Mijn man kwam me na zijn werk ophalen in de instelling en we reden naar huis. Onderweg stopten we nog bij de “waterkokerwinkel”, alias de MediaMarkt. Ik had namelijk een waterkoker voor mijn verjaardag gevraagd van hem. Mocht er zelf één uitzoeken en ik koos voor de Tefal mini.

In het weekend kwamen mijn zus en haar vriend op zaterdag langs en mijn ouders op zondag. Mijn man en ik wonen pas een dik halfjaar in Olburgen en ze waren er nog niet eerder gewest. Gaf ze dus een rondleiding en ben voor het eerst op de zolder geweest. Dat durfde ik bij de bezichtiging niet, omdat er platen asbest lagen en later is er nooit een reden voor geweest. Tjonge, wat is die zoldertrap steil!

Ik kreeg van mijn zus en haar vriend hele leuke cadeautjes. Ik had iets van The Body Shop gevraagd maar mijn zus bestelt cadeautjes blijkbaar neit online en op Texel hebben ze natuurlik geen Body Shop. Ze vond echter een winkel op het eiland, Texelana, waar men producten gemaakt van schapenwol (van Texelse schapen) vekroopt. Ze verkopen er ook lanoline oftejwel wolvet, een wasachtige stof die vrijkomt bij het wassen van de schapenwol.

Lanoline

Mijn zus wist niet dat ik van plan was zelf bodylotions te gaan maken, waarvoor je wolvet als emulgator gebruikt. Dit was dus een extra toevallig leuk cadeau. Verder kreeg ik een douchegel en shampoo met duindoornextract.

Texelana Douche- en Badschuim

Texelana Shampoo

Zondag kwamen mijn ouders. Ik kreeg van hen een set met twee luidsprekers voor bij mijn computer. Ik had niet gezegd welk model ik wou en deze waren flut. Nou kan het alsnog misgaan als ik wel een specifiek model vraag. Aan mijn schoonmoeder had ik namelijk een keukenthermoeter gevraagd voor het zeep maken en één van De Online Zeepwinkel genoemd. Dat ding bleek echter toch niet te doen wat ik dacht dat het zu doen. Mijn ouders hebben me overigens nieuwe boxen opgestuurd, die het prima doen. Ik vond ineens de piepjes van mijn computer wel erg luid.

Woensdag arriveerde dus mijn starterspakket voor zeep te maken van De ONline Zeepwinkel. Ik heb hier vrijdag een review van geschreven. Ik heb me wel helemaal op het zeep maken gestort. Heb er zondag alweer flink wat geld doroheen gejast aan nieuwe spullen. Toen bleek mijn maatbeker niet helemaal magnetronbestendig en heb ik dus ook maar een glazen maatbeker besteld.

Ander nieuws nu. Ik heb wonesdag mijn psycholoog gesproken. Gaf best wat spanning. Gedoe weer met mijn diagnose. Ik heb borderline en autisme als diagnose maar nu zegt ze weer dat het autisme niet zo duidelijk is. Dat zu kunnen komen doordat dit alleen mag worden vastgesteld middels een heteroanamnese (naastenonderzoek). Niet dat dat niet gebeurd is maar dat dossier is kwijt. Nou, ik durf te wedden dat mijn ouders niet mee willen werken aan nog een onderzoek. Ze hebben dit namelijk al twee keer gedaan. Bovendien heb ik geen zin om het contact tussen mij en mijn ouders door dit gezeik weer op scherp te zetten.

Twee weken terug had ik een telefonisch kennismakingsgesprek voor zelfhulp online van Ixta Noa. Ik kreeg dinsdag te horen dat degene die ik aan de telefoon had, een vriwjilliger voor me had gevonden die mij gaat begeleiden. Ik kreeg toen meer informatie over het systeem en zelfhulp online. Bleek helaas dat de webomgeving die Ixta Noa gebruikt, niet helemaal toegankelijk is. Ik kon er in eerste instantie niks mee. Inmiddels ben ik bij mijn dossier aangeland maar kom nog niet verder. Zou jammer zijn als ik het moet stoppen hierdoor.

Review: Starterspakket zelf gietzeep maken van De Online Zeepwinkel (SoapQueen)

Vorige week woensdag was ik op zoek naar vleoeibare zeepbasis om zelf douchegel te gaan maken. Zo kwam ik terecht bij De Online Zeepwinkel (SoapQueen). Ik zag dat men daar ook starterspakketten voor zelf zeep te maken verkoopt. Ik had hier wel vaker aan gedacht maar dacht altijd dat je zeep met natriumhydroxide (natronloog) moest maken. Dat vond ik te gevaarlijk. Nu blijkt er dus ook gietzeep te bestaan. Ik twijfelde of ik dit wel veilig zou kunnen gebruiken maar zag toen dat SoapQueen ook pakketten levert voor kinderfeestjes. Nou, als kinderen hier veilig mee kunnen werken, dan ik ook. Dat betekent natuurlijk nog niet dat ik net zulke mooie zeepjes kan maken (ik ben heel onhandig) maar ik zou het in ieder geval kunnen zonder mezelf ernstig te verwonden.

Ik bestelde vorige week woensdagavond het starterspakket zelf gietzeep maken. Dit pakket kost €29,50 en bestat uit:

  • Twee blokken van 500 gram gietzeep naar keuze.
  • Cosmetische kleurstof rood (donker), geel en blauw, elk flesje van 10ml. Er staat helaas niet bij welke soort kleurstof dit is. Dit staat ook niet op de flesjes maar ik neem inmiddels aan dat het op waterbasis is.
  • Drie flesjes geurolie naar keuze van 10ml. Ik koos vanille, banaan en kokos.
  • Plastic mengbeker met handvat en maataanduiding van 500ml.
  • Plastic mal naar keuze. Ik koos de zesdelige mal met harten met “I love U”.
  • Roerlepel. Ik weet niet of het een foutje is maar ik kreeg er twee.
  • Gebruiksaanwijzing en tips en trucs. Deze is ook als PDF te downloaden.

Voor €3,45 extra kun je een flesje alcoholspray van 100ml meebestellen. Dit heb ik gedaan. De daadwerkelijk te betalen kosten kwamen overigens totaal op €41,40, omdat SoapQueen €6,95 verzendkosten en €1,50 betaalkosten (voor PayPal) rekent. Die verzend- en betaalkosten vond ik vrij fors maar verder vond ik de prijs best te doen.

Voor de gietzeep koos ik gewoon de bovenste twee: zweetvrije crystal glycerinezeep in transparant en wit. Deze bleken, toen ik de zeepsoorten die SoapQueen verkoopt vergeleek, de meest geschikte te zijn voor het maken van decoratieve zeepjes. Er zit wel SLS en SLES in, wat dat ook moge zijn. Het voordeel van deze gietzeep is dat hij een laag smeltpunt heeft, waardoor je (relatief!) lang de tijd hebt om je zeep te gieten als deze uit de pan is.

De levertijd bij standaard verzending bdraagt meestal drie tot zes werkdagen. Wat dit vooral betekent, is dat je bestelling niet met voorrang wordt verwerkt. Mijn pakket werd al maandag de 27ste (op mijn verjaardag!) bezorgd, dus na twee werkdagen.

Woensdag heb ik mijn eerste zeepje gemaakt. Ik koos voor een eenvoudige start met één kleur en één geur. Ik maakte dus een rood zeepje met kokosgeur. Deze is voor mijn man en ik dacht dat hij van de geuren die ik had gekozen, kokos nog de minst erge zou vinden. Ik ergerde me overigens aan de “U” in “I love U” in de beschrijving van de mal. Het blijkt dat er niet “love” maar een hartje staat. Toch iets minder ergerlijk, want dan zie je tenminste dat het een afkorting is.

Zeepje hartje I love U rood met kokosgeur

Het zeep maken blijk ik met wat hulp verrassend goed te kunnen. Ik heb in de afgelopen dagen nog zes zeepjes gemaakt. De mooiste is het blauwe zeepje met vanillegeur wat ik voor een verpleegkundige maakte.

Zeepje hartje I love U blauw met vanillegeur

Al met al ben ik erg te spreken over mijn starterspakket. De verzendkosten blijken overigens bij de belangrijkste concurrent die ik kon vinden nog hoger te liggen. Ik heb inmiddels al een aanvraag voor een roze zeepje met aardbeigeur en een ster met een bloemengeur, dus binnenkort bestel ik weer wat bij SoapQueen. Ik zal binnenkort nog een post schrijven over hoe ik gietzeep maak.

Het mooiste cadeau

Morgen ben ik jarig. Voor die gelegenheid kwamen gisteren mijn zus en haar vriend op bezoek bij mij thuis. Het was gezellig. Bij het zakje Pickwick bosvruchtenthee wat mijn zus bij ons dronk, zat de vraag wat het mooiste cadeau is wat je ooit gekregen hebt. Nou ga ik nog vertellen wat ik allemaal voor mijn verjaardag kreeg als deze daadwerkelijk voorbij is. Vandaag vertel ik iets over cadeaus die ik ooit eerder kreeg en gaf.

Mijn moeder kocht voor de verjaardagen van mij en mijn zus altijd de meeste spullen. Het is zo erg dat ik gisteren me hardop afvroeg wat ik van “mama” zou krijgen. Achteraf bleek dat mijn vader het belangrijkste cadeau had uitgezocht. Enfin. Al vanaf redelijk jong af aan, ik denk al vanaf dat we zakgeld kregen, was het de bedoeling dat mijn zus en ik voor elkaars verjaardag ook een cadeauthe kochten. Hier was ik buitengewoon slecht in. Ik was best wel gierig als kind en wist ook niet goed wat mijn zus echt leuk vond. Ik ontwikkelde dus tradities wat betreft welke cadeaujtes ik gaf. Eerst waren het ieder jaar krijtjes voor één gulden. Toen toch echt verwacht werd dat ik wat meer dan het absoluut minimale uitgaf, werden het stiften. Ik herinner me nog dat ik ooit verschrikkelijk naar kauwgomballen ruikende neonstiften heb gekocht voor mijn zus. Daarna werden het boekjes van de Bruna.

Ikzelf kreeg altijd wel leuke cadeaus van mijn zus. Behalve dan die ene keer dat ze me deodorant gaf. Niet eens voor Sinterklaas, waar dan nog een gedicht bij had gekund over dat ik me beter moest verzorgen. Het was voor mijn veertiende verjaardag. Inderdaad, ik gebruikte daarvoor geen deo maar om me daar nou op mijn verjaardag aan te herinneren… Ik snapte trouwens de hint niet.

We moesten ook voor onze ouders een cadeautje kopen als die jarig waren. Ik heb hier een keer best wel ruzie over gehad met mijn vader. HIj dacht dat ik een traditioneel flutcadeau à la krijtjes van een gulden zou kopen. Sindsdien heb ik wel geleerd echt na te denken bij wat ik voor hem koop. Onder de cadeaus die ik het leukst heb gevonden om te geven, zitten twee cadeaus voor mijn vader: een historische atlas van Groningen en het boek De graanrepubliek van Frank Westerman. Dit boek gaat over oost-Groningen, waar mijn ouders sinds 2010 wonen.

Mijn man geeft me altijd gewoon een Bol.com link naar wat hij wil hebben. Eén keer, toen we nog niet zo lang een relatie hadden, heb ik zelf een cadeau voor hem verzonnen. Hij was toen van plan filosofie te gaan studeren. Nou heb ik over het Brits Idealisme, een filosofische stroming waar zelfs mijn leraar nog nooit van gehoord had, mijn profielwerkstuk gemaakt. Er was toen mijn man jarig was net een boek uit met niet eerder gepubliceerde werken uit het Brits Idealisme. Dat heb ik hem gegeven. Hij heeft het volgens mij anderhalf keer doorgekeken. Zelf gaf hij me dat jaar een cd een Planxty. Ik moest opzoeken hoe je het schrijft, want ik heb er echt maar twee keer maar geluisterd.

Het mooiste cadeau wat ik van mijn man heb gekregen, was overigens ook een cd, nl. één van Tom Lehrer.

In datzelfde jaar had ik ook gezegd dat Coldplay in het Goffertpark optrad en ik dat leuk vond. Mijn man heeft toen serieus opgezocht wat kaartjes kosten en me, toen die te duur bleken, toch maar een cd van Coldplay gegeven. Godzijdank naast die van Tom Lehrer, want ik luister echt serieus nooit meer naar Coldplay.

En… wat is het mooiste cadeau wat ik ooit gekregen heb? Ik zou het niet weten. De vriend van mijn zus zei dat mijn zus het mooiste cadeau voor hem was. Mijn man dus. Los daarvan, in materieel opzicht, zou ik het niet weten. Het cadeau wat nu bij me opkomt is een Barbie die ik voor mijn elfde verjaardag kreeg. Ik was toen natuurlijk eigenlijk al te oud voor Barbies en mijn moeder twijfelde of ze het me moest geven, omdat ze dacht dat mijn gedragsproblemen door een overvloed aan speelgoed veroorzaakt werden. Helaas heeft ze daar ongelijk in gekregen.

Wat is het mooiste cadeau wat jij ooit gekregen hebt?

Interessante medische weetjes

Gisteren schreef Hanne een interessante post met gekke biologieweetjes. De meeste kende ik al. Ik kon helaas niet reageren, dus deel ik op mijn eigen blog een aantal weetjes die ik ken.

1. Hanne schrijft dat je doodgaat als je niet droomt. Wist je dat het omgekeerde ook waar is? Er is een ziekte, familiaire fatale insomnia, waarbij mensen niet meer kunnen slapen. Dat wil zeggen, alle slaap behalve de REM-slaap verdwijnt. REM-slaap is het deel van de slaap waarin je droomt. Die mensen dromen zichzelf dus letterlijk dood. Voordat je doodgaat aan deze ziekte, krijg je trouwens allerlei enge psychische verschijnselen, zoals hallucinaties. Niet leuk.

2. Nog één over slaap. De “slaapziekte” kan verwijzen naar twee totaal verschillende ziektes. De Afrikaanse slaapziekte (waar dan weer twee ondersoorten van zijn) is een door de tseetseevlieg verspreide infectieziekte. Afhankelijk van de ondersoort leidt deze ziekte, als deze niet behandeld wordt, binnen enkele maanden tot enkele jaren tot de dood. De andere, minder offciële “slaapziekte” is encefalitis lethargica, een virale infectie van de hersenen. Oliver Sacks schreef hier het later verfilmde boek Awakenings over. De mensen die Sacks behandelde, leefden al veertig jaar met deze ziekte toen hij ze in 1969 een nieuw medicijn gaf.

3. Op het eiland Pingelap in de stille oceaan is bijna 10% van de bevolking volledig kleurenblind (en hierdoor ook slechtziend). Achromatopsie of volledige kleurenblindheid is een recessief overervende aandoening, waarbij dus beide ouders drager moeten zijn om het kind de aandoening te geven. De oorsrpong van de genetische belasting gaat terug tot 1775. Toen doodde een tyfoon bijna de hele bevolking van het eiland. De toenmalige heerser van het eiland was waarschijnlijk drager van het gen. Door inteelt werd een steeds groter aantal mensen drager of kreeg de aandoening.

Dichter bij huis komen inteeltziektes overigens ook voor. Eén op de zeven Volendammers is bijvoorbeeld drager van de ziekte PCH-2. Eén op de 250 kinderen uit Volendam krijgt deze ernstige ziekte, terwijl die in de rest van Nederland maar bij één op de 180.000 voorkomt. Een andere inteeltziekte is de ziekte van Van Buchem. Er zijn maar ongeveer 35 mensen met deze ziekte bekend en die hebben allemaal hun wortels op Urk.

4. Mensen die door bijvoorbeeld een beroerte een beschadiging krijgen in een deel van de pariëtale kwab in de rechterhersenhelft, hebben geen idee meer van de linkerkant van hun lichaam of überhaupt de linkerkant van de wereld om hen heen. Dit heet linkszijdig hemineglect (rechtszijdig kn het in theorie ook voorkomen maar gebeurt nauwelijks). In lichte vormen komt het ook voor, dat mensen veel minder aandacht besteden aan de linkerkant van hun lichaam of de linkerhelft van bijvoorbeeld hun bord eten. Ik heb hier zelf mogelijk in lichte mate last van. Oliver Sacks beschreef echter in zijn boek The man who mistook his wife for a hat een voorbeeld van een vrouw die überhaupt geen idee meer had dat er zoiets als links bestond. Als ze bijvoorbeeld at, at ze maar alleen de rechterhelft van haar bord leeg. Vermoedde ze dat er nog meer lag, dan draaide ze haar rolstoel bijna 360 graden rechtsom tot ze bij de linkerhelft van haar eten kon, waar ze dan weer alleen het rechter deel van opat.

Weet jij nog interessante medische feiten?

“Klik, beet!” en andere grappige taalmisverstanden

In de Margriet (ja, die lees ik) kom ik regelmatig kindertaal tegen. Lezeressen zenden de mooie uitspraken van hun kinderen in. Ikzelf had ook van dat soort uitspraken. Veel ervan hebben te maken met het feit dat ik soms dingen te letterlijk neem. Vandaag deel ik een aantal taalgerelateerde misvattingen die ik had of heb.

1. “Wil ik even melk pakken?” Mijn vader weigerde babytaal, in de trant van “papa zal even melk inschenken” tegen mij te praten. Hij zei dus: “Ik zal even melk inschenken.” Logisch dus dat ik dacht dat “ik” synoniem was met “papa”. IK vroeg dus aan hem, als ik melk wilde, of “ik” even melk wilde pakken. Volgens het verhaal reageerde mijn vader met: “Ga je gang.” Ik leerde vrij snel en volgens mijn vader heb ik deze omdraaiing van persoonlijke voornaamwoorden echt maar heel kort volgehouden.

2. Varkensvlees. “Eten varkens ook varkensvlees?” vroeg ik aan mijn vader. “Nee,” zei hij, “varkensvlees ís varken.” Toch bijzonder dat ik niet gelijk gruwde en op mijn tweede vegetariër werd.

3. Cirkelzaag. Hoe het echt zit, snap ik nog steeds niet helemaal. Ik was tot een paar jaar geleden in de vaste overtuiging dat cirkelzagen ervoor dienen om cirkels te zagen. “En lintzagen zagen zeker linten,” grapte mijn vader. Ook bij de lintzaag weet ik niet hoe het echt zit, want een zaag die er als een lint uitziet, kan ik me niet voorstellen.

4. Niet-geëlektrificeerd spoor. Ik had, toen ik nog niet zo lang opgenomen was, rare redenen om ergens niet beschermd te gaan wonen. Meestal gaf toch wel een reden die ik nu nog wel begrij de doorslag. Ik had echter op een gegeven moment de mogelijkheid om ergens te gaan wonen, waar de spoorlijn langs die plaats niet geëlektrificeerd was. Ik was van het OV afhankelijk en weigerde dus ergens te gaan wonen waar ht spoor niet geëlektrificeerd was. Ik dacht namelijk serieus dat er dan stoomtreinen reden. Niet dat ik nog nooit met dieseltreinen gereden had. Ik weet eigenlijk niet waar deze rare kronkel op dat moment vandaan kwam.

5. “Klik, beet!” Ik had tot ongeveer een jaar geleden nog nooit van click-bait gehoord. Gek eigenlijk, als je bedenkt dat ik al jaren blog. Click-bait is zo’n titel van een artikel waar niet duidelijk wordt waar de inhoud over gaat maar die je probeert te lokken door te klikken. Ik moet dus steevast aan “Klik, beet!” denken. Ik heb net even opgezocht wat “bait” eigenlijk betekent en de gedachte is dus niet zo gek.

6. Het regent pijpestelen. Toen ik mijn diagnostisch onderzoek naar autise kreeg, was één van de vragen of ik moeite heb spreekwoorden en gezegdes te begrijpen. IK dacht van niet. De diagnosticus noemde ook dat sommige mensen bij bijvoorbeeld “het regent pijpestelen” wel weten wat het betekent maar zich dan nog die pijpestelen voorstellen. Ik niet hoor. Ik heb namelijk geen idee wat pijpestelen zijn. Bj andere gezegdes heb ik het soms wel.

Wat voor rare interpretaties van onze taal maakte jij vroeger of maak je nog steeds?

Mijn plannen voor de zomer

Al lijkt het weer er vandaag niet naar, het is alweer bijna officieel zomer. Ik houd echt van de zomer: het mooie weer (behalve vandaag dus), het feit dat het lang licht is en ik korte kleding kan dragen… heerlijk! We gaan zoals het er nu voorstaat, niet op vakantie. Nou gaan we lang niet altijd in de zomer op vakantie en bedenken we een tripje ook vaak spontaan een paar dagen tevoren. Omdat ik dus eigenlijk deze zomer al bij mijn man in zou trekken, neem ik niet aan dat mijn man wilde plannen heeft. ONze trouwdag is pas half september, dus dan zullen we misschien wel een paar dagen weggaan. Ondanks het feit dat we dus niet op vakantie gaan, heb ik genoeg plannen voor de zomer. Vandaag deel ik mijn zomerse bucketlist met jullie.

1. Zwemmen. Deze week is de zwemvierdaagse, dus dit item kan ik al gelijk afstrepen. Een medepatiënt, met wie ik vaker ga zwemmen, had me op het idee gebracht. Zij doet ook mee. Ik doe de 100 meter, want ik heb niet echt een goede conditie. Inmiddels zitten er alweer drie dagen op. Je kunt bij ons in het instellingszwembad vijf dagen meedoen, waarvan je er vier moet zwemmen om een medaille te krijgen. Ik kan me niet herinneren dat dat in het zwembad waar mijn zus ooit de zwemvierdaagse deed, ook zo was.

Ik hoop natuurlijk nog vaker te gaan zwemmen deze zomer. Ik had mijn man voorgesteld om rond mijn verjaardag een keer te gaan zwemmen. Toen stelde hij voor om naar Den Helder te gaan. Niet dat we in Noord-Holland wonen; we wonen in de gemeente Bronckhorst in de Achterhoek. Den Helder is echter het zwembad in Doesburg, de dichtstbijzijnde stad bij ons dorp. Nou ben ik opgegroeid in Apeldoorn, een stad zonder stadsrechten met 150.000 inwoners. Ik blijf het dus raar vinden Doesburg, met 11.000 inwoners, een stad te noemen. Het heeft dus wel een zwembad.

2. Wandelen. Toen mijn man en ik nog in Doorwerth woonden, wandelden we een aantal meer van ons appartement naar de instelling waar ik verblijf in Wolfheze. Nu we in de Achterhoek wonen, is dat een beetje ver. We wandelen op zich nog wel regelmatig maar geen “langere” afstanden meer. Ik zet dat tussen aanhalingstekns, want het was vier kilometer. Ik zei toch dat ik een slechte conditie had? Ik hoop toch deze zomer weer eens een langere wandeling te maken. We wonen nu dichter bij Dieren, waar mijn man me toen we net een relatie hadden, wel eens van de trein kwam halen om op de Veluwe te wandelen. Ik heb nu al zin in pannenkoeken bij de Carolinahoeve.

3. Lezen. Sinds dit weekend heb ik een abonnement bij Bookshare, een Amerikaanse bibliotheekachtige site voor visueel gehandicapten en anderen met een leesbeperking. Je kunt hier boeken in DAISY-formaat downloden. DAISY is een voor leesgehandicapten toegankelijk formaat voor boeken en ander leesvoer, waarbij tegelijk het leesvoer tegen kopiëren is beschermd. Ik kende DAISY-boeken alleen als door een mens ingesproken cd’s met kopieerbeveiliging. De boeken van Bookshare kun je echter ook lezen met een leesprogramma wat met een brailleleesregel werkt, waardoor de tekst omgezet wordt in Braille. Vind ik veel fijner, want ik erger me nogal eens aan de voorlezers van sommige Nederlandse DAISY-boeken. Bovendien heeft Passend Lezen maar een zeer beperkt aantal Engelstalige boeken.

Nou kon ik gewone eBooks al redelijk goed lezen maar de boeken van BOokshare lezen nog wel best wat fijner. Bovendien is $75 voor een jaarabonnement een stuk goedkoper dan wanneer ik alle eBooks die ik wil lezen, zou moeten kopen. Ik geef onmiddellijk toe dat ik daar heel blij mee ben. Kreeg ik net vandaag een aanbieding van Kobo voor 25% korting op mijn volgende eBook! Dan nog.

Ik ben dus dit weekend al gelijk in enkele boeken begonnen. Ik las toevallig gisteren op een ander blog iets over één van die boeken, Het tere kind van Jodi Picoult. Ik lees dit uiteraard in de oorspronkelijke Engelstalige versie. Ik hoop deze zomer nog minstens vier andere boeken die al lang op mijn leeslijst staan, te lezen.

4. Schrijven. Ik ben niet heel erg geïnspireerd wat schrijven betreft de laatste tijd. Nou heb ik dat vaker als ik weer eens met een nieuw project begin, in dit geval dit blog. Dan verlies ik vaak gauw mijn motivatie. Ik hoop echt dat ik het deze keer volhoud, want het is wel mijn ervaring dat hoe langer ik met een blog of zo bezig ben, hoe makkelijker het wordt. Ik hoop dus dit blog echt van de grond te tillen deze zomer en tegelijk mijn Engelstalige blog niet te verwaarlozen.

Wat zijn jouw plannen voor de zomer?